ฉันจำกลิ่นควันจากทุ่งนาที่กำลังไหม้ได้

[โฆษณา_1]

ขณะขับรถช้าๆ ไปตามถนนที่ทอดยาวผ่านทุ่งนาอันกว้างใหญ่ ฉันได้กลิ่นควันจากการเผาฟางข้าวลอยมาตามลม ทำให้หวนนึกถึงความทรงจำเก่าๆ ที่คุ้นเคย ทันใดนั้น ความโหยหาบ้านเกิดพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ ความโหยหาถึงวันที่ฉันเคยตามพ่อไปเผาฟางข้าวในทุ่งนาทุกบ่าย

ในบ้านเกิดของฉัน เราปลูกข้าวปีละสองครั้ง คือฤดูฤดูหนาว-ฤดูใบไม้ผลิ ตามด้วยฤดูฤดูร้อน-ฤดูใบไม้ร่วง โดยปกติแล้วจะเก็บเกี่ยวข้าวในฤดูฤดูหนาว-ฤดูใบไม้ผลิประมาณปลายเดือนเมษายนหรือต้นเดือนพฤษภาคม เมื่อข้าวในนาหมดลง ทุกบ้านก็จะเต็มไปด้วยตะกร้าข้าวสีทองอร่าม ช่วงเวลาสั้นๆ ระหว่างฤดูปลูกข้าวสองครั้งนี้เรียกว่า "วันพักนา" ซึ่งควายและวัวจะได้รับอนุญาตให้เดินเล่นในนาได้อย่างอิสระ สำหรับพวกเราเด็กๆ แล้ว วันเหล่านี้มีความสุขยิ่งกว่าเทศกาลตรุษจีนเสียอีก เพราะการสอบปลายภาคเรียนเพิ่งเสร็จสิ้นลง ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของวันหยุดยาวสามเดือนในฤดูร้อน ในทุ่งนาอันกว้างใหญ่ นาข้าวตอนนี้เหลือเพียงตอแห้งๆ ดินแห้งและแข็ง ในช่วงบ่ายที่มีลมพัดเบาๆ ในชนบท เราสามารถวิ่ง กระโดด เล่นว่าว เล่นจิ้งหรีด และเล่นสนุกในกองฟางข้าวได้ตลอดทั้งบ่ายโดยไม่รู้สึกเบื่อเลย

ในบ้านเกิดของฉัน หลังจากเก็บเกี่ยวข้าวแล้ว พวกเขาจะนวดข้าวกันตรงนั้นเลย และกระจายฟางข้าวให้ทั่วทุ่งเพื่อตากให้แห้ง ประมาณหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ผู้คนก็จะเริ่มเผาฟางข้าว พ่อของฉันบอกว่า เพื่อกำจัดศัตรูพืชจากข้าวที่ปลูกไว้ก่อนหน้านี้ ไล่หนู และเถ้าจากฟางข้าวที่เผาแล้วจะกลายเป็นปุ๋ยอินทรีย์เพื่อเพิ่มความอุดมสมบูรณ์ให้กับทุ่งนาสำหรับฤดูปลูกในฤดูร้อน-ฤดูใบไม้ร่วง ในช่วงบ่ายของเดือนพฤษภาคม ขณะที่ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้าไปหลังภูเขา เหลือเพียงริ้วสีเหลืองบนท้องฟ้า ราวกับเสียใจที่ต้องจุดไฟมาทั้งวัน ลมเย็นๆ ยามเย็นพัดผ่านป่าไผ่ พ่อของฉันหยิบคราดสามง่ามแล้วมุ่งหน้าไปยังทุ่งนา หลังจากตรวจสอบทุ่งนาแล้ว เขาใช้คราดกระจายฟางข้าวให้ทั่วทุ่ง แล้วจุดไฟ ควันลอยขึ้นเป็นกลุ่มบางๆ เหมือนก้อนเมฆ ผสมผสานกับท้องฟ้าสีครามอันกว้างใหญ่และลมใต้ที่พัดแรงไปทั่วชนบท นำมาซึ่งกลิ่นหอมอบอุ่นที่คุ้นเคย—กลิ่นหอมของบ้านเกิดอันเป็นที่รักของฉัน มันคือกลิ่นดินฉุนในบ้านเกิดของฉัน กลิ่นดินของฟางที่เพิ่งตากแห้ง กลิ่นข้าวสารที่เหลืออยู่ซึ่งเริ่มเหี่ยวเล็กน้อย ผสมผสานกับกลิ่นหอมหวานคล้ายถั่ว วัยเด็กของฉันเต็มไปด้วยช่วงบ่ายที่ใช้เวลาไปกับการติดตามพ่อขณะที่เขาเผาฟางในทุ่งนา ใบหน้าของเราเปื้อนไปด้วยขี้เถ้าจากการวิ่งไปมาช่วยเขาจุดไฟ และเล่นกับขี้เถ้า เรานั่งอยู่ริมทุ่งนา มองดูควันสีขาวลอยขึ้นไป พร้อมกับความคิดฟุ้งซ่านและความฝันในวัยเด็ก เรามักถามกันว่ากลุ่มควันเหล่านั้นจะไปที่ไหน – ไปยังเมือง ไปยังทะเล หรือข้ามภูเขาไปอีกฝั่ง? และเราแอบหวังว่าเราจะเป็นเหมือนควันเหล่านั้น ลอยไปไกลแสนไกล ไปถึงดินแดนที่ไกลเกินกว่าทุ่งนาในหมู่บ้านของเรา

เด็กๆ จากหมู่บ้านนั้นบัดนี้กระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ต่างคนต่างไล่ตามความฝันในวัยเด็กของตนเอง เช่นเดียวกับฉันในวันนี้ ที่อยู่ห่างไกลจากบ้านหลายพันไมล์ กลิ่นควันจางๆ ที่ลอยขึ้นมาจากทุ่งนาไกลๆ ทำให้หัวใจฉันเต็มไปด้วยความโหยหาวันเวลาที่ผ่านมา

[โฆษณา_2]
ลิงก์แหล่งที่มา