เสียงฆ้องดังก้องไปทั่วใจกลางเมือง

(GLO) - หมอกยังคงปกคลุมใบหญ้าทุกใบอย่างสงบ เทือกเขาเบื้องหน้าบ้านปรากฏให้เห็นรางๆ ที่ไหนสักแห่งในหุบเขาลึก ไก่ป่าได้ส่งเสียงร้องครั้งแรกแล้ว เป็นสัญญาณบอกถึงรุ่งอรุณที่กำลังมาเยือนเนินเขาเพื่อต้อนรับวันใหม่

วงดนตรีฆ้องเด็กจากหมู่บ้านดักโปเกา (ตำบลโตตุง อำเภอกบัง) แสดงในงานเทศกาลวัฒนธรรม และกีฬา ฤดูใบไม้ผลิของกลุ่มชาติพันธุ์ ปี 2025 ภาพ: ง็อก มินห์

เมื่อคืนที่ผ่านมา ดินห์ กา นอนไม่หลับพลิกไปพลิกมา เพราะแม้กระทั่งก่อนออกเดินทาง เขาก็คิดถึงหมู่บ้านเล็กๆ ริมลำธารที่ตั้งอยู่ท่ามกลางป่าดึกดำบรรพ์แล้ว เช้านี้ ดินห์ กา ไปโรงเรียนหลังจากปิดเทอมมาหนึ่งสัปดาห์ คืนก่อนไปเมือง ในขณะที่หลับไม่สนิท ดินห์ กา ได้ยินเสียงภูเขาและป่าไม้ดังก้องอยู่ในหู โดยเฉพาะเสียงฆ้องที่ดังยาวนานในวันที่คนทั้งหมู่บ้านเฉลิมฉลองการเก็บเกี่ยวข้าวใหม่

บางครั้งท่ามกลางความวุ่นวายของเมือง คุณอาจโหยหาเสียงลูกไก่ร้องรอบๆ บ้าน เสียงนกในป่ายามพลบค่ำ เสียงน้ำไหลเอื่อยๆ จากลำธารหลังฝนตกจากภูเขา และเหนือสิ่งอื่นใด คือเสียงฆ้องที่ค่อยๆ จางหายไปในควันยามเย็น ก่อนที่แสงอาทิตย์จะสาดส่องไปทั่วทุกบ้านด้วยประกายไฟเล็กๆ ที่มุมห้องครัว

โรงเรียนดิงห์กาตั้งอยู่ใจกลางเมือง มักถูกอธิบายว่าเป็นแหล่งรวมวัฒนธรรมที่หลากหลาย โดยมีเด็กๆ จากหลายกลุ่มชาติพันธุ์เรียนร่วมกัน ด้วยลักษณะเฉพาะนี้ โรงเรียนจึงจัดกิจกรรมแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมอย่างต่อเนื่อง เพื่อสะท้อนเอกลักษณ์ที่โดดเด่นของแต่ละกลุ่มชาติพันธุ์

ในช่วงค่ำคืนแห่งวัฒนธรรมและศิลปะในลานโรงเรียน การแสดงที่ทุกคนตั้งตารอมากที่สุดคือการแสดงตีฆ้องและกลอง เท้าเปล่าหมุนไปตามจังหวะของฆ้อง เสียงฆ้องดังก้องไปทั่วใจกลางเมือง ราวกับจะเรียกเสียงน้ำตก เรียกเสียงนกในป่าที่ร้องอยู่ใต้ต้นไม้ และเรียกชาวบ้านทั้งหมู่บ้านให้มาร่วมฟังเรื่องราวอันยิ่งใหญ่…

ในคืนเหล่านั้น ดินห์ กา มักจะนั่งเงียบๆ ใต้ร่มเงาต้นไม้ในลานโรงเรียน ปล่อยใจให้ดื่มด่ำกับเสียงก้องกังวานของฆ้อง จิตใจของเขาราวกับจมอยู่กับทิวทัศน์ของภูเขา กลิ่นหอมของข้าวสวยที่เพิ่งหุงเสร็จใหม่ๆ และกลิ่นเหล้าข้าวที่อบอวลผสมผสานกับกลิ่นหอมของป่าโบราณ ชักชวนให้เขาก้าวเดินต่อไป

หลังจากใช้เวลาเกือบครึ่งหนึ่งของอาชีพครู การสอนในโรงเรียนประจำได้มอบแรงบันดาลใจมากมายให้กับผมอย่างแท้จริง นักเรียนเปรียบเสมือน "ทูตทางวัฒนธรรม" ของประเทศตน พวกเขามีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ผสมผสานกับกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ ก่อให้เกิดความหลากหลายและความมีชีวิตชีวา ผมปรารถนาที่จะอนุรักษ์และนำเอกลักษณ์เหล่านี้มาประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันอย่างเป็นธรรมชาติเสมอมา

เรื่องราวของดิงห์ กา นักเรียนหนุ่มที่จากหมู่บ้านไปสู่เมืองใหญ่ พร้อมแบกฆ้องเล็กๆ และชุดพื้นเมือง ทำให้ฉันรู้สึกถึงความฝันที่เฝ้ารอมานานอย่างลึกซึ้ง เสียงฆ้องที่ดังกระหึ่มก้องไปทั่วโรงเรียนประจำในยามค่ำคืน ทำให้เมืองดูใหญ่โตกว้างขวางและโอ่อ่าขึ้น ต้นไม้และใบไม้ดูเหมือนจะพลิ้วไหวไปพร้อมกับพวกเรา ครูและนักเรียน ในมุมเล็กๆ ของถนนนั้น เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของดิงห์ กา และนักเรียนของเขาที่จมอยู่กับจังหวะของฆ้อง ฉันรู้สึกราวกับว่าฉันมองเห็นความโหยหาหมู่บ้านของพวกเขา ราวกับว่าฉันมองเห็นความปรารถนาที่ลุกโชนอยู่ในดวงตาที่สดใสของพวกเขา ดุจดังก้องกังวานของฆ้องในใจกลางเมือง

ที่มา: https://baogialai.com.vn/chieng-ngan-long-pho-post327590.html