มื้ออาหารของครอบครัวช่วยรักษาความอบอุ่นของบ้านไว้

ครอบครัวของฉันมี "ประเพณีครอบครัว" ที่เริ่มต้นที่โต๊ะอาหาร แม่ของฉันมักพูดว่า "สิ่งแรกที่คนเราเรียนรู้คือผ่านการกิน" ดังนั้น แม้ก่อนที่ฉันจะรู้วิธีใช้ตะเกียบอย่างถูกต้อง ฉันก็ถูกสอนให้พนมมือและเชิญปู่ย่าตายายและพ่อแม่ของฉันมาร่วมรับประทานอาหารอย่างสุภาพ การเชิญต้องสุภาพ มองไปที่ผู้ใหญ่ ไม่ใช่พูดพึมพำเพียงเพื่อรักษามารยาท ครั้งหนึ่ง ฉันเล่นเพลินจนวิ่งเข้าไปนั่งกินข้าวก่อนที่จะหยิบชามของตัวเองเสียอีก แม่ของฉันจึงใช้ปลายตะเกียบแตะมือฉันเบาๆ แล้วพูดว่า "เชิญพวกเขาสิลูก การกินก็เป็นวิธีหนึ่งในการเรียนรู้ที่จะเป็นคนดี"

ตอนเด็กๆ ฉันไม่เข้าใจ ฉันแค่รู้สึกรำคาญ บางครั้ง แม้ว่าฉันจะหิวมากแค่ไหน ฉันก็ต้องนั่งนิ่งๆ รอให้ทุกคนพร้อมก่อนถึงจะได้กิน แต่พอโตขึ้น ฉันก็รู้ว่าคำพูดง่ายๆ อย่าง "เชิญทานเถอะ" นั้นแฝงไปด้วยความกตัญญูได้มากขนาดนั้น

คำเชิญชวนให้ร่วมรับประทานอาหารนั้นสอนให้เด็กได้เรียนรู้ว่ามื้ออาหารนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ในทุ่งนา พ่อต้องลุยโคลนมาตั้งแต่เช้า ส่วนในครัวที่ร้อนอบอ้าว แม่ก็ยืนอยู่ข้างหม้อข้าวที่กำลังเดือด ข้าวทุกเม็ดชุ่มไปด้วยเหงื่อของผู้ใหญ่

พ่อของผมเป็นคนพูดน้อย เพราะใช้ชีวิตทั้งชีวิตทำงานในทุ่งนา ดังนั้นคำพูดของท่านจึงแห้งแล้งเหมือนดินในฤดูแล้ง แต่ท่านสอนลูกๆ ด้วยวิธีที่เป็นเอกลักษณ์ของท่านเอง ในทุกมื้ออาหาร ท่านจะนั่งที่หัวโต๊ะ ค่อยๆ เลือกส่วนที่ดีที่สุดของปลาใส่ลงในชามเล็กๆ บางครั้ง ก่อนที่ผมจะได้กินปลาสักชิ้น ผมก็จะเห็นท่านเลือกเอาแต่หัวและหาง ทิ้งส่วนที่เหลือไว้

ตอนเป็นเด็กไร้เดียงสา ฉันคิดว่าพ่อคงไม่ชอบกินปลา แต่ต่อมาฉันก็เข้าใจว่าในโลกนี้ มีการแสดงความรักที่ไม่ต้องใช้คำพูด ซ่อนอยู่ในเนื้อปลาที่ถูกเลาะก้างอย่างพิถีพิถัน

รสชาติของปลาตุ๋นและซุปเปรี้ยวในมื้ออาหารชวนให้คิดถึงบ้านเหลือเกิน (ภาพสร้างโดย AI)

แม่ของฉันแตกต่างออกไป เธอสอนฉันสารพัดอย่างขณะที่เธอกินข้าว เธอสอนฉันว่า "กินข้าวไปพลางดูหม้อไปด้วย นั่งไปพลางดูทิศทางไปด้วย" ตอนนั้นฉันคิดว่าเธอเข้มงวดมาก แม้แต่การกินข้าวเพิ่มอีกหนึ่งชามก็ทำให้ฉันถูกตำหนิ และการกินเร็วเกินไปก็ทำให้ฉันถูกจ้องมองอย่างไม่พอใจ แต่ต่อมา หลังจากเดินทางไปหลายที่และได้พบปะผู้คนมากมาย ฉันก็เข้าใจว่ามันเป็นบทเรียนที่ละเอียดอ่อน เด็กที่รู้จักมองหม้อข้าวเพื่อตักให้พอดีคือเด็กที่คิดถึงผู้อื่น คนที่รู้จักนั่งให้ถูกวิธีและสละที่นั่งสบายๆ ให้ผู้สูงอายุคือคนที่มีความพอดี

วันหนึ่งเรามีแขกมาบ้าน แม่ของฉันทอดปลาช่อนสีเหลืองทองน่ารับประทานมาก ฉันอดใจไม่ไหวจึงพยายามคว้าท้องปลาอยู่เรื่อยๆ ฉันกินไปได้แค่ไม่กี่คำ แม่ก็เตะเท้าฉันเบาๆ ใต้โต๊ะ แม่ยิ้มให้แขก แต่แววตาของแม่กลับจริงจังมาก เย็นวันนั้น แม่กระซิบว่า "ส่วนที่ดีที่สุดไม่ได้เป็นของลูกเสมอไปหรอกนะ ลูกเอ๋ย สิ่งที่มีค่าอย่างแท้จริงคือการรู้จักแบ่งปันให้ผู้อื่น" คำพูดนั้นยังคงอยู่ในใจฉันจนถึงทุกวันนี้

คุณอาจสนใจ

นักเรียนที่ได้คะแนนสูงสุดในวิชาภูมิศาสตร์ และ 'บทเรียนพิเศษ' จากการเดินทางท่องเที่ยวทั่วประเทศเวียดนาม 3 ครั้งการเดินทางท่องเที่ยวทั่วประเทศเวียดนามกับครอบครัว ทำให้เด็กนักเรียนที่ได้คะแนนสูงสุดในวิชาภูมิศาสตร์ในฮานอยได้รับความรู้ที่มีค่ามากมาย

กวางงาย: ตลาดปลาในยามรุ่งอรุณ ณ บริเวณที่แม่น้ำเวไหลลงสู่ทะเลนอกจากปลาและปูชนิดต่างๆ ที่คุ้นเคยแล้ว ตลาดปลาคัวโลยังขึ้นชื่อเรื่องปลากะรังตัวยาวสีเงินวาว ครีบสีทองระยิบระยับ รวมถึงปลาหมึกสดๆ ที่เพิ่งจับได้เมื่อคืนก่อนอีกด้วย

80 เมนูอาหารครอบครัวชาวเวียดนามกลายเป็นไวรัล: เมื่อรสชาติแห่งบ้านเกิดกลายเป็นแหล่งความภาคภูมิใจของชาติGĐXH - ในบรรยากาศแห่งความสุขของการเฉลิมฉลองครบรอบ 80 ปีวันชาติ (2 กันยายน 1945 – 2 กันยายน 2025) ภาพอาหารมื้อใหญ่ 80 มื้อที่แบ่งปันโดยคุณวู ทู ฮวง (ฮานอย) ได้สร้างความประทับใจให้แก่ผู้คนนับล้าน จากครัวอันอบอุ่นของเธอ เธอได้ถ่ายทอดข้อความที่เรียบง่ายแต่ศักดิ์สิทธิ์: การรำลึกถึงเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ไม่ได้จัดขึ้นเฉพาะที่จัตุรัสบาดีนห์เท่านั้น แต่ยังปรากฏอยู่ในทุกมื้ออาหารของครอบครัวชาวเวียดนามด้วย

มื้ออาหารของครอบครัวเป็นสถานที่ที่พ่อแม่สอนฉันและน้องสาวให้รู้จักแบ่งปัน ในวันที่ฝนตกหนักจนต้องนำมันฝรั่งมาผสมกับข้าว แม่ก็จะเพิ่มตะเกียบอีกคู่หนึ่งทุกครั้งที่มีคนมาเยี่ยม แม่ไม่เคยปล่อยให้แขกทุกคนรู้สึกอายเมื่อเห็นอาหารบนโต๊ะเลย

แม่ของฉันพูดว่า "เรากินอะไรก็ได้ที่มี ยิ่งคนเยอะยิ่งสนุก" บางครั้ง หม้อซุปเปรี้ยวก็มีเพียงดอกบัวและปลาตัวเล็กๆ สองสามตัว แต่เมื่อนั่งล้อมวงกันรอบโต๊ะ ฟังเสียงฝนตกอยู่ข้างนอกหลังคามุงจาก มันก็กลับอร่อยอย่างไม่น่าเชื่อ

สถานการณ์ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมากแล้ว โต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเนื้อสัตว์และปลา แต่บางครั้งทุกคนก็จ้องแต่โทรศัพท์มือถือ กินอย่างรีบร้อนแล้วก็ลุกขึ้น บางครอบครัวถึงกับไม่ได้นั่งกินข้าวด้วยกันสักครั้งต่อสัปดาห์ด้วยซ้ำ ผู้ใหญ่ยุ่งกับการทำงาน เด็กๆ ก็ยุ่งกับการเรียนพิเศษ เด็กบางคนรู้จักชื่ออาหารต่างประเทศมากมาย แต่กลับลืมวิธีเชิญคุณปู่คุณย่ามากินข้าวด้วยกัน

คิดแล้วก็เศร้า เพราะความจริงแล้ว สิ่งที่ทำให้ครอบครัวอยู่ด้วยกันได้นั้น ไม่ใช่บ้านหลังใหญ่โต แต่เป็นช่วงเวลาที่ทุกคนเต็มใจที่จะนั่งลงรับประทานอาหารด้วยกัน มื้ออาหารเปรียบเสมือนด้ายที่เชื่อมโยงคนที่รักให้ใกล้ชิดกันมากขึ้นหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ที่นั่น เด็กๆ เรียนรู้ที่จะฟังจากเรื่องเล่าของพ่อ เรียนรู้ความอดทนจากแม่ขณะที่เธอกำลังทำความสะอาดปลา และเรียนรู้ความกตัญญูจากข้าวสวยหอมกรุ่นที่หุงจากเมล็ดข้าวที่เก็บเกี่ยวมาใหม่ๆ

ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ผ่าน ฉันเสียใจมากจนไม่กินอะไรเลยหลายวัน บ่ายวันนั้น พ่อของฉันไม่ได้พูดอะไรมาก แค่นั่งเงียบๆ หยิบปลาตุ๋นชิ้นหนึ่งให้ฉัน แล้วพูดช้าๆ ว่า "กินซะลูก ถ้าล้มก็ลุกขึ้นแล้วพยายามใหม่" ประโยคสั้นๆ นั้นติดอยู่ในใจฉันมาตลอดชีวิต ทุกครั้งที่ฉันรู้สึกไม่มั่นใจในโลกอันกว้างใหญ่นี้ ปรากฏว่าบทเรียนชีวิตบางอย่างไม่ได้มาจากโรงเรียน แต่มาจากโต๊ะอาหารของครอบครัว

มื้ออาหารของครอบครัวเป็นที่ที่ฉันและน้องสาวได้เรียนรู้ที่จะรักกันผ่านสิ่งเล็กๆ น้อยๆ เช่น ตอนที่แม่มักจะเก็บชิ้นที่ดีที่สุดไว้ให้พวกเรา ตอนที่พ่อกลับบ้านดึกจากการทำงานในทุ่งนา แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะนั่งลงกินข้าวกับทุกคนในครอบครัว ตอนที่พี่น้องแบ่งปันเนื้อชิ้นสุดท้าย ตอนที่ถามกันว่า "วันนี้ไปโรงเรียนเป็นยังไงบ้าง?" "เหนื่อยจากการทำงานไหมลูก?" สิ่งธรรมดาๆ เหล่านี้กลายเป็นความทรงจำที่คอยหล่อเลี้ยงพวกเราผ่านพ้นพายุร้ายต่างๆ มาได้

ครั้งหนึ่ง ฉันไปทานอาหารที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งใจกลางเมืองใหญ่ อาหารจัดแต่งอย่างสวยงามและราคาสูง พนักงานเสิร์ฟโค้งคำนับอย่างสุภาพ แต่ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับ ฉันกลับโหยหาปลาตุ๋นฝีมือแม่สมัยก่อนเหลือเกิน กว่าจะรู้ตัวก็ต้องใช้เวลาทั้งชีวิตถึงจะเข้าใจว่า สิ่งที่ดีที่สุดไม่ได้อยู่ที่อาหารรสเลิศเสมอไป แต่บางครั้งอาจอยู่ที่มื้ออาหารเรียบง่ายที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะต่างหาก

ทุกวันนี้ พ่อแม่หลายคนกังวลว่าลูกๆ ของตนขาดทักษะชีวิต จึงส่งลูกไปเรียนในคอร์สต่างๆ มากมาย แต่บางทีสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ การสอนให้ลูกนั่งให้เรียบร้อยบนโต๊ะอาหาร เชิญผู้อื่นมาร่วมรับประทานอาหาร รอคอยผู้ใหญ่ เสิร์ฟอาหารให้ปู่ย่าตายาย และถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของพ่อแม่หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน สิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้หล่อหลอมอุปนิสัยที่ดีงาม เพราะครอบครัวไม่ใช่แค่สถานที่ที่จะกลับไปเท่านั้น แต่ยังเป็นที่ที่ผู้คนเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอย่างเหมาะสมในโลกนี้ด้วย

คุณอาจสนใจ

กระทรวงมหาดไทยให้คำแนะนำเกี่ยวกับการดำเนินงานตามแผนเป้าหมายระดับชาติสำหรับชนกลุ่มน้อยและพื้นที่ภูเขาในจังหวัดอานเจียงเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน กระทรวงมหาดไทยร่วมกับคณะกรรมการประชาชนจังหวัดอานเจียง จัดการฝึกอบรมเพื่อเป็นแนวทางในการดำเนินงานบางส่วนของแผนเป้าหมายแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมในพื้นที่ชนกลุ่มน้อยและพื้นที่ภูเขาในปี 2026 ณ เขตเศรษฐกิจพิเศษเกาะฟู้โกว๊ก (จังหวัดอานเจียง)

การขยายสนามบินจะสร้างแรงผลักดันให้กับการพัฒนาเมืองในราชเกียหลังจากการปรับโครงสร้างการบริหารใหม่ ตำบลราชเกียได้รับการกำหนดให้เป็นศูนย์กลางการบริหารและเศรษฐกิจของจังหวัดอานเจียง โดยท้องถิ่นกำลังมุ่งเน้นการดำเนินแผนโครงสร้างพื้นฐานสำหรับช่วงปี 2026-2030 ซึ่งโครงการปรับปรุงและขยายสนามบินราชเกียคาดว่าจะสร้างพื้นที่เพิ่มเติมสำหรับการพัฒนาเมืองและเศรษฐกิจท้องถิ่น

ถนนซีไอซี บูเลอวาร์ด ได้รับรางวัล "โครงการดีเด่น" จากสมาพันธ์แรงงานแห่งชาติเวียดนามในเช้าวันที่ 25 มิถุนายน สหภาพแรงงานจังหวัดอานเจียง ร่วมกับบริษัท ซีไอซี กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) บริษัท ซีไอซี เกียนเจียง คอนสตรัคชั่น จำกัด (มหาชน) และสหภาพแรงงานของบริษัท ซีไอซี กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) จัดพิธีเปิดป้ายอนุสรณ์โครงการที่ได้รับรางวัลจากการแข่งขันในระดับสมาพันธ์แรงงานแห่งชาติเวียดนาม เนื่องในโอกาสที่การประชุมสมัชชาแรงงานแห่งชาติเวียดนาม ครั้งที่ 14 วาระปี 2026-2031 ประสบความสำเร็จ

เมื่อยามเย็นย่างเข้ามา ข้างนอกยังคงมีเตาผิงที่ลุกโชนสว่างไสว เหล่าคุณแม่ยังคงง่วนอยู่กับการตักข้าวรอบุตรหลาน คุณพ่อยังคงรออย่างเงียบๆ จนกว่าทุกคนจะมาพร้อมหน้าก่อนที่จะหยิบตะเกียบขึ้นมา และที่ไหนสักแห่ง ท่ามกลางกลิ่นหอมของปลาตุ๋นในบ้านหลังเล็กๆ เด็กคนหนึ่งกำลังเติบโตขึ้น เรียนรู้บทเรียนชีวิตแรกจากมื้ออาหารของครอบครัว บทเรียนที่หาไม่ได้ในหนังสือ แต่จะอยู่กับพวกเขาไปตลอดชีวิต

อัน แลม

ที่มา: https://baoangiang.com.vn/mam-com-giu-lua-nha-a489543.html