ฉันรู้สึกสงสารผมของคุณครูจังเลย

ฉันจำไม่ได้ว่าทรงผมเดิมของครูเป็นอย่างไร ในความทรงจำช่วงต้นปี 2000 ฉันจำได้แค่ว่าผมของเขามีสีเทาแซมอยู่บ้าง เขามักจะลูบหน้าผากที่ผมเริ่มบางลง พร้อมกับให้คำแนะนำต่างๆ นานาแก่พวกเราก่อนสอบทุกครั้ง คำแนะนำที่พวกเราไม่เคยคิดตามเลยจนกระทั่งโตพอที่จะเข้าใจ

ครูมักพูดว่าช่วงเวลาเรียนเป็นช่วงเวลาที่ไร้กังวลที่สุด เป็นวัยที่คุณสามารถร้องไห้ได้อย่างอิสระเมื่อเศร้า หัวเราะเมื่อมีความสุข หรือแม้กระทั่ง "เลิกเป็นเพื่อนกัน" เมื่อใดก็ตามที่คุณไม่พอใจ ทุกคนมอบความรักให้กันอย่างบริสุทธิ์ใจและปราศจากผลประโยชน์ส่วนตัว เพียงเพราะความรักและความเคารพ เหมือนกับความรักที่ครูมีต่อรุ่นต่อรุ่นที่เติบโตขึ้นในโรงเรียนแห่งนี้ซึ่งตั้งอยู่หลังต้นยูคาลิปตัสที่ทำหน้าที่เป็นกำแพงทรายใช่ไหมครับ? นักเรียนคนหนึ่งถามขึ้น ทำให้เกิดความเงียบครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ครูเพียงแค่ยิ้มอย่างอ่อนโยนโดยไม่ตอบ

ในสมัยก่อนที่ยังไม่มีการเรียนพิเศษ คุณครูของเรามักจะจัดเวลาให้พวกเราได้ใช้เวลาช่วงปิดเทอมอย่างเต็มที่ เป็นช่วงปิดเทอมที่นักเรียนได้ทุ่มเทให้กับกิจกรรมนอกหลักสูตร เช่น ไปบ้านคุณครูเพื่อขอผลมะม่วงจากต้น หรือตั้งใจถอนวัชพืชในสวนของโรงเรียนในวันที่กำหนดให้ไปทำกิจกรรมกลางแจ้ง

บ้านของคุณครูมักเต็มไปด้วยขนมหวานและของว่างเพื่อความบันเทิงแก่เด็กๆ ยิ่งนักเรียนคนไหนมีนิสัยแปลกและไม่เหมือนใครในชั้นเรียนมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งชอบมาเยี่ยมคุณครูมากขึ้นเท่านั้น หลายสิบปีต่อมา เมื่อผมของพวกเขากลายเป็นสีเทาตามวัย นักเรียนเหล่านั้นที่เคยเก็บผลไม้และปีนต้นไม้ต่างมารวมตัวกันที่นี่เพื่อรำลึกถึงความทรงจำ—ความทรงจำที่ไม่อาจวัดได้ด้วยสิ่งของใดๆ

ครูและนักเรียนโรงเรียนประถมเจิ่นฮุงดาว (เขตเกาองหลาน นครโฮจิมินห์) ระหว่างเรียนวิชาเทคโนโลยี ภาพ: หวางฮุง

สายฝนและแสงแดดได้แต่งแต้มความทรงจำให้เป็นสีเหลือง บ่ายวันหนึ่งในเดือนพฤศจิกายน ฉันไปเยี่ยมครูและเห็นลายมือที่เรียบง่ายของเขายังคงถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในมุมหนึ่งของบ้าน หนังสือพิมพ์ของโรงเรียนซึ่งเปื้อนคราบไปบ้างจากพายุหลายครั้งในภาคกลาง ถูกแขวนไว้อย่างเคารพข้างๆ รูปถ่ายของชั้นเรียน ชั้นเรียนของเราเป็นชั้นเรียนสุดท้ายที่เขาเป็นครูประจำชั้นก่อนที่จะย้ายไปทำงานอื่น

นักเรียนกลุ่มนี้ไม่เคยขาดเรียนที่สวนมะม่วงแม้แต่วันเดียว แม้แต่ในช่วงฤดูร้อนที่ร้อนระอุ หลายคนตอนนี้เป็นหมอและวิศวกรแล้ว จู่ๆ ก็รู้สึกอ่อนเยาว์ลงอีกครั้ง หวนรำลึกถึงวันเวลาที่พวกเขาแย่งชิงพริกป่นกันอย่างสนุกสนาน มุกตลกเล็กๆ น้อยๆ จากวัยเยาว์ที่ไร้เดียงสาของพวกเขา เปรียบเสมือนยาชูกำลังสำหรับคนที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทำให้พวกเขารู้สึกโหยหาการเป็นเด็กอีกครั้ง

แม้ในวันที่เขาป่วยจนกินอะไรไม่ลง เขาก็ยังคงรักษานิสัยการอ่านหนังสือพิมพ์ทุกเช้าผ่านแว่นอ่านหนังสือ เขาจะอ่านข่าวคร่าวๆ แล้วค้นหาบทความของอดีตนักเรียนคนหนึ่งของเขา ซึ่งปัจจุบันเป็นนักเขียน เขาตั้งมั่นอยู่ในใจที่มุ่งสู่ความเป็นนิรอนดร์ เฝ้ามองเวลาที่ค่อยๆ หดหายไปในหน้าปฏิทินเก่าๆ ความกระตือรือร้นในชีวิตที่ล้นเหลือนั้นห่อหุ้มหน้าผากที่เหี่ยวย่น มือที่เต็มไปด้วยจุดด่างดำ และหลังที่ค่อมของเขา ซึ่งเอื้อมไม่ถึงสมุดลงชื่อเข้าเรียนบนกระดานดำอีกต่อไป เมื่อมองดูเขา เราก็ได้เรียนรู้บทเรียนอีกอย่างหนึ่งเกี่ยวกับแง่ดี

เมื่อผมของครูเริ่มขาวโพลน เรือก็ถึงจุดหมายปลายทางแล้ว วันครูผ่านไปแต่ละปี เวลาที่จะได้พบครูก็ลดน้อยลงเรื่อยๆ ครูเคยกล่าวไว้ว่า "ไม่มีอะไรต้องเสียใจเกี่ยวกับวัยหนุ่มสาว เพราะเราได้ใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าแล้ว" สำหรับครูและทุกคนที่นำพาเรือแห่งความรู้ สิ่งที่มีค่าที่สุดคือการได้เห็นลูกศิษย์ยืนหยัดอย่างมั่นคงบนฝั่งอีกด้านหนึ่ง

แม้ผมของเขาจะเริ่มขาวโพลน แต่คำพูดของเขายังคงชัดเจนและทรงพลังตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ต้นฉบับ

ที่มา: https://www.sggp.org.vn/thuong-mai-toc-thay-post824954.html