ฉันขอโทษนะลูก!

วันนี้ ระหว่างทางกลับบ้านจากโรงเรียนเพื่อไปรับลูก ฝนกำลังจะตก และฉันก็รีบเพราะยังทำงานไม่เสร็จ เช่นเคย ฉันก็พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดและไม่พอใจเหมือนเดิมว่า "จะรีบๆ หน่อยได้ไหม? ฝนกำลังจะตกแล้ว... เธอนี่ช้าตลอดเลย"

แล้ว…ลูกของฉันก็หยุด หันมามองฉัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและเศร้าหมอง แล้วพูดเบาๆ บางอย่างที่หลอกหลอนฉันมาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาว่า “แม่คะ พูดกับหนูเบาๆ ไม่ได้เหรอคะ?” เสียงใสซื่อของลูกดังก้องอยู่ในหัวฉัน ทำให้ฉันสงสัยว่า ทำไมเด็กอายุ 5 ขวบถึงมาเตือนฉันถึงความสำคัญของความอ่อนโยน? หัวใจฉันรู้สึกเหมือนถูกบีบ แปลกจัง ลูก… ฉันสามารถร่าเริงและอ่อนโยนกับคนอื่นได้ แต่กับลูก ลูกที่ฉันให้กำเนิด ลูกในสายเลือดของฉัน ฉันกลับทำไม่ได้ ฉันไม่รู้ว่าลูกคิดอะไรกับฉันในตอนที่ฉันขึ้นเสียง ฉันคิดว่าลูกยังเด็กเกินไป ลูกไม่เข้าใจ ถ้าฉันเร่ง ลูกก็จะเร็วขึ้น ถ้าฉันโกรธ ลูกก็จะฟังฉันดีขึ้น แต่…ฉันคิดผิด

รู้ไหม ฉันนอนไม่หลับพลิกไปพลิกมาทั้งคืน ฉันจำความรู้สึกของการเป็นแม่ครั้งแรกได้ อุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างเก้ๆ กังๆ อยู่กับเธอตลอดคืนที่นอนไม่หลับ ตอนนั้น แค่ได้ยินเสียงเธอสะอื้นหรือร้องไห้ก็ทำให้หัวใจฉันสั่นไหวด้วยความกลัว ฉันกลัวว่าเธอจะเจ็บ กลัวว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บแม้เพียงเล็กน้อย แล้วเธอก็เติบโตขึ้นในอ้อมแขนของฉัน และด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันลืมไปว่าเธอยังเป็นแค่เด็กที่ต้องการการปลอบโยน ท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิต ฉันให้สิทธิ์ตัวเองที่จะอารมณ์เสียและหงุดหงิดเมื่อใดก็ตามที่เธอไม่ทำให้ฉันพอใจ บางครั้งหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันจากการทำงาน ฉันก็จะนำความหงุดหงิดทั้งหมดกลับบ้านและระบายมันใส่เธอด้วยการดุด่าที่ไม่สมควร ฉันจำได้อย่างเศร้าๆ ว่าเธอนั่งขดตัวเงียบๆ อยู่ในมุมห้อง และฉันก็คิดอย่างไร้เดียงสาว่าเธอเข้าใจว่าฉันกำลัง "เลี้ยงดูเธอให้เป็นคนดี"

คืนนี้ ลูกของฉันยังคงนอนอยู่ข้างๆ ฉัน ยังคงยิ้มแย้มแจ่มใสและเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่โรงเรียนให้ฉันฟัง แม้ว่าฉันจะอารมณ์เสียกับเธอมากแค่ไหนก็ตาม สิ่งนี้ทำให้ฉันรู้สึกละอายใจอย่างมาก ฉันตระหนักว่าฉันไม่ได้เป็นแม่ที่ดีอย่างที่คิด ฉันมักจะบอกว่าฉันรักเธอ แต่ฉันแสดงความรักนั้นออกมาด้วยความอารมณ์เสียและหงุดหงิด ฉันคิดว่าฉันกำลังอบรมสั่งสอนเธอ แต่กลับกลายเป็นว่าฉันกำลังทำร้ายเธอโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

แม่ของฉันตระหนักว่า ตัวเธอเอง—ผู้ที่เคยสาบานว่าจะมอบความรักให้ฉันอย่างมากมาย—กลับเป็นคนที่ทำให้ฉันขี้อายและหวาดกลัว ความโกรธของเธอไม่ได้ช่วยให้ฉันเติบโต แต่กลับทำให้ฉันกลัวมากขึ้น เธอสอนให้ฉันขอโทษเสมอเมื่อทำผิด แต่...ตัวเธอเองกลับทำในสิ่งที่เธอคอยเตือนฉันอยู่เสมอไม่ได้

ตอนนี้ ฉันรู้แล้วว่าฉันต้องพูดเรื่องนี้: ขอโทษนะลูก ขอโทษที่มักจะหงุดหงิดและอารมณ์ฉุนเฉียวอยู่เสมอ ขอโทษที่ระบายความเครียดและความกดดันในชีวิตใส่ลูก ขอโทษที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ขอโทษที่ไม่ค่อยอดทน ไม่สุภาพอ่อนโยนพอ ขอโทษที่ทำให้ลูกเสียใจ ขอโทษที่ทำให้ลูกเจ็บปวด

จากนี้ไป ฉันจะเรียนรู้การเป็นแม่ใหม่อีกครั้ง ฉันไม่อยากเป็นแม่ที่หงุดหงิด อารมณ์ฉุนเฉียว หรือตะโกนใส่ลูกตลอดเวลา แทนที่จะใช้กำลังบังคับ ฉันจะเรียนรู้ที่จะฟัง แทนที่จะโกรธ ฉันจะเรียนรู้ที่จะเข้าใจความคิดและความรู้สึกของคุณ ฉันจะอดทนและอ่อนโยนมากขึ้น เพื่อที่ทุกวันที่คุณอยู่กับฉัน คุณจะรู้สึกสงบและได้รับความรักอย่างเต็มที่ คุณคือของขวัญที่ดีที่สุดที่ชีวิตมอบให้ฉัน ฉันรักคุณ!

มาย ดวน

ที่มา: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/chao-nhe-yeu-thuong/202601/me-xin-loi-con-b21243b/