สไตล์การเขียนที่ไพเราะและนุ่มนวล

พันโทและนักเขียน เหงียน ฟู ปัจจุบันเป็นอาจารย์ประจำที่โรงเรียนนายร้อยรักษาชายแดน และเป็นผู้เขียนเรื่องสั้นมากมายเกี่ยวกับที่ราบสูงภาคเหนือ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เขาทำงานมาหลายปี เขาเขียนอย่างกระชับแต่พิถีพิถันและลึกซึ้ง เรื่องสั้นของเขามีคุณภาพทางกวีที่งดงาม เรื่องสั้นแต่ละเรื่องเปรียบเสมือนบทกวีบริสุทธิ์ ที่แฝงไปด้วยความเศร้า ความงดงาม และอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์อย่างลึกซึ้ง รวมเรื่องสั้นของเขาชื่อ "ดอกไม้ร่วงโรยแห่งบางนาง" (สำนักพิมพ์วรรณกรรม, 2024) รวบรวมเรื่องสั้น 12 เรื่องที่แสดงให้เห็นถึงสไตล์การเขียนเรื่องสั้นที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา

เล่มก่อนหน้า "ความฝันที่เลือนหาย" (2024) นำเสนอภาพทิวทัศน์ของภูมิภาคสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ตอนเหนือ ที่เกี่ยวข้องกับทหาร ในขณะที่ "ดอกไม้บางนางร่วงโรย" นำเสนอภาพวาดของที่ราบสูงในปัจจุบัน ที่เชื่อมโยงกับชีวิตการทำงาน ขนบธรรมเนียม ความคิด และความกังวลของผู้คนในพื้นที่นั้น ซึ่งยังคงรักษาความเรียบง่ายและความจริงใจอันล้ำค่าเอาไว้

"ดอกพะแนง" หรือที่คนในที่ราบเรียกกันนั้น เป็นสัญลักษณ์ที่พบเห็นได้ทั่วไปในนิทานพื้นบ้านของกลุ่มชาติพันธุ์หลายกลุ่มในที่ราบสูงทางเหนือ ดอกพะแนงเป็นสัญลักษณ์แทนหญิงสาวที่รอคอยคนรัก เรื่องราวเล่าว่า ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีชายหนุ่มยากจนแต่ใจดีและแข็งแรงคนหนึ่งตกหลุมรักหญิงสาวชาวเขาผู้มีเสน่ห์และงดงาม

การเตรียมงานแต่งงานเสร็จสมบูรณ์แล้ว แต่แล้วฝนที่ตกหนักและน้ำท่วมครั้งใหญ่ก็พัดพาทุกสิ่งทุกอย่างไป ชาวบ้านปรึกษาหารือกันเรื่องการปักเสาพิธีเพื่อให้ชายหนุ่มขึ้นไปสวรรค์เพื่อสอบถามสถานการณ์ เมื่อเขาจากไป เขาได้ผูกผ้าสีแดงไว้ที่มือของคนรัก ปลายแต่ละด้านประดับด้วยพู่ห้าอัน พร้อมสัญญาว่าจะกลับมา เสาพิธีได้กลายเป็นต้นปังนัง แต่ชายหนุ่มก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย นับแต่นั้นมา ต้นไม้ต้นนี้จึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของความรักที่ไม่สมหวัง ดอกปังนังยังคงร่วงหล่นอย่างเศร้าสร้อย สีแดงสดใสไม่เปลี่ยนแปลง เหมือนหัวใจของหญิงสาวที่เจ็บปวดด้วยความโหยหาและรอคอย...

ปกหนังสือรวมเรื่องสั้น "ดอกไม้ร่วงหล่นในบางนาง"

ตลอดทั้งเรื่องสั้น แม้จะบรรยายถึงต้นลูกแพร์ ต้นสัก ต้นไซเปรส ฯลฯ ผู้อ่านก็ยังคงรับรู้ว่าพวกมันเป็นต้นแพงนังในรูปแบบต่างๆ ราวกับเห็นดอกแพงนังที่แต่งแต้มพื้นที่เรื่องราวให้เป็นสีแดง หรือดอกไม้ที่ร่วงหล่นอย่างน่าเศร้าและเสียดาย... เหงียน ฟู ใช้ทักษะในการดึงเอาต้นแบบทางวัฒนธรรมมาใช้ในการเขียนเรื่องราวที่บางครั้งอาจขาดโครงเรื่อง สร้างภาพธรรมชาติและพรรณนาจิตวิทยาของตัวละครที่เป็นเอกลักษณ์ของที่ราบสูงทางตะวันตกเฉียงเหนือของเวียดนาม สิ่งนี้เป็นรากฐานสำหรับคุณภาพเชิงกวีที่งดงามซึ่งแทรกซึมอยู่ในพื้นที่ ก่อให้เกิดร้อยแก้วที่สวยงามราวกับภาพยนตร์ สร้างภาพและสีสันที่สดใส

หนังสือเล่มนี้แสดงให้เห็นถึงหลักการหนึ่ง: นักเขียนต้องจุ่มตัวลงไปในชีวิตอย่างลึกซึ้งเพื่อจับจังหวะของมัน เข้าใจภูมิทัศน์ และเห็นอกเห็นใจความคิดและความปรารถนาของผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นั่น เพื่อที่จะเขียนร้อยแก้วที่เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณอย่างแท้จริง มีเพียงการเข้าใจภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนืออย่างแท้จริงเท่านั้นที่นักเขียนจะมีทรัพยากรในการบรรยายค่ำคืนอันงดงามภายใต้แสงจันทร์—แต่เพียงแค่ผิวเผินเท่านั้นที่เผยให้เห็นการแข่งขันอันดุเดือดระหว่างสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ทุ่งนา ป่าไม้ และเชิงเขา และภายในบ้านยกพื้นสูงเหล่านั้นซ่อนหัวใจที่เต็มไปด้วยความโหยหา ความคิดถึง หรือความเจ็บปวดแสนสาหัส...

งานเขียนที่ดีควรสร้างผลกระทบที่ตราตรึงใจ ในรวมเรื่องสั้นชุดนี้ ภาพที่ปลุกเร้าความเจ็บปวดและความเห็นอกเห็นใจในผู้อ่านคือภาพของตัวละครหญิง พวกเธอได้แก่ ซี—"ใบไม้แดงเจ้า", โช—"บ้านบนเนินเขาลมแรง", โซอา—"ตลาดสุดท้าย", เมย์—"ดอกบางนังดอกสุดท้ายของฤดูใบไม้ผลิ"... พวกเธอล้วนเป็นตัวแทนของความปรารถนาในความรัก อิสรภาพ และความสุข แต่ไม่สามารถหลุดพ้นจากกรอบของขนบธรรมเนียมและประเพณีที่ล้าสมัยได้ พวกเธอจะยอมรับการเป็น "นักโทษ" ของขนบธรรมเนียมเก่าๆ และความเห็นแก่ตัวของผู้ชายหรือไม่? คำถามที่สะเทือนใจนี้ดังก้องไปทั่วทั้งเล่ม เชิญชวนและรอคอยคำตอบจากผู้อ่านผ่านความเห็นอกเห็นใจในธรรมชาติของมนุษย์และความเป็นจริงของชีวิต เพื่อเสริมสร้างภาพและทำให้เรื่องราวใกล้เคียงกับความเป็นจริงมากขึ้น รวมเรื่องสั้นชุดนี้จึงใช้คำอุปมาและคำเปรียบเทียบที่ชัดเจนและน่าสนใจมากมาย ซึ่งใกล้เคียงกับความคิดทางจิตวิทยาของผู้คน โดยเฉพาะชาวม้ง

องค์ประกอบหนึ่งที่ช่วยเสริมลักษณะการเล่าเรื่องคือโครงสร้างแบบกึ่งตรงไปตรงมาของข้อความ ซึ่งทำให้เส้นแบ่งระหว่างเสียงของตัวละครและเสียงของผู้เล่าเรื่องพร่าเลือน สร้างภาพลวงตาว่าตัวละครอยู่ทั้งใกล้และไกล เป็นจริงแต่ก็เป็นภาพลวงตา ดังเช่นในประโยคที่ว่า “ฝนฤดูใบไม้ผลิโปรยปรายลงมาเบาๆ นอกชายคาบ้าน ลมพัดอบอุ่น... เช้านี้ มีเพียงเมย์ที่อยู่บ้าน เมย์ต้องเฝ้าหม้อไวน์ปีใหม่ให้พ่อของเธอ” ในเรื่องสั้น “พระจันทร์เสี้ยวที่แขวนอยู่บนยอดเขา” มุมมองและทัศนคติของเมย์แทรกเข้ามาในคำพูดของผู้เล่าเรื่อง ราวกับอ้างสิทธิ์ในการแสดงออก คร่ำครวญ ตำหนิ และขุ่นเคือง... ด้วยเหตุนี้ งานเขียนจึงเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ ความมีชีวิตชีวา และความสนุกสนาน

ตามข้อมูลจากกองทัพประชาชน

ที่มา: https://baoangiang.com.vn/mot-giong-van-tru-tinh-tinh-te-a422748.html