สายลมฤดูร้อน

มีหลายช่วงบ่ายที่ฉันนอนเหยียดตัวบนเตียงไม้ไผ่ในบ้านหลังคามุงกระเบื้องสีแดงสด ฟังเสียงลมพัดผ่านแถวต้นหมากหน้าเฉลียง และจิตใจของฉันก็รู้สึกเบาหวิวราวกับว่าวที่ลอยล่องอยู่ในท้องฟ้าสีคราม

สายลมฤดูร้อนที่พัดผ่านทุ่งนาไม่ดังหรือเร่งรีบ มันพัดพาความสงบสุขของชนบทมาด้วย อ่อนโยนแต่ลึกซึ้ง ลมพัดผ่านนาข้าวแต่ละแปลงอย่างเงียบๆ ลูบไล้ต้นข้าวที่กำลังงอกแต่ละต้น จากนั้นก็พัดผ่านพุ่มไม้ชบาแดงสดใส ปลิวชุดพื้นเมืองของแม่ และสะบัดผมยุ่งๆ ของเด็กที่กำลังเพลิดเพลินกับการเล่นว่าว

ฉันจำช่วงบ่ายของฤดูร้อนเหล่านั้นได้ดี แสงแดดส่องลงมาบนหลังคา และสายลมจากทุ่งนาเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ทุกอย่างน่ารื่นรมย์ยิ่งขึ้น สายลมพัดผ่านทุกซอกทุกมุม นำความเย็นสบายเล็กน้อยที่ทำให้การงีบหลับในยามบ่ายสงบสุข สายลมเปรียบเสมือนมือของแม่ที่ลูบไล้หน้าผากอย่างอ่อนโยน กล่อมให้ฉันหลับอย่างสงบ

ในสมัยนั้น ฤดูร้อนมีความหมายเหมือนกับวันหยุดโรงเรียน เป็นช่วงเวลาที่พวกเราเด็กๆ สามารถออกไปเที่ยวเล่นได้อย่างอิสระ นอนเล่นบนนาข้าวฟังเสียงนกร้อง ลุยน้ำจับปลา และหัวเราะเสียงดังไปทั่วหมู่บ้าน ทุกบ่าย ลมจะพัดแรงขึ้นมาพร้อมกับเสียงตะโกนของเด็กๆ ที่เรียกกันไปที่ทุ่งนา เท้าเล็กๆ จะวิ่งไล่ตามว่าวที่ปลิวไปตามลม ลมเปรียบเสมือนเพื่อนร่วมทาง คอยอยู่เคียงข้างพวกเราเด็กๆ ขณะที่เราออกไปเที่ยวเล่นทั่วชนบท ผสมผสานกับกลิ่นของฟางสดใหม่

สายลมฤดูร้อนยังนำพาความทรงจำในวัยเด็กของฉันกลับมามากมาย เป็นช่วงเวลาที่ฉันนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองดูทุ่งนาอันกว้างใหญ่ในยามพลบค่ำอย่างเงียบๆ หัวใจของฉันฝันถึงสิ่งต่างๆ ที่อยู่ไกลออกไป เป็นช่วงเวลาที่ฉันเขียนบันทึกประจำวันครั้งแรก ฟังเสียงลมพัดผ่านเส้นผมราวกับกำลังพูดกับตัวเอง สายลมสอนให้ฉันรักความสงบสุขเรียบง่าย ให้หวงแหนทุกช่วงเวลาของการใช้ชีวิตอย่างช้าๆ ท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิต

เมื่อเวลาผ่านไป ฉันก็ค่อยๆ ห่างไกลจากหมู่บ้าน ห่างไกลจากช่วงบ่ายๆ ที่เคยได้ฟังเสียงลมพัดผ่าน เมืองที่พลุกพล่านไปด้วยเสียงดังและลมที่พัดผ่านตรอกแคบๆ ไม่ได้นำพาเอาทั้งกลิ่นของทุ่งนาหรือความหวานชื่นของชนบทมาด้วยอีกต่อไป ดังนั้นทุกครั้งที่ฉันกลับบ้าน สิ่งที่ฉันตั้งตารอมากที่สุดไม่ใช่เพียงอาหารที่คุ้นเคยหรือการได้พบปะเพื่อนฝูง แต่เป็นการได้ยืนอยู่กลางทุ่งนา กางแขนออกเพื่อรับสายลมฤดูร้อนต่างหาก

สายลมยังคงเหมือนเดิม เรียบง่าย อ่อนโยน และเพียงพอที่จะปัดเป่าความกังวลทั้งหมดที่สะสมมาหลังจากพลัดพรากกันมาหลายเดือน ฉันนอนเหยียดอยู่บนคันดิน มองดูเมฆลอยผ่านไป รู้สึกถึงสายลมที่พัดผ่านเส้นผม และหัวใจของฉันก็รู้สึกสงบอย่างประหลาด

ฤดูร้อนในชนบทไม่มีเครื่องปรับอากาศหรือ การเดินทาง สุดหรู มีเพียงทุ่งนาอันกว้างใหญ่ สายลมพัดพาเอากลิ่นดิน เสียงหัวเราะของเด็กๆ และเสียงจิ้งหรีดร้องระงมอยู่ใต้ต้นไม้ แค่นั้นก็เพียงพอที่จะสร้างความทรงจำที่ตราตรึงใจแล้ว

สายลมฤดูร้อนที่พัดผ่านทุ่งนาไม่เคยทำให้รู้สึกเบื่อหน่าย เพราะทุกครั้งที่พัดมา มันจะปลุกเร้าอารมณ์ที่พิเศษและแท้จริงเสมอ มันคือเสียงเรียกหาบ้าน เสียงหัวใจแห่งวัยเด็ก ที่พักพิงแห่งความสงบสุขท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิต ใครก็ตามที่เคยอาศัยอยู่ในชนบท ที่เคยสัมผัสฤดูร้อนที่อบอวลไปด้วยสายลมนี้ จะเข้าใจว่ามันเป็นความรู้สึกอันศักดิ์สิทธิ์ ยากที่จะบรรยายเป็นคำพูดได้

ทุกฤดูร้อน หัวใจของฉันเต็มไปด้วยความโหยหาบ้านเกิด ความโหยหาช่วงบ่ายที่ลมพัดเย็นสบายในทุ่งนา ความโหยหาแม่ที่ก้มตัวทำงานในนาข้าว และรอยยิ้มหรี่ตาของยายขณะที่ท่านเคี้ยวหมากอย่างสบายๆ บนระเบียงบ้าน แม้เพียงสายลมเบาๆ ก็เพียงพอที่จะปลุกความทรงจำมากมายให้ผุดขึ้นมา เมื่อมันพัดผ่านวัยเด็กของฉัน สายลมได้ทิ้งร่องรอยแห่งความรักที่ลบไม่ออกไว้

ที่มา: https://baogialai.com.vn/gio-dong-mua-ha-post320347.html