ภาพรวมของจังหวัดวินห์ลอง

1. ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์

จังหวัด วิญล็อง ตั้งอยู่ในลุ่มน้ำโขงตอนล่าง อยู่ระหว่างแม่น้ำเทียนและแม่น้ำเฮา และอยู่ใจกลางภูมิภาคสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง มีพรมแดนติดกับพื้นที่ดังต่อไปนี้:

ทางทิศเหนือและทิศตะวันออกเฉียงเหนือ มีพรมแดนติดกับจังหวัดเตียนเกียงและ จังหวัดเบ็นเตร

ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและทิศตะวันออก ติดกับจังหวัด ด่งทับ

ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับจังหวัดตราวิญ;

ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับจังหวัดเฮาเกียง จังหวัดซ็อกจาง และเมืองเกิ่นโถ

พิกัดทางภูมิศาสตร์ของจังหวัดวิงห์ลองอยู่ระหว่างละติจูดเหนือ 9 ^{° 52'45 ''} ถึง 10 ^{° 19'50 ''} และลองจิจูดตะวันออก 104 ^{° 41'25 ''} ถึง 106 ^{° 17'03 ''}

จังหวัดวิญหลงมีหน่วยงานบริหาร 8 หน่วย ได้แก่ อำเภอ 6 แห่ง (บิ่ญตัน, ลองโฮ, มังทิต, ตัมบิ่ญ, ตราออน, หวุงเลียม) เมืองบิ่ญมินห์ และเมืองวิญหลง รวม 109 ตำบล อำเภอ และเมือง (94 ตำบล 5 เมือง และ 10 อำเภอ)

พื้นที่ธรรมชาติทั้งหมดมี 152,017.6 เฮกตาร์ จัดอยู่ในอันดับที่ 12 จาก 13 จังหวัดและเมืองในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง (ใหญ่กว่าเมืองเกิ่นโถ) พื้นที่เกษตรกรรมครอบคลุม 118,918.5 เฮกตาร์ คิดเป็น 78.23% พื้นที่ที่ไม่ใช่เกษตรกรรมครอบคลุม 33,050.5 เฮกตาร์ คิดเป็น 21.74% ในส่วนของพื้นที่เกษตรกรรม พื้นที่ปลูกพืชล้มลุกครอบคลุม 72,565.4 เฮกตาร์ คิดเป็น 47.73% ของพื้นที่ธรรมชาติ โดยส่วนใหญ่เป็นนาข้าว (71,069.2 เฮกตาร์) พื้นที่ปลูกพืชยืนต้นครอบคลุม 45,372.4 เฮกตาร์ คิดเป็น 29.85% และพื้นที่ผิวน้ำสำหรับการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำครอบคลุม 942.2 เฮกตาร์ คิดเป็น 0.62%

2. ประชากร - กำลังแรงงาน

ประชากรเฉลี่ยของจังหวัดในปี 2556 อยู่ที่ 1,040,500 คน (ชาย 513,400 คน หญิง 527,600 คน อาศัยอยู่ในเมือง 173,720 คน อาศัยอยู่ในชนบท 866,780 คน) คิดเป็น 6.8% ของประชากรในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง และ 1.4% ของประชากรทั้งประเทศ ความหนาแน่นของประชากรอยู่ที่ 684 คน/ ^{ตารางกิโลเมตร} โดย เมืองวิงห์ลองมีความหนาแน่นของประชากรสูงสุดที่ 2,934 คน / ^{ตารางกิโลเมตร} และต่ำสุดที่อำเภอตราออน ที่ 509 คน/ ^{ตารางกิโลเมตร} ประชากรชาวเวียดนามเชื้อสายกิงคิดเป็นประมาณ 97.3% ในขณะที่กลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ คิดเป็น 2.7% (ชาวเขมร: 21,820 คน คิดเป็นเกือบ 2.1%; ชาวจีน: 4,879 คน; และกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ: 216 คน) ประชากรชาวเวียดนามเชื้อสายกิงมีการกระจายตัวอย่างสม่ำเสมอ ชาวเขมรอาศัยอยู่กระจุกตัวในหมู่บ้าน 48 แห่ง ตำบล 10 แห่ง และเมือง 1 แห่ง ใน 4 อำเภอ ส่วนชุมชนชาวจีนกระจุกตัวอยู่ในอำเภอตราออน อำเภอตามบิ่ญ เมืองบิ่ญมินห์ และอำเภอหวุงเลียม โดยส่วนใหญ่แล้วชุมชนชาวจีนจะพบได้ในเมืองวิญลองและเมืองอื่นๆ

จำนวนแรงงานที่มีอายุ 15 ปีขึ้นไปมีจำนวน 630,195 คน (ชาย 338,081 คน หญิง 292,024 คน ในเขตเมือง 87,514 คน ในเขตชนบท 542,940 คน) จำนวนผู้มีงานทำที่มีอายุ 15 ปีขึ้นไปมีจำนวน 613,045 คน (ในเขตเมือง 89,902 คน ในเขตชนบท 523,143 คน) โดยแบ่งเป็นในภาครัฐ 30,983 คน (5.05%) ในภาคเอกชน 566,020 คน (92.33%) และในภาคการลงทุนจากต่างประเทศ 16,042 คน (2.62%)

3. ลักษณะภูมิประเทศ

จังหวัดวิญหลงมีภูมิประเทศค่อนข้างราบเรียบ มีความลาดชันน้อยกว่า 2 องศา และระดับความสูงจากระดับน้ำทะเลค่อนข้างต่ำ (ระดับความสูงสัมบูรณ์ตั้งแต่ 0.6 ถึง 1.2 เมตร คิดเป็น 90% ของพื้นที่ธรรมชาติ) มีเพียงเมืองวิญหลงและเมืองตราออนเท่านั้นที่มีระดับความสูงเฉลี่ยประมาณ 1.25 เมตร ภูมิประเทศนี้เป็นแบบที่ราบลุ่มปากแม่น้ำ ลักษณะภูมิประเทศระดับจุลภาคของจังหวัดเป็นแอ่งตรงกลาง ค่อยๆ สูงขึ้นไปทางฝั่งแม่น้ำเทียน แม่น้ำเฮา แม่น้ำมังทิต และตามแม่น้ำสายหลักและคลองต่างๆ โดยทั่วไปแล้ว ภูมิประเทศของจังหวัดทอดยาวไปตามแม่น้ำเทียนและแม่น้ำเฮา ค่อยๆ ลดระดับความสูงลงจากเหนือจรดใต้ ได้รับอิทธิพลจากการรุกของน้ำเค็ม และไม่ค่อยเกิดอุทกภัยใหญ่ สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ระดับดังนี้:

- พื้นที่ที่มีระดับความสูงตั้งแต่ 1.0 ถึง 2.0 เมตร (คิดเป็น 37.17% ของพื้นที่ทั้งหมด) ตั้งอยู่ตามแนวแม่น้ำเฮา แม่น้ำเทียน แม่น้ำมังทิต รวมถึงคลองและทางน้ำสายหลัก ตลอดจนเกาะที่เกิดจากการทับถมของดินและพื้นที่เนินเขาในอำเภอหวุงเลียมและอำเภอตราออน

- พื้นที่ที่มีระดับความสูง 0.4 ถึง 1.0 เมตร (คิดเป็น 61.53% ของพื้นที่ทั้งหมด) ส่วนใหญ่ประกอบด้วยที่ดินสำหรับปลูกข้าวพันธุ์ให้ผลผลิตสูง 2-3 รอบต่อปี มีศักยภาพสูงในการใช้น้ำชลประทานแบบอาศัยแรงโน้มถ่วงและให้ผลผลิตสูง พื้นที่ทางเหนือของทางหลวงหมายเลข 1A ได้รับผลกระทบจากน้ำท่วมในเดือนสิงหาคมของทุกปี

- พื้นที่ที่มีระดับความสูงต่ำกว่า 0.4 เมตร (คิดเป็น 1.3% ของพื้นที่ทั้งหมด) เป็นพื้นที่ราบต่ำและเสี่ยงต่อการเกิดน้ำท่วม

จากสภาพทางภูมิศาสตร์ดังกล่าว ในอนาคต เมื่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศโลกส่งผลกระทบต่อภูมิภาคสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงโดยทั่วไป และจังหวัดวิงห์ลองโดยเฉพาะ สถานการณ์ที่ระดับน้ำทะเลสูงขึ้น 1 เมตร จะทำให้อำเภอหวุงเลียมและอำเภอตราออนได้รับผลกระทบจากดินเค็ม และพื้นที่ประมาณ 606 ^{ตารางกิโลเมตร} (เกือบ 40% ของพื้นที่ทั้งหมด) ในภาคกลางของจังหวัดจะถูกน้ำท่วม ส่งผลกระทบต่อการผลิตทางการเกษตร การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำและกิจกรรมการประมง โครงสร้างพื้นฐาน (ระบบถนน งานก่อสร้าง บ้านเรือน ฯลฯ) และสภาพแวดล้อมในการดำรงชีวิตของประชาชน ตลอดจนระบบนิเวศและความหลากหลายทางชีวภาพในท้องถิ่น

4. สภาพอากาศ - ภูมิอากาศ - อุทกวิทยา

สภาพอากาศและภูมิอากาศ: จังหวัดวิงห์ลองตั้งอยู่ในเขตมรสุมเขตร้อน มีอากาศร้อนชื้นตลอดทั้งปี อุณหภูมิค่อนข้างสูง และมีแสงแดดส่องถึงอย่างอุดมสมบูรณ์

- อุณหภูมิ: อุณหภูมิเฉลี่ยของจังหวัดวิงห์ลองผันผวนระหว่าง 27.3 ถึง 28.4 ^องศา เซลเซียสตลอดหลายปีที่ผ่านมา โดยอุณหภูมิสูงสุดบันทึกไว้ในปี 2553 ในปีนั้น อุณหภูมิเฉลี่ยรายเดือนสูงกว่าค่าเฉลี่ยหลายปีประมาณ 0.4-1.0 ^องศา เซลเซียส อุณหภูมิสูงสุดคือ 36.9 ^องศา เซลเซียส อุณหภูมิต่ำสุดคือ 17.7 ^องศา เซลเซียส และช่วงอุณหภูมิเฉลี่ยระหว่างวันคือ 7.3 ^องศา เซลเซียส

จังหวัดนี้มีปริมาณรังสีจากแสงอาทิตย์ค่อนข้างสูง โดยเฉลี่ยมีแสงแดดส่องถึง 7.5 ชั่วโมงต่อวัน ปริมาณรังสีสังเคราะห์แสงต่อปีสูงถึง 79,600 แคลอรีต่อ ^{ตารางเมตร} และชั่วโมงแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 2,550-2,700 ชั่วโมง อุณหภูมิและปริมาณรังสีที่เพียงพอเอื้อต่อการเจริญเติบโตและพัฒนาการของพืช

- ความชื้นในอากาศโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 81-85% โดยความชื้นสูงสุดจะอยู่ที่ 90% ในเดือนกันยายน และต่ำสุดอยู่ที่ 74% ในเดือนมีนาคมและเมษายน

- โดยเฉลี่ยแล้ว จำนวนวันที่ฝนตกต่อปีอยู่ที่ 100-115 วัน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยอยู่ที่ 1,300-1,690 มิลลิเมตรต่อปี ปริมาณน้ำฝนในช่วงฤดูแล้งโดยประมาณเท่ากับหรือสูงกว่าค่าเฉลี่ยหลายปี ในขณะที่ปริมาณน้ำฝนในช่วงฤดูฝนโดยประมาณเท่ากับหรือต่ำกว่าค่าเฉลี่ยหลายปี โดยทั่วไปแล้ว ในช่วงเดือนที่ฝนตก ปริมาณน้ำฝนรายเดือนในพื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดจะต่ำกว่าค่าเฉลี่ยหลายปีเพียง 35-50%

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา จังหวัดวิญล็องไม่เคยประสบกับเหตุการณ์สภาพอากาศรุนแรงใดๆ แม้ว่าบางพื้นที่จะเคยเกิดพายุทอร์นาโด น้ำท่วม และฟ้าผ่าในช่วงฤดูฝน หรือฝนตกหนักผิดฤดูกาลเป็นวงกว้าง ซึ่งได้รับอิทธิพลจากพายุหมุนเขตร้อนจากทะเลจีนใต้ที่ทำให้ฝนตกต่อเนื่องเป็นเวลานาน

อุทกวิทยา: จังหวัดวิญล็องได้รับอิทธิพลจากระบบน้ำขึ้นน้ำลงแบบไม่สม่ำเสมอของทะเลจีนใต้ ผ่านแม่น้ำสายหลักสองสาย คือ แม่น้ำเทียนและแม่น้ำเฮา รวมทั้งแม่น้ำมังถิต และระบบคลองและทางน้ำต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง:

- แม่น้ำโคเชียนเป็นสาขาหนึ่งของแม่น้ำเทียน มีความยาว 90 กิโลเมตร บริเวณที่ไหลผ่านจังหวัดวิงห์ลองมีหน้าตัดแม่น้ำกว้างเฉลี่ย 1,700 เมตร ความลึก 7-10 เมตร และอัตราการไหลอยู่ระหว่าง 1,814 ถึง 19,540 ^{ลูกบาศก์เมตร} ต่อวินาที

- แม่น้ำเฮาเป็นแม่น้ำสาขาที่ใหญ่เป็นอันดับสองของแม่น้ำโขงที่ไหลผ่านเวียดนาม มีความยาวประมาณ 75 กิโลเมตร และมีอัตราการไหลเฉลี่ยตั้งแต่ 1,154 ถึง 12,434 ^{ลูกบาศก์เมตร} ต่อวินาที

- แม่น้ำมังถิตเชื่อมต่อแม่น้ำเทียนและแม่น้ำเฮา โดยฝั่งแม่น้ำเทียนมีปากแม่น้ำที่ใหญ่กว่าฝั่งแม่น้ำเฮา เนื่องจากอิทธิพลของน้ำขึ้นน้ำลงจากแม่น้ำโคเชียนและแม่น้ำเฮา แม่น้ำมังถิตจึงไหลในสองทิศทาง โดยมีน้ำไหลเข้าและออกผ่านปากแม่น้ำทั้งสองแห่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อน้ำขึ้น น้ำจะไหลเข้าผ่านปากแม่น้ำกว๋อยอันและปากแม่น้ำตราออน เมื่อน้ำลง น้ำจะไหลออกผ่านปากแม่น้ำทั้งสองนี้ บริเวณที่น้ำไหลในทั้งสองทิศทางคือปากแม่น้ำบาเก (จุดเชื่อมต่อแม่น้ำถายหาน) ซึ่งอยู่ห่างจากแม่น้ำเฮา 17 กิโลเมตร แม่น้ำมังถิตไม่ได้รับผลกระทบจากความเค็ม จึงมีน้ำจืดตลอดทั้งปี ซึ่งเอื้อต่อการผลิตทางการเกษตร อุตสาหกรรม และชีวิตประจำวันของชาวบ้าน อย่างไรก็ตาม เนื่องจากระดับความสูงของพื้นที่ทางตอนเหนือของแม่น้ำมังถิตค่อนข้างต่ำ การระบายน้ำจึงทำได้ยากกว่า

ระดับน้ำและช่วงน้ำขึ้นน้ำลงในแม่น้ำค่อนข้างสูงและมีกระแสน้ำขึ้นน้ำลงแรง ในช่วงฤดูน้ำขึ้น ช่วงน้ำขึ้นน้ำลงจะอยู่ที่ประมาณ 70-90 เซนติเมตร และในช่วงฤดูแล้งจะผันผวนระหว่าง 114-140 เซนติเมตร เมื่อรวมกับระบบคลองส่งน้ำภายในประเทศแล้ว ทำให้เกิดการชลประทานโดยอาศัยแรงโน้มถ่วงที่ดี ช่วยให้พืชผลเจริญเติบโตได้ดี

สภาพอากาศและภูมิอากาศเอื้ออำนวยต่อการเกษตรเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการทำเกษตรแบบผสมผสานและเข้มข้นด้วยรอบการปลูกพืชหลายรอบ และเหมาะสมต่อการพัฒนาความหลากหลายทางชีวภาพตามธรรมชาติ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากปริมาณน้ำฝนกระจุกตัวอยู่ในช่วงหกเดือนของฤดูฝน ประกอบกับน้ำท่วมจากแม่น้ำโขงตอนบน ทำให้เกิดน้ำท่วมในบางพื้นที่ ส่งผลกระทบต่อผลผลิตทางการเกษตร วิถีชีวิตของผู้คน และระบบนิเวศของภูมิภาค

พอร์ทัลรัฐบาลอิเล็กทรอนิกส์ระดับจังหวัด