ฉันมักได้ยินคำถามที่เน้นเรื่องความสำเร็จเป็นหลัก เช่น "วันนี้ได้กี่คะแนน?" ในขณะที่คำถาม "สนุกกับการเรียนรู้ไหม?" กลับหาได้ยาก "สีสัน" ของความสำเร็จบดบัง "สีสัน" ของความสุขในการเรียนรู้ และนี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับนักเรียนจำนวนมากในทุกระดับการศึกษา
ในฐานะคนที่ไปรับลูกจากโรงเรียนเป็นประจำ ฉันได้เห็นพ่อแม่หลายคนถามถึงเกรดของลูกทันทีที่เจอหน้ากัน
พ่อแม่ต่างดีใจเมื่อได้ยินลูกบอกว่าได้คะแนนสูง หรือพูดให้ถูกต้องคือได้คะแนนเต็ม 10 อย่างไรก็ตาม ก็มีบางกรณีที่นักเรียนแม้จะได้คะแนน 9 ก็ยังอาจถูกตำหนิได้ เพราะสำหรับพ่อแม่บางคนแล้ว คะแนนนั้นถือว่าต่ำ บางคนถึงกับแสดงความผิดหวัง วิจารณ์ และตะโกนใส่ลูกต่อหน้าพ่อแม่คนอื่นๆ ด้วยซ้ำ
เนื่องจากพ่อแม่จำนวนมากสนใจแต่เพียงใบประกาศนียบัตรและตำแหน่ง "นักเรียนดีเด่นรอบด้าน" เท่านั้น จึงกดดันลูกๆ อย่างหนัก จนทำให้ลูกๆ สูญเสียวัยเด็กไปเพราะถูกฝังอยู่กับหนังสือเรียน
เมื่อไปรับลูกที่โรงเรียน ผู้ปกครองควรจะถามว่า "วันนี้ไปโรงเรียนสนุกไหม?" แทนที่จะถามเรื่องเกรด
ในฐานะครูมัธยมปลาย ฉันก็รู้สึกเสียใจเช่นกันที่นักเรียนบางคนอยากเข้าร่วมกิจกรรม กีฬา และศิลปะทั้งในและนอกโรงเรียน แต่ผู้ปกครองกลับห้าม พวกเขาไม่อยากให้ลูกเข้าร่วมเพราะกลัวว่าจะเสียเวลาและส่งผลเสียต่อผลการเรียน
นักเรียนบางคนบอกกับฉันว่า "พ่อแม่ของฉันสนใจแค่เกรดของฉันเท่านั้น ไม่สนใจอย่างอื่นเลย" การได้ยินคำสารภาพเหล่านี้ทำให้ฉันรู้สึกเศร้า เพราะพ่อแม่หลายคนให้ความสำคัญกับเกรดมาก
ในฐานะพ่อคนหนึ่ง ผมไม่เคยถามคำถามเกี่ยวกับเกรดเลย เช่น "วันนี้ได้เกรดอะไร" หรือ "เทอมนี้ได้คะแนนเต็มกี่วิชา"...
ก่อนสอบปลายภาคและปลายปี ฉันไม่อยากให้ลูกรู้สึกกดดันหรือต้องเร่งอ่านหนังสือมากเกินไป ดังนั้นฉันจึงแนะนำให้เธอใจเย็นๆ เหมือนปกติ ฉันสอนให้เธอมีความกระตือรือร้นในการเรียน และเน้นย้ำว่าความรู้ใหม่ๆ นั้นสำคัญ ไม่ใช่การท่องจำเพื่อหวังได้เกรดสูงๆ เท่านั้น
ฉันอยากเป็นผู้กระตุ้นให้ลูกๆ เรียนรู้ ไม่ใช่เป็นแหล่งสร้างความกดดัน นั่นเป็นเหตุผลที่เกือบทุกวันฉันถามพวกเขาว่า "วันนี้สนุกกับการเรียนไหม?" บางครั้งพวกเขาตอบว่า "ก็โอเค" แต่ส่วนใหญ่แล้วพวกเขาจะตอบว่า "สนุก" แค่ได้ยินพวกเขาบอกว่าสนุกก็ทำให้ฉันมีความสุขแล้ว
เรามักสื่อสารกับลูกๆ ผ่านเรื่องราวที่พวกเขาเล่าเกี่ยวกับชีวิตในโรงเรียนและเพื่อนๆ ในช่วงเวลาเช่นนี้ พวกเขายิ่งมีความสุขที่จะแบ่งปันกับพ่อแม่ และพ่อแม่ก็สามารถทำหน้าที่เป็นเพื่อนและรับฟังพวกเขาได้
ฉันมักสนับสนุนให้ลูกๆ เข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ ของโรงเรียน (ยกเว้นการแข่งขันทางวิชาการที่ทดสอบความรู้จากตำราเรียนในระดับประถมศึกษา) เพื่อพัฒนาสุขภาพ เรียนรู้บทเรียนเกี่ยวกับการทำงานเป็นทีม พัฒนาทักษะการแก้ปัญหา เป็นสมาชิกที่มีความรับผิดชอบของกลุ่ม และเตรียมความพร้อมสำหรับกิจกรรมทางสังคม เพื่อที่พวกเขาจะได้เติบโตขึ้นและรักกันมากขึ้น...
ฉันมีความสุขยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ใช้ช่วงเวลาเรียนร่วมกับพ่อแม่
ยิ่งเด็กๆ มีส่วนร่วมในกิจกรรมมากเท่าไหร่ พวกเขาก็จะยิ่งเรียนรู้บทเรียนเชิงปฏิบัติมากขึ้นเท่านั้น นี่เป็นทักษะที่สำคัญอย่างยิ่ง การเรียนรู้ไปพร้อมกับความสนุกสนานไม่เพียงแต่จะทำให้พวกเขามีความรู้ที่ดีเท่านั้น แต่ยังทำให้พวกเขามีวัยเด็กที่มีความหมายและเคารพพัฒนาการของตนเองด้วย
"วันนี้ไปโรงเรียนสนุกไหม?" ไม่ใช่คำถามน่าเบื่อที่ฉันถามซ้ำทุกวัน มันเป็นการแสดงออกถึงความห่วงใยที่ทำให้ทั้งผู้ถามและผู้ถูกถามรู้สึกมีความสุขและเบิกบาน
[โฆษณา_2]
ลิงก์แหล่งที่มา







การแสดงความคิดเห็น (0)