ความเศร้าเปรียบเสมือนแสงแดดที่ส่องลงมาบนไหล่ของฉัน

ความผูกพันของกวี Lữ Hồng กับบทกวีเปรียบเสมือนการเดินทางย้อนกลับไปยังต้นกำเนิดแห่งความเศร้าโศกจากส่วนลึกของหัวใจ บทกวีของเขาพรั่งพรูออกมาดุจน้ำตาที่เอ่อล้นไปด้วยความโหยหา ในเมืองเปิลกูบนภูเขา ดูเหมือนว่า Lữ Hồng ได้สัมผัสกับฤดูกาลทั้งสี่อย่างกลมกลืน บทกวีของเขามีความละเอียดอ่อนและเศร้าโศกอย่างลึกซึ้ง น่าอ่านและวางไม่ลง

ภาพเหมือนของลู่หง กวีหนุ่ม

รวมบทกวี " หน้าต่างยังคงส่องประกายเจิดจ้า" โดยกวี ลือ ฮอง ซึ่งเผยแพร่ให้ผู้อ่านได้อ่านเมื่อปลายปี 2024 ประกอบด้วยข้อคิดที่มาจากใจจริง เบาบางราวกับลมหายใจ เหมือนหมอกที่ปกคลุมผิวน้ำในทะเลสาบ ปลุกเร้าหัวใจ สะท้อนถึงการใคร่ครวญ ความกตัญญูต่อชีวิต และความมุ่งมั่น

อ่านช้าๆ เพื่อรับรู้ถึงอารมณ์ที่ใสสะอาด ไหลลื่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ ทั้งการให้อภัย ความเห็นอกเห็นใจ และความเจ็บปวดที่ผุดขึ้นมาหลังจากค่ำคืนอันยาวนาน… มีการยอมรับที่จะปล่อยวางความกังวลทั้งหมด ทำให้ผู้เขียนได้ค้นพบตัวเองอีกครั้ง ล่องลอยอย่างอ่อนโยนเพื่อโอบกอดความงามอันอ่อนโยงที่ชีวิตมอบให้ ที่ซึ่งฤดูกาลทั้งสี่ผ่านไป เหมือนชีวิตของคนๆ หนึ่ง การเปลี่ยนแปลงมากมายเกิดขึ้นตามมา ในขณะที่หัวใจมนุษย์ไม่สามารถทำอะไรเพื่อเปลี่ยนแปลงได้: “บนที่สูงแห่งนี้/ความอบอุ่นของค่ำคืนนั้นบางเบาเหมือนตำนาน/ในขณะที่ความหนาวเย็นอันกว้างใหญ่ยังคงอยู่/ตอนนี้ฉันก็ยังคงเป็นตัวฉันเอง/เหมือนบ้านที่ไม่มีหมายเลข” (Night)

ได้ยินเสียงถอนหายใจจากยามค่ำคืน จินตนาการถึงร่างเล็กๆ นั่งอยู่ริมหน้าต่าง ค่ำคืนภายนอกล่องลอยอย่างแผ่วเบาด้วยสายลมเบาๆ ทุกสิ่งทุกอย่างถาโถมเข้ามาในอารมณ์ กวียืนนิ่งเงียบเพื่อโอบกอดเงาของตนเอง: "กว่าสามสิบปีที่ฉันไม่กล้าทนทุกข์/ฉันเพียงแค่ยิ้มเหมือนนกในป่าที่เพิ่งกินผลไม้หวานๆ/โดดเดี่ยวในเมือง/ครึ่งชีวิตบนเส้นทางเล็กๆ/วันและเดือนเงียบสงัดด้วยมอสและน้ำค้าง" (การไตร่ตรองตนเอง)

ปกหนังสือรวมบทกวี "หน้าต่างยังคงส่องประกายเจิดจ้า" โดยกวี ลữ Hồng (ภาพ: ANH ĐÀO)

บทกวีบางบททำให้ผู้อ่านต้องหยุดคิด เช่น ฉันจะไปส่งคุณ หอคอยโบราณ ถ้าหากว่า... แม่และเดือนมีนาคม หยดสุดท้ายที่ขมขื่นของวัน...

ผู้เขียนตั้งคำถามไตร่ตรองเกี่ยวกับเวลามากมายกับตัวเอง จากนั้นก็พาผู้อ่านย้อนกลับไปสู่ความรัก วัยเยาว์ และความไร้เดียงสา เหมือนแสงแดดและสายลมแห่งที่ราบสูง ความทรงจำที่เลือนราง: “เขากลับมาหรือยัง? ก้อนหินจะกลายเป็นสีเทา/ในความทรงจำท่ามกลางป่าแห่งวัยเยาว์/ยามพลบค่ำสีม่วง สีม่วงของกิ่งไม้นกกระจอก/ฉันปรารถนาที่จะพบเขาในห้วงลึกของดวงตาแห่งที่ราบสูง” (Mountain Stone); และจากนั้น “ความฝันถึงชีวิตที่ยากลำบากเมื่อคืนก่อน/ที่หน้าต่างกับโคมไฟที่ไร้ความระมัดระวัง/นักเขียนเขียนบรรทัดที่ขาดตอน…/เดือนมกราคมร่วงหล่นเป็นเศษเสี้ยวของดอกบ๊วยสีทอง” (Bitter Drops Connecting Days)

กาลเวลาอันแสนอ่อนโยนค่อยๆ จางหายไป และกวีดูเหมือนจะพลาดช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลง การพบกันเพียงชั่วครู่บนริมฝีปากของเขา ในห้วงนิทราราวกับความฝันที่เต็มไปด้วยความโหยหาอันล่องลอย ดูเหมือนกวีจะร่ำไห้และรินความเหงาใส่ถ้วย ความเหงาที่ผลิใบเขียวเพื่อกล่อมเขาให้หลับใหลไปกับแสงจันทร์ในเดือนมกราคม ภูเขาและป่าไม้อันกว้างใหญ่ และเงาแห่งกาลเวลาที่เต็มไปด้วยข้อความที่ไม่ได้เอ่ยออกมา ฉันอ่านบทกวีอันแสนเศร้าของ Lữ Hồng ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจของฉันเจ็บปวด ราวกับว่าตัวฉันเองเพิ่งผ่านพ้นสี่ฤดูกาลมาโดยปราศจากที่พึ่งพิง: “ไม่มีใครรินไวน์ขาวใสให้ฉันสักแก้ว / เพื่อเผาผลาญความดุร้ายและเปลี่ยนมันให้เป็นความสงบ เพื่อทำให้ความขมขื่นหวานชื่น / ดังนั้นฉันจึงเขียนบทกวีเป็นหลักฐาน / ว่าฉันได้ทำให้ริมฝีปากของฉันอ่อนโยนลงแล้ว” (ฤดูใบไม้ผลิอีกครั้งจากไปขณะที่ฉันนอนหลับ)

รวมบทกวี "หน้าต่างยังคงส่องแสงเจิดจ้า" รวบรวมบทกวี 50 บท ส่วนใหญ่เป็นผลงานล่าสุดของลู่หง ซึ่งเป็นการเพิ่ม กระแส ใหม่ให้กับบทกวีร่วมสมัย นักเขียนหนุ่มผู้นี้มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในวัยของตน สามารถเขียนและยึดมั่นในเส้นทางที่เลือกไว้ มีความอดทนและแน่วแน่ที่จะทุ่มเทให้กับบทกวี ซึ่งเป็นเส้นทาง วรรณกรรม ที่ไม่ง่ายเลยที่จะ "นิยาม" บทกวีในเล่มนี้เพียงพอแล้วสำหรับผู้รักบทกวีที่จะอ่านและสัมผัสถึงคุณค่าและความจริงใจที่นักเขียนถ่ายทอดออกมา

ในบรรดากวีรุ่นใหม่มากมายในปัจจุบัน ลู่หงโดดเด่นในเรื่องการเลือกพื้นที่เฉพาะตัวสำหรับการเขียนของเธอ สไตล์ของเธอไม่ฉูดฉาด แต่เป็นคลื่นอารมณ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในโลกแห่งถ้อยคำอันเหนื่อยล้า

ฉันถามเธอว่า เมื่อเผชิญหน้ากับตัวอักษร หัวใจของเธอยังรู้สึกไม่สงบอยู่หรือไม่ กวีลุ่ยหงตอบราวกับกำลังเปิดประตูสู่เส้นทางอันยาวไกลและยากลำบากของวรรณกรรมและถ้อยคำว่า “ ช่วงเวลาเหล่านั้นในเมืองเปลกู รู้สึกเหมือนฤดูหนาวมาถึงแล้ว ฉันกลัวอยู่เสมอว่าจะสูญเสียหรือลืมบางสิ่งบางอย่าง”

สำหรับลู่หง กวีหนุ่ม ผมเชื่อว่าบทกวีและชีวิตยังคงเป็นสองเส้นทางที่สามารถเชื่อมโยงจิตวิญญาณของแต่ละคนได้ ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ห่างไกลกันแค่ไหนในทางภูมิศาสตร์ นั่นคือคุณค่าสูงสุดของวรรณกรรม ณ ที่แห่งนั้น หน้าต่างยังคงส่องสว่าง เป็นสถานที่ที่กวีเลือกที่จะกลับไปพักพิงหลังจากทำงานมาทั้งวัน และเพื่อเติมพลังให้ตนเองยังคงซื่อสัตย์ต่อเส้นทางสร้างสรรค์ของตน

ในวันแห่งการตรัสรู้ทางวรรณกรรมนี้ บนเส้นทางที่อาบแสงแดดและสายลมพัดผ่านผืนดินหินบะซอลต์สีแดงที่ลู่หงเดินไปพบลูกศิษย์ของเธอทุกวัน ยังคงเต็มไปด้วยสีทองอร่ามของดอกทานตะวันป่า ฉันเชื่อว่าความเศร้าในบทกวีของเธอจะจางลงและเต็มไปด้วยความเมตตากรุณาอย่างล้นเหลือ

เกี่ยวกับบทกวีรวมเล่มชื่อ "หน้าต่างยังคงส่องประกายเจิดจ้า" โดยกวี ลữ ฮồng

ลữ ฮồng หรือชื่อจริงคือ Nguyễn Lữ Thu Hồng เกิดเมื่อปี 1992 ที่เมืองเปลกู เธอจบการศึกษาจากหลักสูตรวรรณคดีและภาษาศาสตร์ศึกษา มหาวิทยาลัยกวีญอน ในปี 2013 ปัจจุบันเธอเป็นครูสอนอยู่ที่โรงเรียนมัธยม Nghĩa Hưng ตำบล Nghĩa Hưng อำเภอ Chư Păh จังหวัด Gia Lai เธอเป็นสมาชิกของสมาคมวรรณคดีและศิลปะ Gia Lai และเป็นผู้แทนเข้าร่วมการประชุมนักเขียนรุ่นใหม่แห่งชาติ ครั้งที่ 10 ในปี 2022 ที่ เมืองดานัง ผลงานที่ตีพิมพ์ของเธอ ได้แก่ *วันหนึ่งฉันตื่นขึ้นมา* (บทกวี สำนักพิมพ์สมาคมนักเขียนเวียดนาม ปี 2017) และ *รอคอยหมอกในเมือง* (บทความ สำนักพิมพ์กองทัพประชาชน ปี 2020) และ *The Window Still Lights Up* (บทกวี, สำนักพิมพ์สมาคมนักเขียนเวียดนาม, 2024)

ที่มา: https://baodaknong.vn/co-noi-buon-nhu-nang-rot-qua-vai-243572.html