ฤดูร้อนของคุณพ่อ

(ดงไน) - แทบไม่อยากเชื่อเลยว่าลูกๆ ของฉันถูก "ประจำการ" อยู่ที่บ้านคุณตาฝั่งแม่มานานกว่าสองสัปดาห์แล้ว มันเป็น "ค่ายฤดูร้อน" พิเศษที่ไม่มีแบบฟอร์มลงทะเบียน ไม่มีเครื่องแบบ แต่มีตารางประจำวันเหมือนโรงเรียน และแน่นอน "ผู้บัญชาการ" ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากพ่อของฉันเอง ที่มาพร้อมกับ "ระเบียบวินัยทางทหาร" ในแบบฉบับของเขาเองที่เข้มงวดอย่างเหลือเชื่อ

ตอนแรก เมื่อพ่อโทรมาบอกว่า "ฤดูร้อนแล้ว พาเด็กๆ มาอยู่ด้วยสักสองสามสัปดาห์ พ่อจะช่วยดูแลให้ การอยู่บ้านจ้องแต่โทรศัพท์มันเสียเวลาฤดูร้อนไปเปล่าๆ" ฉันลังเล พ่ออายุเกือบเจ็ดสิบแล้ว เดินก็ช้าลง สุขภาพก็ไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน ส่วนเด็กสองคนก็เป็นประเภทที่ชอบก่อเรื่องทุกครั้งที่มีโอกาส แต่พ่อก็มั่นใจมากว่า "สมัยก่อนพ่อเคยบัญชาการกองร้อยทั้งกองร้อย ตอนนี้มีหลานสองสามคนแล้ว มันเรื่องใหญ่ตรงไหน?" พอได้ยินแบบนั้น ฉันก็เข้าใจว่าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องส่งพวกเขาไปเนอสเซอรี่ในฤดูร้อนนี้

ฉันจึงจัดกระเป๋าใส่ของทุกอย่าง ตั้งแต่ยากันยุง ลูกอม ดินสอสี และอุปกรณ์การเรียน แล้วพาเด็กๆ ไปบ้านคุณปู่คุณย่า ที่นั่นมีต้นไทรให้ร่มเงาอยู่หน้าบ้าน พัดลมส่งเสียงดังในความร้อนของฤดูร้อน และคุณปู่กำลังรอพวกเขาอยู่พร้อมกับ "กฎกิจกรรมฤดูร้อน" ที่เขาเขียนขึ้นเอง...ในหัวของเขา

ในวันแรกเลย เขาประกาศอย่างชัดเจนว่า “ที่นี่ห้ามเล่นโทรศัพท์ทั้งวัน ตื่นก่อน 6:30 น. หลังตื่นนอน ให้พับผ้าห่ม แปรงฟัน และกวาดสนาม หลังกินข้าว ให้เรียนหรือวาดรูป ตอนบ่ายเล่นข้างนอกได้ ใครดื้อจะไม่ได้กินไอศกรีมพรุ่งนี้” ลูกๆ ของฉันจ้องมองเขาด้วยตาโต ราวกับว่าเพิ่งได้เจอกับ...หัวหน้าค่ายฝึกทหาร ฉันกลั้นหัวเราะ บอกลาลูกๆ แล้วขับรถกลับบ้าน ยังรู้สึกกังวลเล็กน้อยอยู่

แต่หลังจากนั้นเพียงสองสัปดาห์ ทุกอย่างก็กลับสู่ภาวะปกติ เด็กๆ ปรับตัวเข้ากับกิจวัตรโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ทุกเช้า พ่อของพวกเขาจะส่งรูปมาให้ฉันทาง Zalo: รูปหนึ่งกำลังพับผ้าห่ม อีกรูปหนึ่งกำลังก้มตัวกวาดสนาม และบางครั้งก็เป็นรูปคุณปู่กับหลานๆ นั่งเก็บผักและตากถั่วอยู่บนระเบียงบ้าน เมื่อมองดูภาพเหล่านั้น ฉันรู้สึกทั้งขบขันและซาบซึ้งใจเล็กน้อย เป็นความรักแบบที่ผู้ใหญ่รู้สึกเมื่อตระหนักได้ว่าฤดูร้อนของลูกๆ กำลังถูกหวนระลึกถึงในแบบที่เรียบง่ายที่สุด: ไม่มีทีวี ไม่มีโทรศัพท์ มีเพียงต้นไม้ กลิ่นดิน เสียงนก และคุณปู่ของพวกเขา

ตอนนี้เด็กๆ กลายเป็น "ทหารคนโปรด" ของเขาไปแล้วจริงๆ ทุกเช้าพวกเขาจะออกกำลังกายใต้ต้นไทร เขาตะโกนว่า "หนึ่ง สอง สาม สี่!" และเด็กๆ ก็ทำตามอย่างเชื่อฟัง ตอนเที่ยง เขาจะอ่านนิทาน หรือเล่าเรื่องราวจากสมัยที่เขาอยู่ในกองทัพ—เรื่องเก่าๆ ที่ฉันเคยได้ยินอยู่บ่อยๆ ตอนเด็กๆ แต่ตอนนี้เมื่อเขาเล่าอีกครั้ง เด็กๆ ก็ฟังราวกับว่าเป็นนิทานปรัมปรา

ในช่วงบ่าย เด็กๆ จะรดน้ำต้นไม้ เก็บผัก เล่นไล่จับ หรือเล่นแบดมินตัน วันหนึ่ง ฉันโทรหาลูกชายคนโต และเขาบอกฉันอย่างภาคภูมิใจว่า "แม่ครับ ผมเพิ่งเรียนรู้วิธีพับผ้าแบบทหารกับคุณปู่!" ฉันหัวเราะเบาๆ แต่ก็รู้สึกโล่งใจ เพราะตัวฉันเองก็เคยผ่านช่วงฤดูร้อนที่ "เข้มงวด" เช่นเดียวกันภายใต้คำสั่งของพ่อ ตอนนั้นฉันเกลียดมันและอยากหลีกเลี่ยงเขา แต่ตอนนี้ฉันโตขึ้นแล้ว ฉันเข้าใจว่าด้วยนิสัยเหล่านั้น ฉันได้เรียนรู้ที่จะเป็นระเบียบเรียบร้อย สุภาพ และไม่ทิ้งจานชามเกลื่อนกลาดหลังรับประทานอาหาร

วันหนึ่งฉันไปเยี่ยมเขา และทันทีที่ฉันไปถึงประตู ฉันก็ได้ยินเขาดุฉันเบาๆ ว่า "เธอทิ้งรองเท้าแตะเกลื่อนอีกแล้ว! เวลามาบ้านฉันต้องเรียบร้อย จำไว้ด้วย!"

เด็กหญิงคนสุดท้องพึมพำว่า "หนูลืมไป..."

เขาตอบอย่างห้วนๆ ว่า "ความขี้ลืมเป็นโรคเรื้อรังของคนขี้เกียจ คราวหน้าอย่าลืมจัดระเบียบด้วยนะ!"

ฉันอดหัวเราะไม่ได้เมื่อเห็นภาพนั้น แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกอบอุ่นใจ พ่อของฉันอายุมากแล้ว แต่การสอนหลานๆ ของท่านยังคงเปี่ยมไปด้วยพลัง ความสนุกสนาน และได้ผลดีเยี่ยม

ฉันจำได้ว่าเคยถามพ่อว่า "พ่อไม่เหนื่อยบ้างเหรอ ที่ต้องดูแลหลานๆ ตัวแสบพวกนี้ทุกวัน?" พ่อตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า "แน่นอนว่าพ่อเหนื่อย แต่ก็สนุกดี อีกอย่าง ฤดูร้อนเป็นโอกาสให้เด็กๆ ได้โตขึ้นอีกนิดด้วย"

หลังจากได้ยินเช่นนั้น ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแต่คิดว่าฤดูร้อนไม่ใช่แค่ช่วงเวลาพักผ่อน แต่ยังเป็นช่วงเวลาที่จะเรียนรู้สิ่งต่างๆ ที่โรงเรียนไม่ได้สอน เช่น วิธีการใช้ชีวิตอย่างเป็นระเบียบ วิธีการรักธรรมชาติ วิธีการฟัง วิธีการเอาใจใส่ผู้อื่น และแม้กระทั่งวิธีการตื่นนอนแต่เช้าโดยไม่ทำหน้าบึ้ง

ฤดูร้อนนี้ ไม่มีทริปไปเที่ยวทะเลหรือ ทัวร์ใดๆ แต่สำหรับเด็กๆ แล้ว มันเป็นฤดูร้อนที่น่าจดจำที่สุดเท่าที่เคยมีมา เพราะพวกเขาได้อยู่กับคุณปู่ และแต่ละวันก็เป็นประสบการณ์ใหม่ บทเรียนใหม่ ไม่มีแอปพลิเคชันการเรียนรู้ออนไลน์ มีเพียงคุณปู่ ไม้กวาด จอบ ถ้วยชา และเรื่องราวมากมายที่เต็มไปด้วยความรัก

ตอนนี้ลูกๆ ของฉันเริ่มชินกับ "กฎฤดูร้อน" ของคุณปู่แล้ว พวกเขาไม่ทำหน้าบึ้งทุกเช้าเวลาถูกปลุกแต่เช้าอีกต่อไป และไม่งอแงขอโทรศัพท์เหมือนตอนแรกๆ พวกเขาเริ่มเตือนฉันบ้างเป็นครั้งคราวว่า "คุณปู่ พรุ่งนี้เรารดน้ำต้นไม้กันได้ไหมครับ/คะ" หรือ "คุณปู่ คืนนี้เล่าเรื่องตอนที่คุณอยู่ในกองทัพให้พวกเราฟังต่อได้ไหมครับ/คะ" ส่วนตัวฉันเอง ในช่วงบ่ายหลังเลิกงาน ถนนไปบ้านพ่อของฉันก็รู้สึกคุ้นเคยมากขึ้นทันที บางครั้ง แค่แวะไปดูเด็กๆ เล่นในสวน และเห็นเขานั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้จิบชา ก็ทำให้ฉันรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก

ฤดูร้อนนี้ เด็กๆ จะได้ไปอยู่กับคุณปู่ หรือพูดให้ถูกก็คือ พวกเขาจะได้ไปอยู่ในความทรงจำวัยเด็กของผมเอง เมื่อครั้งที่พ่อของผมก็เป็น "ผู้บัญชาการสูงสุด" ของวัยเด็กอีกแบบหนึ่งเช่นกัน

ฮา ลินห์

ที่มา: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/202507/mua-he-cua-bo-63108dc/