ห้องเรียนที่จุดประกายความหวัง

GD&TĐ - แม้จะไม่มีรางวัลหรือโล่เกียรติยศใด ๆ แต่ชั้นเรียนพิเศษที่ศูนย์บำบัดผู้ติดยาเสพติดประจำจังหวัดไลเจาได้จุดประกายความหวัง

ที่นี่ คำเขียนกลายเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดชีวิตใหม่ให้กับผู้ที่เคยทำผิดพลาดในอดีต

การเดินทางของชอล์กสีขาว...

เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ชั้นเรียนพิเศษด้านการอ่านออกเขียนได้เปิดทำการอย่างเป็นทางการที่ศูนย์บำบัดผู้ติดยาเสพติดจังหวัด ไลเจา โดยมีนักเรียน 31 คน นักเรียนเหล่านี้ไม่ใช่ผู้เรียนทั่วไป แต่เป็นบุคคลที่ติดยาเสพติด กำลังเข้ารับการรักษาและฟื้นฟู และเตรียมพร้อมสำหรับการกลับคืนสู่สังคม ชั้นเรียนนี้เป็นความร่วมมือระหว่างหน่วยสืบสวนคดีอาชญากรรมยาเสพติดของสถานีตำรวจจังหวัดไลเจา ศูนย์บำบัด หน่วยงานท้องถิ่น และสมาคมครูเกษียณอายุ

นางโด ถิ อวน ประธานสมาคมครูเกษียณอายุประจำตำบลซานถัง เมืองไลเจา ซึ่งเกษียณอายุจากการสอนมานานกว่า 15 ปี เป็นหนึ่งในครูกลุ่มแรกๆ ที่ตอบรับข้อเสนอให้กลับมาสอน “ดิฉันคิดว่านี่เป็นสิ่งที่ดีและมีมนุษยธรรมมาก แม้ว่าดิฉันจะเกษียณแล้วและความรู้ของฉันอาจจะเลือนลางไปบ้าง แต่ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ที่จะถ่ายทอดความรู้เหล่านั้นให้ชัดเจนและน่าจดจำที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้แก่นักเรียน” นางอวนกล่าว

ในพื้นที่ที่ปราศจากเสียงหัวเราะของนักเรียน เครื่องฉายภาพ หรือกล่องรายชื่อผู้เรียนดีเด่น เหลือเพียงชอล์กสีขาว กระดานดำ และดวงตาที่เปล่งประกายของผู้ที่เคยหลงทาง แต่ปรารถนาที่จะเรียนรู้ พวกเขามาจากทั่วทั้งจังหวัด แบกรับอดีตอันมืดมนมาด้วย แต่มีความปรารถนาง่ายๆ ร่วมกันคือ การเรียนรู้ที่จะอ่านและเขียนเพื่อสร้างชีวิตใหม่ของตนเอง

คุณโด ถิ อวนห์ เป็นผู้สอนผู้เข้ารับการฝึกอบรมในระหว่างโครงการบำบัดผู้ติดยาเสพติด

หนึ่งในนั้นคือนางแวง ถิ นิง (อายุ 63 ปี หมู่บ้านหุยคาย ตำบลตาเกีย อำเภอทันอูเยน) เธอไม่เคยไปโรงเรียนเลยเนื่องจากครอบครัวยากจนและชีวิตที่เต็มไปด้วยการติดยาเสพติด “ด้วยคำแนะนำและการสอนให้อ่านและเขียนจากครู ฉันรู้สึกเหมือนได้รับโอกาสใหม่ในชีวิต ได้เริ่มต้นใหม่” เธอกล่าวด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ

ในทำนองเดียวกัน นายบุย วัน ฟง (เกิดปี 1985 อำเภอซอนดวง จังหวัดตวนกวาง ) กล่าวว่า "ตอนนี้ผมได้กลับมาใช้กระดานดำและชอล์กอีกครั้ง และได้รับการสนับสนุนจากครูและเจ้าหน้าที่ ผมรู้สึกเหมือนได้พบแสงสว่างหลังจากผ่านช่วงเวลาที่มืดมนมาหลายวัน"

แนวคิดในการจัดชั้นเรียนการอ่านออกเขียนได้นี้ มาจากพันตรี บุย วัน ตวง ผู้อำนวยการศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพ พันตรีตวงเชื่อว่า "การเรียนรู้ที่จะอ่านและเขียน คือการเรียนรู้ที่จะเป็นคนดี" ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับผู้เข้ารับการฝึกอบรมในการเข้าถึงคุณค่าของสังคม ชั้นเรียนนี้จะใช้เวลา 3 ถึง 6 เดือน โดยมีการเรียน 3 ครั้งต่อสัปดาห์ มีเป้าหมายเพื่อช่วยให้ผู้เข้ารับการฝึกอบรมพัฒนาความรู้ เสริมสร้างทักษะชีวิต และที่สำคัญที่สุดคือ ฟื้นฟูความมั่นใจและกำลังใจในการเอาชนะความผิดพลาดในอดีต

เจ้าหน้าที่ศูนย์บำบัดผู้ติดยาเสพติดให้คำแนะนำและช่วยเหลือผู้เข้ารับการบำบัดอย่างกระตือรือร้น

ผู้ที่หว่านความรู้ก็หว่านความศรัทธา

นอกจากอาจารย์ประจำแล้ว ในชั้นเรียนยังมีผู้ช่วยอาจารย์พิเศษ คือ คุณตัน ซวง ซอน เดิมทีซอนเป็นครูในเขตภูเขาของอำเภอซินเหอ เขาถูกจำคุกเพราะความผิดพลาดที่ช่วยเพื่อนซื้อเฮโรอีน หลังจากได้รับการปล่อยตัว เขาตกงาน หมดหวัง และกลับไปติดยาอีกครั้ง หลังจากดิ้นรนอยู่สามปี ซอนก็เข้ารับการบำบัดด้วยความสมัครใจ ตอนนี้เขากลับมาสอนอีกครั้งในรูปแบบที่ไม่เหมือนใคร โดยมองว่าเป็นโอกาสที่จะแก้ไขอดีตของตนเอง

“เมื่อเห็นนักเรียนที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ผมจึงตระหนักว่าผมจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง ต้องพยายามและมุ่งมั่นที่จะพัฒนาตัวเอง การที่ผมเคยเป็นครูมาก่อน ทำให้ผมเข้าใจว่าการอ่านออกเขียนได้มีความสำคัญต่อชีวิตของคนเรามากแค่ไหน” ซอนกล่าว

เมื่อได้เรียนรู้เกี่ยวกับชั้นเรียนนี้ ผู้คนจำนวนมากยังได้เห็นเรื่องราวการเดินทางเพื่อสร้างชีวิตใหม่ของคนอีกหลายคน ตัวอย่างเช่น กรณีของนักเรียนชื่อ วัง หมอ่ โช ชายชาวลาฮูจากตำบลปา๋ อำเภอเมืองเต๋ ชายหนุ่มที่ติดยาเสพติดและไม่เคยรู้วิธีจับปากกาเขียนมาก่อน เมื่อเริ่มเรียนเขียนครั้งแรก โชก็ทำท่าทางงุ่มง่าม เปลี่ยนมือจากขวาไปซ้ายโดยไม่รู้ว่าต้องจับอย่างไรให้ถูกต้อง หลังจากเรียนไปได้ไม่กี่ครั้ง เขาก็เปลี่ยนจากการใช้มือซ้ายซึ่งคุ้นเคยกับการใช้มีดพร้าถางไร่นา มาใช้มือขวา และสามารถเขียนตัวเลขตั้งแต่ 1 ถึง 9 ได้

“ฉันจับมือโชและช่วยแนะนำเธอทีละตัวอักษร การได้เห็นความก้าวหน้าของเธอเป็นแรงบันดาลใจอย่างมากสำหรับนักเรียนทั้งห้อง” คุณโออันเล่า

สำหรับฝุ่ง วัน ดินห์ (อายุ 37 ปี ตำบลเมืองทัน อำเภอทันอู๋เยน) ผู้ซึ่งไม่เคยไปโรงเรียนเลยเป็นเวลากว่า 20 ปี เพราะหลงทางอยู่ในโลกกว้าง ห้องเรียนคือความหวังสุดท้ายของเขาที่จะได้เข้าสู่ชีวิตที่เจริญแล้ว “ตอนนี้ผมหวังว่าจะได้เรียนรู้การอ่านและการเขียน เพื่อจะได้เข้าใจอะไรมากขึ้นและมีชีวิตที่ดีขึ้น หลังจากเอาชนะการเสพติดได้แล้ว ผมอยากเป็นพลเมืองที่ดี” ดินห์กล่าวด้วยความมุ่งมั่น

วังโม่โชเป็นนักเรียนถนัดซ้าย แต่หลังจากเรียนไปสองคาบแรก เขาก็เรียนรู้ที่จะเขียนด้วยมือขวาได้

การรู้หนังสือ – สะพานเชื่อมไปสู่การหลุดพ้นจากความยากจนและการกลับคืนสู่สังคม

เส้นทางการเรียนรู้ของบุคคลที่ถูกลืมเหล่านี้พิสูจน์ให้เห็นสิ่งหนึ่ง นั่นคือ ความรู้ไม่รู้จักอายุ อดีต หรือสถานะทางสังคม ตัวอักษรแต่ละตัวที่เรียนรู้คือก้าวไปข้างหน้าในการเอาชนะปมด้อยและนำไปสู่ชีวิตใหม่

การเปิดชั้นเรียนเหล่านี้ไม่ใช่เพียงกิจกรรม ทางการศึกษา เท่านั้น แต่ยังมีความสำคัญทางสังคมอย่างลึกซึ้ง มันแสดงถึงการแบ่งปันและการยื่นมือช่วยเหลือจากชุมชน จากครูผู้ทุ่มเทให้กับการบ่มเพาะคนรุ่นใหม่ ไปจนถึงเจ้าหน้าที่ตำรวจและทหารที่อุทิศตนเพื่อการฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติด

จากห้องเรียนเล็กๆ นั้น ทุกบรรทัดที่เขียนลงไปได้เขียนชะตาชีวิตที่ดูเหมือนแตกสลายขึ้นมาใหม่ มือที่เคยสูญหายกำลังเรียนรู้ที่จะเขียนชื่อของตนเอง เพื่อเป็นหนทางในการกำหนดชีวิตของพวกเขาขึ้นมาใหม่

“เราหวังว่าชั้นเรียนนี้จะได้รับการดูแลและขยายผลต่อไป เพื่อให้ความพยายามในการส่งเสริมการรู้หนังสือไม่เพียงแต่เน้นการถ่ายทอดความรู้เท่านั้น แต่ยังสร้างแรงบันดาลใจ ความมั่นใจ และเสริมสร้างศักยภาพให้แก่นักเรียนในการเดินทางกลับไปสู่ครอบครัวและสังคมของพวกเขา ผ่านเมล็ดพันธุ์แห่งการรู้หนังสือ นักเรียนจะไม่เพียงแต่เรียนรู้การอ่านและการเขียนเท่านั้น แต่ยังค่อยๆ พัฒนาความตระหนักรู้ เข้าถึงบริการทางสังคมได้อย่างมั่นใจ และหลุดพ้นจากวงจรแห่งความยากจน ความล้าหลัง และการกลับไปสู่สภาพเดิมได้อย่างเป็นรูปธรรม” พันตรี บุย วัน ตวง กล่าว

ที่มา: https://giaoducthoidai.vn/lop-hoc-thap-sang-hy-vong-post737528.html