อาชีพครูเป็นอาชีพที่ร่ำรวยหรือยากจน?

เป็นเวลาหลายปีที่ฉันทำงานเป็นคนขับเรือข้ามฟากอย่างขยันขันแข็ง ได้เห็นผู้โดยสารนับไม่ถ้วนข้ามแม่น้ำ สัมผัสรอยยิ้มและความสุข น้ำตาและความโศกเศร้าอย่างท่วมท้น ปะปนไปด้วยความเศร้าและความละอายใจเล็กน้อย… แต่เมื่อฉันนึกถึงการสอน หัวใจของฉันก็ยังคงเปี่ยมล้นไปด้วยความทรงจำที่ยากจะลืมเลือนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างครูและนักเรียน

เมื่อมองย้อนกลับไปใน 17 ปีของการเป็นครู การเดินทางที่ไม่ได้ยาวนานหรือสั้นเกินไป ฉันนึกถึงช่วงเวลาที่เริ่มสอนครั้งแรก ที่เตรียมบทเรียนอย่างพิถีพิถัน ฉันรู้สึกขอบคุณสำหรับช่วงเวลาเหล่านั้นที่ได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่กับความหลงใหล ในการสำรวจ และสร้างสรรค์ ซึ่งเป็นรากฐานสำหรับอาชีพครูในปัจจุบันของฉัน

ครูคนนั้นร่ำรวยมหาศาล!

ฉันจำคำถามจากนักเรียนอายุ 18 ปีคนหนึ่งได้อย่างชัดเจน ระหว่างการให้คำปรึกษาเรื่องการรับเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเมื่อไม่นานมานี้ และมันทำให้ฉันหัวเราะด้วยความขบขัน อาชีพครูไม่ใช่อาชีพที่ยากจนเลย ในความเป็นจริงแล้วมันค่อนข้างร่ำรวย แต่ความร่ำรวยของครูนั้นค่อนข้างแปลก!

มันเป็นความรู้และทักษะมากมายมหาศาลที่ต้องได้รับการบ่มเพาะในตัวนักเรียน มันคือบทเรียนทางศีลธรรมหลายชั้นที่ต้องปลูกฝังลงในหัวใจของเด็กๆ...

นี่คือของขวัญนับไม่ถ้วนจากหัวใจของ "ลูกๆ" แห่งบทกวี: การ์ดอวยพรที่มีคำสะกดผิด ช่อดอกไม้ที่เปียกฝน ขนมข้าวเหนียวสองชิ้นที่ห้อยอยู่บนแฮนด์จักรยาน...

ภาพสุดซึ้งที่นักเรียนมอบให้ครู

นี่คือช่วงเวลาเรียบง่ายแต่แสนอบอุ่นที่ทำให้หัวใจครูอบอุ่น: คำตอบหวานๆ "ครับ/ค่ะ" จากนักเรียน การกอดอย่างอบอุ่นท่ามกลางถนนที่พลุกพล่าน สายตาที่แสดงถึงการจดจำเพียงชั่วครู่ ตามมาด้วยความสุขล้นเหลือที่ได้เห็นนักเรียนเติบโต เป็นผู้ใหญ่ และมีความรับผิดชอบ...

วันหนึ่ง เด็กหญิงมัธยมต้นผู้มีนิสัยช่างฝันคนหนึ่งเดินเข้ามาที่โต๊ะครูและยื่นภาพสเก็ตช์ดินสอที่วาดอย่างเร่งรีบให้ครูดู ผมสั้นและแล็ปท็อปของเธอเป็นสิ่งที่จำได้ง่าย ครูรู้สึกปลื้มใจกับท่าทางเรียบง่ายของนักเรียนคนนี้ที่มีดวงตาเป็นประกาย…

แล้ววันหนึ่ง เด็กนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ตัวน้อยคนหนึ่ง เดินอย่างเขินอายไปหาคุณครูในโถงทางเดินของโรงเรียนในช่วงท้ายของวัน และวางภาพวาด ตัวการ์ตูน น่ารักๆ สองสามภาพลงในมือคุณครู คุณครูหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "สวยจังเลย" จากนั้นก็มองดูใกล้ๆ และรู้สึกปลื้มปริ่มที่ได้เห็นภาพสะท้อนของตัวเองในผลงานศิลปะสร้างสรรค์ของเด็กคนนั้น โอ้ ช่างเป็นความสุขที่หาที่เปรียบมิได้...

ไม่มีใครเลือกเป็นครูเพื่อหวังร่ำรวยหรอก

ไม่มีใครเลือกอาชีพครูเพื่อแสวงหาความร่ำรวยทางวัตถุ ไม่มีใครเลือกอาชีพครูเพื่อฝันถึงความกตัญญูจากนักเรียน ผู้ปกครอง และสังคมอย่างไม่รู้จบ ไม่มีใครเลือกอาชีพครูเพื่อรอคอยวันแห่งความกตัญญูประจำปีที่แสดงออกผ่านของขวัญและซองเงิน!

ดังนั้น ในวันแห่งความกตัญญูนี้ เราหวังว่าพ่อแม่จะไม่มัวแต่ถกเถียงเรื่องซองเงิน ดอกไม้ ของขวัญ หรือการ์ดอวยพร เพราะความลังเลเช่นนั้นเป็นเพียงความคิดที่คำนึงถึงผลประโยชน์ส่วนตนและคับแคบของผู้ใหญ่เท่านั้น

ขอให้เราปลูกฝังความรู้สึกกตัญญูต่อครูบาอาจารย์ผู้ทุ่มเทอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยในการสอนการอ่านออกเขียนได้และคุณธรรมในหัวใจอันบริสุทธิ์ของคนรุ่นใหม่...

ทันใดนั้นครูก็ดูสวยสะดุดตาในภาพวาดสไตล์จิบิของนักเรียน

ขอให้เราปลูกฝังความรู้สึกขอบคุณและความเข้าใจในเจตนาอันดีงามของครูที่ถ่ายทอดผ่านบทเรียน คำพูดให้กำลังใจ คำชมเชย และแม้กระทั่งคำตักเตือนและการตำหนิ ลงในดวงตา รอยยิ้ม หัวใจ และจิตใจของเด็กๆ...

ชวนเด็กๆ มามีส่วนร่วมในการแสดงความกตัญญู โดยให้พวกเขาลองห่อกลีบดอกไม้และเขียนข้อความสั้นๆ ถึงคุณครูด้วยตัวเอง ดอกไม้อาจจะเรียบง่าย ข้อความอาจจะดูไม่ค่อยสวยงามนัก แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะของขวัญจากใจนั้นมีค่าเสมอ!

อย่าให้ความสำคัญกับมูลค่าของของขวัญหรือดอกไม้แต่ละชิ้นมากเกินไป เพราะ "สิ่งสำคัญไม่ใช่ตัวของขวัญเอง แต่เป็นวิธีการให้" ปล่อยให้เด็กๆ เป็นคนมอบดอกไม้ด้วยตนเอง ริมฝีปากหวานๆ ของพวกเขากล่าวคำแสดงความยินดีกับคุณครู และดวงตาที่เปล่งประกายสื่อถึงความกตัญญูอย่างงดงาม เชื่อมโยงหัวใจที่เรียบง่ายเข้าด้วยกัน

ลิงก์แหล่งที่มา: https://thanhnien.vn/nghe-giao-giau-hay-ngheo-185231116101707218.htm