แม่และหวู่หลาน

ฉันถูมือเข้าด้วยกัน รู้สึกหนาวสั่นจากความเย็นของฝนที่เพิ่งตกไป ทันใดนั้น ฉันก็รู้สึกถูกดึงดูดไปยังคาเฟ่ในสวนที่เงียบสงบ ราวกับว่ามันไม่ได้อยู่ใจกลางเมือง ราวกับว่าความวุ่นวายภายนอกไม่สามารถแทรกซึมผ่านป่าไผ่ที่ล้อมรอบทางเข้าได้ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฉันจึงก้าวเข้าไป สำรวจ พื้นที่แปลกตานี้ ภายในตกแต่งอย่างเรียบง่าย: เก้าอี้ไม้ไผ่ โต๊ะไม้ไผ่ และกอไผ่เล็กๆ ที่ปลูกไว้ในบริเวณคาเฟ่ มันดูเล็ก น่ารัก และอบอุ่น เหมือนกับการเดินย้อนเวลากลับไปยังหมู่บ้านเล็กๆ ในอดีต...

เจ้าของบ้านต้องเป็นคนสุภาพและอ่อนโยนมากแน่ๆ ถึงได้ตกแต่งสถานที่ได้แบบนี้ กลิ่นน้ำมันหอมระเหยจากธรรมชาติหอมละมุนละไม เพลงก็เบาและลงตัว ผ่อนคลายในบรรยากาศเย็นสบายและเงียบสงบ ปล่อยใจให้ล่องลอยไปสู่ความทรงจำในวัยเด็ก ช่วงบ่ายที่แอบหนีงีบไปตัดไม้ไผ่มาทำลูกดอก ลูกดอกนั้นทำจากใบปอที่สุกแล้วยัดเข้าไปในท่อไม้ไผ่ แล้วใช้ไม้ไผ่ที่เหลาให้แหลมดันออกมา ลูกดอกถูกอัดแน่นอยู่ภายในท่อยาวๆ ดังนั้นเมื่อมันระเบิดจึงเกิดเสียง "ป๊อป" ที่สนุกสนาน

ช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง เรามักจะออกไปหาฝรั่งสุกมากินกัน นั่งอยู่บนกิ่งต้นฝรั่ง กินและโยนฝรั่งลงไปในสระน้ำด้วยเสียง "พลุบ พลุบ" อะไรจะสนุกไปกว่านี้อีก! เสียงหัวเราะดังลั่นของเราดังก้องไปทั่วละแวกบ้าน จากนั้นแม่ๆ ก็จะไล่เรากลับบ้านพร้อมกับแส้ ครั้งหนึ่ง ด้วยความกลัวว่าจะถูกจับได้และถูกลงโทษ ฉันลื่นล้มและน่องถลอกเพราะกิ่งไม้แห้ง แม่ของฉันล้างน่องด้วยน้ำเกลือแล้วให้ฉันนอนคว่ำหน้าลงเพื่อรับการลงโทษอย่างหนัก ฉันร้องไห้ไม่หยุด โทษแม่ที่ไม่รักฉันและเอาแต่ดุด่าฉัน เมื่อฉันโตขึ้น ฉันก็ยิ่งห่างเหินจากแม่มากขึ้น คิดว่าแม่รู้แต่เพียงวิธีที่จะบังคับให้ลูกๆ ทำตามใจตัวเอง ฉันมักจะเถียงกับแม่เสมอ เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเอง แม่ของฉันทำได้เพียงร้องไห้อย่างช่วยไม่ได้ เมื่อเห็นแม่ร้องไห้ ฉันไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกสงสาร แต่ยังโกรธมากขึ้นด้วย เพราะเชื่อว่าแม่กำลังใช้ความเสียใจบังคับให้ฉันเชื่อฟัง และแล้ว ฉันจึงค่อยๆ ห่างเหินจากอ้อมกอดของแม่ไปทีละน้อย

อนิจจา นกน้อยตื่นเต้นกับท้องฟ้าอันกว้างใหญ่จนไม่ทันตระหนักถึงความยากลำบากมากมายที่รออยู่ข้างหน้า