บทเพลงจากป่าใหญ่

บางสิ่งบางอย่างกำลังลูบไล้และกล่อมฉันอย่างอ่อนโยนจนฉันเคลิบเคลิ้มเข้าสู่ความฝันอันแปลกประหลาด ฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจแผ่วเบาอย่างชัดเจน ราวกับลมหายใจของคนรัก ฉันจมอยู่กับเสียงต่างๆ ราวกับดนตรีของศิลปินที่หลั่งไหลเข้ามาในหู เสียงที่อ่อนโยนและไพเราะ... นั่นคือช่วงเวลาที่ฉันอยู่ริมป่า ในป่า กำลังเพลิดเพลินกับช่วงเวลาแห่งชีวิตที่หาได้ยากในชีวิตมนุษย์อันแสนสั้นนี้

เมื่อใดก็ตามที่ฉันรู้สึกเหนื่อยล้า ฉันจะกลับไปที่ป่าเพื่อพบว่าหัวใจของฉันอ่อนโยนลง ท่ามกลางอารมณ์ที่น่าประทับใจ ฉันเดินตามเส้นทางคดเคี้ยวที่ดูเหมือนถูกสลักด้วยฝีแปรงสีน้ำตาลแดง รอยเท้าของคนรุ่นต่อรุ่น หญิงชราคนหนึ่งแบกตะกร้าไว้บนหลังจูงวัวของเธอไปตามไหล่เขา เด็กชายเท้าเปล่าผมสีทองปลิวไสวตามลมและแสงแดด เด็กสาวคนหนึ่งมีรอยยิ้มสดใสราวกับดอกไม้ในป่าที่อาบแสงแดดในยามเช้า พวกเขาพาฉันเข้าไปในป่าอย่างตื่นเต้น ซึ่งอยู่ไม่ไกลเลย ป่าอันกว้างใหญ่และเป็นเนินเขาทอดยาวอยู่ด้านหลังบ้านยกพื้นอันเงียบสงบ ซึ่งถูกกัดกร่อนด้วยแสงแดดและน้ำค้างตลอดฤดูกาล บ้านยกพื้นเหล่านี้ตั้งอยู่ติดกับไหล่เขาที่แข็งแกร่งของป่ามานานหลายชั่วอายุคนแล้ว

ป่าในช่วงเปลี่ยนผ่านจากฤดูร้อนสู่ฤดูใบไม้ร่วงนั้นงดงามอย่างน่าประหลาดอยู่แล้ว แต่ทุกครั้งที่ฉันเห็นมัน ฉันรู้สึกเหมือนได้ ค้นพบมัน เป็นครั้งแรก จ้องมองมันด้วยความหลงใหลและครุ่นคิดถึงความงามของมัน

เสียงฝีเท้าที่เหนื่อยล้าเสียดสีกับกิ่งไม้แห้งหยาบและเนื้อไม้ที่ผุพัง ฉันอยากจะนอนลงตรงนั้น เอาหูแนบกับใบไม้นุ่มๆ ฟังเสียงการเคลื่อนไหวของแมลง เสียงร้องของมด เสียงแมงมุมชักใย เสียงผึ้งสร้างรัง… บางครั้ง ฉันก็เห็นซากจักจั่นสีเหลืองอำพันโปร่งแสงสองสามตัวกำลังแปรสภาพเป็นสิ่งมีชีวิตบนพื้นป่า ความงามของป่าอยู่ที่สิ่งมีชีวิตที่ไร้ชื่อและไร้กาลเวลา อยู่ที่ชั้นของดอกไม้และพืชหายากและแปลกตาที่ยังคงไม่ถูกค้นพบชั่วนิรันดร์ ลึกซึ้งแต่ก็อ่อนโยน สง่างามแต่ก็สงบและเปี่ยมด้วยบทกวี

ภาพประกอบ: ดาวตวน

เมื่อฤดูกาลเปลี่ยนไป ฤดูร้อนจากไปโดยไม่บอกลา ป่าไม้ต้อนรับแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องเป็นสีทองลงบนใบไม้เขียวชอุ่ม พร้อมกับเสียงลมพัดเบาๆ ดอกไม้ป่านานาชนิดเบ่งบานอย่างงดงาม บางชนิดที่ฉันเพิ่งได้เรียนรู้มานั้น มีลักษณะคล้ายช่อดอกระฆังสีแดงส้มที่ขึ้นหนาแน่นจากโคนต้นถึงยอดไม้ เกาะติดกับลำต้นเพื่อเบ่งบาน เมื่อลมพัด ดอกไม้เหล่านั้นไม่รอใคร แต่ต่างพากันพลิ้วไหวกลีบดอกอย่างเป็นธรรมชาติ ปกคลุมโคนต้นด้วยพรมสีสันสดใส เพื่อนชาวไทยของฉันที่อยู่ด้วยกันพูดคุยอย่างตื่นเต้น:

- คนแถวบ้านฉันเรียกมันว่า "ดอกพิป" ค่ะพี่สาว ดอกไม้นี้สวยและอร่อยด้วย...

เนินเขาที่เรียงรายไปด้วยต้นไม้จันทน์หอมริมขอบป่าพลิ้วไหวเป็นสีขาวบริสุทธิ์ จากระยะไกล ดอกทิวลิปจันทน์เปล่งประกายราวกับถูกปกคลุมด้วยประกายเงินระยิบระยับ เป็นเพียงจินตนาการของฉันหรือแสงแดดที่แต่งแต้มสีสันอันอ่อนช้อยแต่น่าหลงใหลเช่นนี้กันแน่ ฉันหลงใหลไปกับดอกไม้และต้นไม้เหล่านั้น เหมือนคนโง่ที่กำลังตกหลุมรัก ฉันยืนอยู่ใต้ลำต้นจันทน์หอมสีขาวเงินเรียบเนียนสูงตระหง่านโดดเดี่ยวที่ทอดยาวขึ้นไปสู่ท้องฟ้าสีคราม

ฤดูกาลนี้ ป่าแห่งนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นหอม หอมกลิ่นของแสงแดดและสายลม กลิ่นของเปลือกไม้ กลิ่นของดอกไม้และใบไม้ กลิ่นของสภาพอากาศที่อยู่ระหว่างฝนและแสงแดด กลิ่นแห่งรากเหง้า กลิ่นแห่งจิตวิญญาณของผู้คนที่ถือกำเนิดในสถานที่แห่งนี้ หลายชั่วอายุคน ป่าแห่งนี้ได้ให้ที่พักพิงแก่พวกเขา ปกป้องพวกเขาจากฝนและน้ำท่วม

ใต้ต้นหม่อนที่พลิ้วไหว กลุ่มผลเบอร์รี่สีแดงสุกงอมเปล่งประกายราวกับลิปสติกบนริมฝีปากบริสุทธิ์ ฉันมองไปยังหมู่บ้านที่เงียบสงบและเจริญรุ่งเรืองซึ่งตั้งอยู่ริมแม่น้ำสายเล็ก ๆ เงาสะท้อนของหมู่บ้านเหล่านั้นปรากฏอยู่บนผืนป่าเขียวขจีอันงดงาม ฉันจำเสียงเพลงแห่งรากเหง้าของฉันได้ ไม่มีที่สิ้นสุดและไร้ขอบเขต

จากนั้น ภาระงานก็ค่อยๆ ลดทอนปฏิสัมพันธ์ของฉันกับป่าลง ในโอกาสอันน้อยนิดที่ฉันกลับไป หัวใจของฉันก็ห่อเหี่ยวลงด้วยความเศร้าและความเสียดายที่แสดงออกมาในเสียงถอนหายใจที่ลึกและแผ่วเบา ผ้าคลุมสีเขียวของป่าไม่ได้พลิ้วไหวอย่างงดงามในการเต้นรำดั้งเดิมอีกต่อไป แต่กลับขาดวิ่นราวกับถูกฉีกและขีดข่วนโดยมือที่ไร้ความรู้สึก ฉันไม่อาจละสายตาจากเนินเขาที่แห้งแล้งซึ่งเหลือเพียงต้นไม้โดดเดี่ยว รากบางส่วนหักออกจากพื้นดิน สัตว์ป่าบางตัวตกใจเมื่อเห็นร่างมนุษย์…

บางทีป่าอาจเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส แต่ก็ร้องไห้ไม่ได้ ทำได้เพียงอดทนอย่างเงียบๆ ไม่ยอมบ่น ตำหนิ หรือคร่ำครวญ ความเงียบงันที่ไร้คำพูดและเจ็บปวดอย่างสุดซึ้งนี้ก่อให้เกิดความกลัวว่าสักวันหนึ่ง ภูเขาเขียวขจีและน้ำใสสะอาด เนินเขาสีเขียวอันกว้างใหญ่ จะยังคงดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดต่อไป

วันหนึ่ง จู่ๆ น้ำท่วมครั้งใหญ่ก็ถาโถมเข้ามาดุจสัตว์ร้ายที่ปลดปล่อยความโกรธแค้น กวาดล้างและจมทุกสิ่งทุกอย่างลงไป ฝันร้ายอันน่าสะพรึงกลัวนี้หลอกหลอนจิตใต้สำนึกของผู้คนนับไม่ถ้วนที่เกิดในป่าและกำลังจะกลับคืนสู่มัน ท่ามกลางกระแสน้ำวนสีแดงฉาน ท่ามกลางลมที่โหยหวนและเสียงร้องไห้ที่แสนเจ็บปวด มีเพียงเสียงถอนหายใจอย่างหมดหวังของป่าอันกว้างใหญ่

ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกโหยหาป่าในความทรงจำวัยเด็ก ฉันจำเสียงจิ้งจกและกวางที่ประกาศการมาถึงของฤดูฝนได้ ฉันจำฝนที่ตกลงมาในป่าอย่างฉับพลัน การก้มตัวลงหลบฝนใต้ใบไม้ที่พันกันของต้นมะเดื่อป่า ซึ่งธรรมชาติสร้างสรรค์ขึ้นอย่างชำนาญ ทุกเย็น คุณยายจะหันศีรษะไปมองเงามืดของป่าด้วยสายตาที่ครุ่นคิดและเปี่ยมด้วยความรัก ในวันที่ท่านจากไป พ่อแม่ของฉันเลือกที่โล่งแห่งหนึ่งที่เชิงเขาให้ท่านได้พักผ่อนข้างๆ กลุ่มพืชป่าที่ขับขานบทเพลงกล่อมตลอดทุกฤดูกาล…

ฉันไม่รู้ว่าฤดูฝนและน้ำท่วมกี่ครั้งแล้วที่ผ่านเข้ามาในบ้านเกิดเมืองนอนของฉัน เมื่อลมพัดแรง ต้นไม้ในสวนก็ล้มลง และน้ำท่วมสีเหลืองน้ำตาลจากลำธารก็ล้นตลิ่งท่วมถนน เด็กๆ ต่างพากันมารวมกลุ่มกัน ดวงตาจ้องมองไปยังป่าด้วยความโหยหาอ้อมกอดและการปกป้องของมัน ป่า บ้านที่แท้จริงของเรา ยืนหยัดอย่างสูงตระหง่าน ปกป้องผืนดิน บ้านเกิด และจิตวิญญาณที่ยังมีชีวิตอยู่

ความทรงจำและปัจจุบันผสานกัน ปะปนอยู่ภายในตัวฉันราวกับกระแสน้ำที่ไหลอยู่ใต้ผิวน้ำ ฉันตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน ตระหนักว่าความโกรธเกรี้ยวของธรรมชาติกำลังค่อยๆ สงบลง และแม่น้ำก็สะท้อนสีเขียวชอุ่มอีกครั้ง

ป่าอันกว้างใหญ่กระซิบภาษาของมันเอง แต่ทุกคนก็ได้ยินมันชัดเจนราวกับจังหวะหัวใจของตนเอง เสียงกระซิบนั้นยังคงอยู่ ก่อร่างสร้างบทเพลงที่ปลุกเร้าความปรารถนาในตัวฉันให้รอคอยวันพรุ่งนี้ เมื่อบาดแผลบนผืนป่าจะได้รับการเยียวยา เมล็ดพันธุ์นับไม่ถ้วน ต้นอ่อนนับไม่ถ้วนจะค่อยๆ งอกเงยจากดินที่แห้งแล้ง ความปรารถนาที่ล้นเหลือด้วยชีวิต…

ที่มา: https://baothainguyen.vn/van-nghe-thai-nguyen/202508/khuc-ca-tu-dai-ngan-1433ae8/