ฉันมีความสุขกับอาชีพครูของฉัน

(ดงไน) - ผ่านมาเกือบสี่เดือนแล้วนับตั้งแต่เธอเริ่มงานใหม่ในฐานะครูประจำห้องเรียน สำหรับหลายคน สี่เดือนเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่สำหรับเธอ มันคือการเดินทางที่เต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลง ความท้าทาย และความสุข

เธอเคยเป็นนักข่าวและบรรณาธิการของสำนักข่าวแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นงานที่น่าสนใจและมีรายได้มั่นคง อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอต้องย้ายไปทำงานไกลบ้าน เธอเลือกเส้นทางที่แตกต่างออกไป เธอสมัครเป็นครูเพื่อจะได้อยู่ใกล้ชิดกับพ่อแม่ที่ชราภาพ เพื่อที่ทุกเย็นหลังเลิกงานเธอจะได้ทำอาหารร้อนๆ ให้พวกท่านทาน และทุกเช้าเธอจะได้ถามไถ่ว่าพวกท่านนอนหลับสบายไหมเมื่อคืน

ฉันเคยถามเธอว่าเสียใจไหมที่ลาออกจากงานที่หลายคนใฝ่ฝัน เธอยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มสดใสขึ้นอีกครั้ง “แน่นอนว่าฉันเสียใจ แต่พ่อแม่ฉันก็แก่แล้ว และฉันก็เหลือเวลาไม่มากแล้ว นอกจากนี้ การสอนเป็นความฝันของฉันตั้งแต่เรียนจบใหม่ๆ เพียงแต่ตอนนั้นฉันไม่มีโอกาส ตอนนี้โอกาสมาถึงแล้ว ถ้าไม่คว้าไว้ก็คงเสียดายแย่” เธอพูดเบาๆ แต่ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความสุข

จากนักข่าวที่เชี่ยวชาญด้านโครงการช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม ปัจจุบันเธอยืนอยู่บนเวที สอนวิชาวรรณคดีให้กับนักเรียนอายุสิบห้าและสิบหกปี อาจเป็นเพราะเธอได้สัมผัสกับผู้คนที่เผชิญความยากลำบากมามากมาย เธอจึงมองนักเรียนด้วยความรักเสมอ เธอเตรียมบทเรียนแต่ละบทอย่างพิถีพิถัน เขียนแผนการสอนด้วยความเอาใจใส่เป็นอย่างยิ่ง ในช่วงพักกลางวัน แทนที่จะนั่งอยู่ในห้องพักครู เธอลงไปที่สนามโรงเรียน นั่งข้างๆ เด็กๆ พูดคุยกับพวกเขา ฟังพวกเขา แล้วเล่าเรื่องราวที่เธอได้พบเจอขณะทำงานเป็นนักข่าวให้ฟัง เกี่ยวกับผู้คนที่แม้จะประสบกับความยากลำบากมากมาย แต่ก็ยังคงมุ่งมั่นทำความดีอย่างเต็มที่

เธอมักบอกฉันว่า "การสอนวรรณคดีไม่ใช่แค่การสอนคำศัพท์เท่านั้น แต่ยังเป็นการสอนอารมณ์และความเห็นอกเห็นใจด้วย" บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่สำหรับเธอแล้ว บทเรียนแต่ละครั้งจึงไม่ใช่แค่การถ่ายทอดความรู้ แต่ยังเป็นการปลูกฝังเมล็ดพันธุ์แห่งความเมตตาในหัวใจของนักเรียน และชี้นำพวกเขาถึงวิธีการปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความจริงใจ

ครั้งหนึ่ง เธอเล่าให้ฉันฟังเกี่ยวกับนักเรียนคนหนึ่งในชั้นเรียนของเธอ เขาเป็นเด็กชายที่เงียบขรึม เก็บตัว จนบางครั้งเพื่อนร่วมชั้นก็ไม่เข้าใจเขา เขาไม่เข้าร่วมกิจกรรม ไม่พูดอะไร และแม้แต่ในช่วงพักกลางวัน เขาก็จะนั่งอยู่คนเดียว

เมื่อเห็นเช่นนั้น เธอจึงพยายามเข้าใกล้เขามากขึ้น และในบ่ายวันหนึ่งหลังเลิกเรียน เธอขอให้เขาอยู่คุยกับเธอต่อ

"ทำไมช่วงนี้เธอดูไม่ค่อยยิ้มเลยล่ะ มีอะไรกวนใจเธออยู่หรือเปล่า?" เธอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับกลัวจะทำให้เด็กชายเสียใจ

- "ครับ... ผมสบายดีครับ"

"การนั่งอยู่มุมห้องตลอดเวลามันโอเคไหม? ทุกคนในห้องเป็นเพื่อนของคุณหมดแหละ"

เขาก้มศีรษะลง ลังเลอยู่นาน ก่อนจะพูดเบาๆ ว่า "ครอบครัวผมยากจน... ผมกลัวว่าเพื่อนๆ จะดูถูกผม ผมเลยไม่กล้าเข้าร่วมกิจกรรมใดๆ"

เธอตบไหล่เขาเบาๆ แล้วพูดว่า "การยากจนไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก ทุกคนมีจุดเริ่มต้นที่แตกต่างกัน สิ่งสำคัญคือคุณขยันและมีน้ำใจ ฉันเชื่อว่าเพื่อนร่วมชั้นของคุณจะชื่นชมคุณในสิ่งที่คุณเป็น ไม่ใช่ในสิ่งที่คุณมี"

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำและบวมเป่ง: "แต่...ถ้าเพื่อนๆหัวเราะเยาะฉันล่ะ?"

- "ถ้าใครหัวเราะเยาะคุณ ให้มองเข้าไปในดวงตาของเขาตรงๆ แล้วพูดว่า 'ฉันก็เหมือนคุณนั่นแหละ พยายามทำดีที่สุดทุกวัน คนดีๆ จะเข้าใจ ส่วนคนที่ไม่ค่อยดีก็จะเปลี่ยนไปในที่สุด และฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอเมื่อคุณต้องการฉัน'"

วันต่อมา เธอเห็นนักเรียนคนนั้นเล่นฮักกี้แซ็คกับเด็กผู้ชายในห้องเรียนอย่างกระตือรือร้น จากนั้นอีกไม่กี่สัปดาห์ต่อมา เขาก็เริ่มเข้าร่วมกิจกรรมในชั้นเรียนและโรงเรียน เมื่อเห็นเขายิ้ม ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายราวกับว่าเธอเพิ่งได้รับของขวัญ

เมื่อเธอเล่าเรื่องนั้นให้ฉันฟัง น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เหมือนเด็กที่กำลังอวดของเล่นชิ้นใหม่ เมื่อได้ฟัง ฉันรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ปรากฏว่าความสุขของการสอนนั้นเรียบง่ายเหลือเกิน: เพียงแค่การเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในตัวนักเรียน สายตาที่แสดงความขอบคุณ รอยยิ้มที่สดใส... แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับครูที่จะรู้สึกว่าความพยายามของตนนั้นคุ้มค่าอย่างแท้จริง

เธอบอกว่านับตั้งแต่เริ่มสอนมา ทุกเช้าเธอจะตื่นขึ้นมาด้วยความกระตือรือร้นเตรียมบทเรียน และตั้งตารอที่จะไปโรงเรียนเพื่อดูว่านักเรียนของเธอมีอะไรใหม่ๆ มานำเสนอ เธอกล่าวว่า "ความสุขไม่จำเป็นต้องแสวงหาไกล แค่ได้ยินเด็กๆ ทักทายฉัน เห็นพวกเขาตั้งใจฟังการบรรยายของฉัน...แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว"

เนื่องในวันครูแห่งชาติเวียดนาม ตรงกับวันที่ 20 พฤศจิกายน ผมขอส่งคำอวยพรเรียบง่ายถึงคุณครูว่า ขอให้คุณครูรักษาเปลวไฟแห่งความรักในวิชาชีพให้ลุกโชนอยู่เสมอ ขอให้พบความสุขในทุกบทเรียนและทุกใบหน้าของนักเรียน และขอให้เส้นทางที่คุณเลือกเดินนำพาคุณไปสู่ช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดในชีวิต

ฮาตรัง

ที่มา: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/202511/hanh-phuc-with-teacher-profession-718039a/