สูญหาย…

บนถนนดินแดงที่เต็มไปด้วยฝุ่น ถูกกัดกร่อนด้วยแสงแดดและฝน คือบ้านหลังเก่าของแม่ ที่ซึ่งเธอเลี้ยงดูลูกๆ ด้วยตัวคนเดียว ทุกครั้งที่ฉันกลับบ้าน ฉันจะแวะไปที่นั่น มองไปรอบๆ ค้นหาตัวตนของแม่ ค้นหาสิ่งต่างๆ ที่คุ้นเคยในอดีตที่ตอนนี้ดูแปลกไป ตอนนี้ถนนถูกลาดยางและสะอาด บ้านหลังเก่าถูกแทนที่ด้วยบ้านสองชั้นที่แข็งแรง ล้อมรอบด้วยรั้ว มีประตูที่ประดับด้วยซุ้มไม้เลื้อยสีขาวและชมพูที่มองไปยังคนแปลกหน้าอย่างโหยหา ฉันพยายามหาซุ้มไม้เลื้อยเก่า สายไฟเก่าที่ทอดยาวจากสุดซอยไปยังซุ้มไม้เลื้อยที่ฉันเคยตากผ้า แปลงผักมัสตาร์ดที่แม่ปลูก แต่ฉันหาไม่เจอ ตอนนี้สนามหญ้าประดับประดาด้วยพุ่มกุหลาบที่สวยงาม และมุมที่เคยปลูกผักมัสตาร์ด ตอนนี้กลายเป็นบ่อปลาที่มีน้ำไหลเอื่อยๆ ทิวทัศน์ตอนนี้สวยงามและหรูหรากว่าเมื่อก่อนมาก แต่ทุกครั้งที่มอง หัวใจก็เจ็บปวด และฉันก็รีบขับรถหนีไปเพื่อหนีความเศร้าที่ตามหลอกหลอน

“แม่!” น้ำตาคลอจนแว่นตาพร่ามัว “แม่คะ มันผ่านมาหกปีแล้ว หกปีนับตั้งแต่แม่ตามพ่อไปยังดินแดนแห่งเมฆขาว หกปีที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับพริบตา หกปีนั้นเพียงพอที่จะเปลี่ยนชนบทที่เงียบสงบให้กลายเป็นเมืองที่คึกคัก เปลี่ยนบ้านชั้นเดียวที่ทรุดโทรมให้กลายเป็นตึกสูง เปลี่ยนนาข้าวและสวนให้กลายเป็นบ้านเรือนเรียงราย... มีเพียงความเจ็บปวดเท่านั้นที่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง มีเพียงความเจ็บปวดเท่านั้นที่ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เด็กกำพร้าไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ก็รู้สึกว่างเปล่าและสูญเสียเหมือนกัน”

หลังจากแม่เสียชีวิต พี่ชายคนโตของฉันก็ขายบ้านหลังเก่าและย้ายแท่นบูชาบรรพบุรุษไปไว้ที่บ้านของเขาและภรรยา เขาบอกว่าการปล่อยไว้ที่นั่นไม่มีประโยชน์อะไร และเนื่องจากพวกเขาเป็นพี่ใหญ่ พวกเขาจะดูแลพิธีศพเอง ดังนั้นบ้านในวัยเด็กของเราจึงหายไป เจ้าของใหม่ได้รื้อบ้านหลังเก่าที่ทรุดโทรมทิ้งและสร้างบ้านหลังใหม่ที่กว้างขวางและสวยงามกว่าเดิม หลายครั้งที่ฉันอยากจะตำหนิพี่ชายคนโตที่ขายวัยเด็กของเรา ขายความทรงจำของแม่ไป เงินสำคัญกับเขามากขนาดนั้นเลยหรือ? แต่แล้วฉันก็ห้ามตัวเองไว้ เพราะสุดท้ายแล้วแม่ก็จากไป พี่ชายคนโตของฉันมีเหตุผลของเขา บ้านหลังเก่าทรุดโทรม และจะไม่มีใครอาศัยอยู่หากเราสร้างใหม่ เราสามคนต่างก็มีครอบครัวและบ้านของตัวเอง การสร้างบ้านใหม่จึงมีแต่จะแพงขึ้น เราสามารถไปประกอบพิธีกรรมทางศาสนาที่ไหนก็ได้ ดังนั้นการพาพ่อกับแม่กลับมาอยู่บ้านของเขาจึงดีกว่า เพื่อให้พวกท่านได้อยู่ใกล้ชิดกับลูกๆ และหลานๆ มากกว่าที่จะอยู่ในบ้านหลังเก่าที่เงียบเหงา ฉันจะตำหนิเขาได้อย่างไร? ไม่ว่าอดีตจะสวยงามเพียงใด มันก็เป็นเพียงอดีต ไม่ว่าเราจะเสียใจมากแค่ไหน ก็ไม่มีใครสามารถอาบน้ำในแม่น้ำสายเดียวกันได้สองครั้ง ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติเถอะ

ทุกครั้งที่ฉันกลับไปบ้านเกิด เดินไปตามถนนหนทาง ทุกอย่างดูแปลกไปหมด นี่คือที่ที่ฉันเกิดหรือเปล่า? นี่คือที่ที่ฉันเคยเดินไปโรงเรียนวันละสองรอบหรือเปล่า? นี่คือที่ที่ฉันเคยจับปูและหอยทากหรือเปล่า? ทุกอย่างดูไม่คุ้นเคย ฉันรู้สึกเหมือนคนแปลกหน้าในบ้านเกิดของตัวเอง ถามทางไปบ้านญาติๆ ทันใดนั้น ฉันก็ตระหนักได้ว่า ฉันสูญเสียรากเหง้าของตัวเองไปแล้วจริงๆ หรือ? คลื่นแห่งความเศร้าถาโถมเข้ามา ทำให้หัวใจฉันเจ็บปวด

แม่!

โอ้ วัยเด็ก!

โอ้ บ้านเกิดของฉัน!

ฉันสูญเสียทุกอย่างไปตั้งแต่เมื่อไหร่? ฉันยอมแพ้ทุกอย่างไปตั้งแต่เมื่อไหร่? ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

คำถามนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในใจฉัน ไม่รู้จะหาคำตอบจากที่ไหน คำถามนั้นยิ่งทำให้บาดแผลลึกลงไปอีก กัดกินความเศร้าของฉัน ตอนนี้ฉันควรโทษใครดี? สถานการณ์ เวลา หรือตัวฉันเอง? ฉันไม่รู้ว่าทำไม รู้แต่เพียงว่าตอนนี้ ในบ้านเกิดของฉัน ฉันหลงทางอยู่ในเขาวงกตแห่งความเศร้า ความคิดถึง และความรู้สึกผิดที่คอยรบกวน…

แหล่งที่มา