เรื่องราวของกองกำลังนักรบหญิงที่ด่านเรือข้ามฟากตุงลัวต์

QTO - เธอนั่งเอามือวางบนโต๊ะไม้เก่าๆ หันหน้าไปทางริมฝั่งแม่น้ำที่ต้นมะพร้าวให้ร่มเงา ใบหน้าครุ่นคิดขณะมองคนแปลกหน้าเดินเข้ามาในบ้าน ตอนแรกเธอลังเลที่จะต้อนรับเรา แต่หลังจากพูดคุยกันสักพัก เธอก็รู้ว่าฉันและเพื่อนร่วมงานหวังดี และก็ร่าเริงและเป็นมิตรมากขึ้น

เธอคือเหงียนถิโถ นักรบหญิงกองโจรและผู้พิการจากสงคราม (ประเภท 4/4) ที่เคยร่วมรบและปฏิบัติการสนับสนุนที่ด่านเรือข้ามฟากตุงลัวต์เมื่อหลายปีก่อน ปัจจุบันเธออาศัยอยู่ในหมู่บ้านตุงลัวต์ ตำบลกัวตุง จังหวัด กวางตรี ชีวิตของเธอในช่วงปฏิวัติเปรียบเสมือนชั้นของความทรงจำที่ค่อยๆ เปิดเผยเรื่องราวทีละเรื่อง ทีละสถานการณ์ ทีละส่วน ไม่ได้เชื่อมโยงกันอย่างราบรื่น แต่ก็ดึงดูดใจและน่าประทับใจ เธอชี้ไปที่แท่นบูชาที่มีภาพเหมือนของทหารคนหนึ่งแล้วกล่าวว่า “ฉันกับคนรักได้รับมอบหมายจากองค์กรให้พายเรือด้วยกันเพื่อขนส่งทหารจากด่านเรือข้ามฟากบี ข้ามแม่น้ำเบ็นไฮไปทางใต้ เพื่อเข้าร่วมในสนามรบและกิจกรรมปฏิวัติ ต่อมาเราก็ได้เป็นสามีภรรยากัน”

คุณนายโถเล่าว่า คืนหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังปฏิบัติภารกิจขนส่งทหารจากหน่วยซ่งดิ่งลงใต้ไปรบ พวกเขาเผชิญกับการยิงปืนใหญ่หนักหน่วงจากกองเรือที่ 7 ระหว่างทางกลับ เขาเป็นคนบังคับหางเสือ ส่วนเธอเป็นคนบังคับหัวเรือ แต่เรือก็โคลงเคลงอย่างน่าหวาดเสียว ไม่สามารถเข้าฝั่งได้ เธอถามเขาว่า "ฉันควรจะกระโดดลงไปในแม่น้ำแล้วใช้เชือกดึงเรือเข้าฝั่งดีไหมคะ?" เขาตอบว่า "อย่ากระโดดลงไปในแม่น้ำเลย เดี๋ยวจะโดนระเบิดใส่ตาย แล้วก็จะไม่มีใครเจอศพ" พวกเขาพยายามดึงเรือเข้าฝั่งอย่างยากลำบาก ทันใดนั้นสะเก็ดระเบิดก็พุ่งผ่านมา ตกห่างจากเธอเพียงแค่ฝ่ามือเดียว เธอร้องเสียงดัง และเขารีบวิ่งเข้าไปกอดเธอพลางพูดว่า "โชคดีที่ฉันไม่เสียสหายที่รักไป!" นับจากวันนั้นเป็นต้นมา ความรักก็เบ่งบานระหว่างพวกเขา แต่พวกเขาก็ไม่ได้แต่งงานกันจนกระทั่งสามปีต่อมา

อนุสาวรีย์ท่าเรือข้ามฟากตุงลัด - ภาพถ่าย: HNK

ตลอดเกือบสิบปีที่ผ่านมา คุณนายโถได้ปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่ด่านเรือข้ามฟากตุงลัวต์ โดยทำหน้าที่ขนส่งทหารหลายร้อยนายข้ามแม่น้ำ ทุกวัน ช่วงเวลาที่วุ่นวายที่สุดคือระหว่าง 17.00 น. ถึง 20.00 น. ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่มีทหารจำนวนมากที่สุดข้ามจากฝั่งเหนือไปยังฝั่งใต้ นอกจากขนส่งทหารข้ามแม่น้ำแล้ว เธอยังรับหน้าที่นำทหารที่บาดเจ็บกลับมาด้วย ซึ่งเธอเล่าว่างานนั้นทำให้เธอรู้สึกวิตกกังวลและสงสารทหารอยู่เสมอ โดยเฉพาะทหารที่บาดเจ็บสาหัสซึ่งชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ในช่วงเวลานั้น เธอและเพื่อนร่วมงานของเธอรอดพ้นจากความตายมาได้หลายครั้งอย่างหวุดหวิด

สำหรับคุณนายโธ ความภาคภูมิใจสูงสุดในชีวิตของเธอคือการอุทิศวัยหนุ่มสาวให้กับการปฏิวัติ แม้ว่าการพายเรือจะไม่ใช่กิจกรรมที่เหนื่อยยากนัก แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกหลากหลายอารมณ์ในวัยหนุ่มสาว และหัวใจของเธอก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจเสมอ คุณนายโธยอมรับว่าเธอจำชื่อทหารทุกคนไม่ได้ จำได้แต่สำเนียงภาคเหนือ การเดินทางข้ามแม่น้ำแต่ละครั้งนั้นไกลเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ไม่มีเวลามากพอที่จะถามคำถาม ดังนั้นเธอจึงภาวนาขอให้พวกเขาปลอดภัยในสนามรบอันดุเดือดเสมอ

คุณโทและคุณธิเล่าเรื่องราวชีวิตและการเคลื่อนไหวเพื่อการปฏิวัติของพวกเธอ - ภาพ: HNK