หลังจากที่ใช้ชีวิตอยู่ต่างแดนมานานกว่า 30 ปี ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงในประเทศ ความซับซ้อนที่คาดเดาไม่ได้ ความรัก การปล่อยวาง กลไกการรับมือ... มีหลายครั้งที่ฉันรู้สึกจริงๆ ว่าชีวิตนั้นซับซ้อนและยากลำบากเหลือเกิน
แต่ในทางกลับกัน ฉันพบว่าฉันยังมีพลังเหลือเฟือที่จะทุ่มเทให้กับงานของฉัน และต่อสู้ดิ้นรนในชีวิต ภาพของพ่อของฉันในยุคที่ยากลำบากจากการได้รับเงินอุดหนุนจากรัฐบาล พ่อทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยทั้งวันทั้งคืน และคอยให้กำลังใจลูกๆ ให้ตั้งใจเรียนเพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ลำบากในภายหลัง ภาพและคำพูดเหล่านั้นของพ่อเป็นแรงบันดาลใจให้ฉันเอาชนะความท้าทายต่างๆ ฉันพยายามอย่างเต็มที่ที่จะคู่ควรกับการเป็นลูกคนโตในครอบครัวที่พ่อฝากความหวังไว้กับน้องๆ มากมาย ฉันอาศัยอยู่ไกลจากบ้านเกิด ทำงานให้กับรัฐบาล ช่วงบ่ายแก่ๆ ของเดือนธันวาคมยังเป็นจุดสิ้นสุดของปีเก่าพร้อมกับความสุขและความทุกข์ ความได้เปรียบและความเสีย ตอนนี้ปีเก่าส่วนใหญ่ได้ผ่านพ้นไปแล้ว และสิ่งใหม่ๆ อีกมากมายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ฉันเดินออกจากห้องประชุมทบทวนและประเมินผลสิ้นปีด้วยความไม่แน่ใจว่าจะมีความสุขหรือกังวล ดีใจหรือเศร้า เพราะรู้ว่ากฎระเบียบทั้งหมดสำหรับการประเมินและจัดอันดับคนนั้นอิงจากเปอร์เซ็นต์คงที่ มากกว่าความสามารถและการมีส่วนร่วมของแต่ละบุคคล ข้าราชการและเจ้าหน้าที่บางคนทำงานด้วยใจจริง นำความรู้ทางวิชาการมาประยุกต์ใช้ในงานอย่างมีประสิทธิภาพ ช่วยลดเวลาในการทำงานของทีมได้อย่างมาก สร้างความไว้วางใจและความช่วยเหลือซึ่งกันและกันในหมู่เพื่อนร่วมงาน และช่วยหัวหน้าในการริเริ่มโครงการที่เป็นประโยชน์ต่อหน่วยงาน… แต่เนื่องจากเปอร์เซ็นต์ พวกเขาจึงไม่ได้รับการประเมินว่าปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยม จากนั้น ฉันก็ลืมกฎระเบียบต่างๆ ที่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาไปอย่างรวดเร็ว เมื่อค่ำคืนมาเยือน ความกังวลในชีวิตประจำวันก็ค่อยๆ จางหายไป สิ่งที่อยู่ในใจฉันคือท่วงทำนองที่เศร้าโศก ลึกซึ้ง และคลุมเครือ บางทีอาจเป็นความโหยหาบ้านเกิดที่คลุมเครือ ช่วงบ่ายสุดท้ายของปีมักจะเติมเต็มจิตใจฉันด้วยเสียงดนตรีหลากสีสันมากมาย บางครั้งฉันก็หวังว่าช่วงบ่ายสุดท้ายเหล่านั้นจะไม่มาถึง หรือขอให้มาถึงอย่างช้าๆ เพียงเพราะงานยังไม่เสร็จ หรือฉันต้องการเวลาเตรียมตัวสำหรับสิ่งจำเป็นบางอย่างก่อนต้อนรับปีใหม่ แต่บางครั้ง ฉันก็ปรารถนาให้ความทรงจำเหล่านั้นมาถึงอย่างรวดเร็วและคงอยู่นานๆ เพื่อที่ฉันจะได้หวนคิดถึงช่วงเวลาหลายปีที่ใช้ชีวิตอยู่ไกลบ้าน—การเดินทางที่แม้จะไม่ยาวนานนัก แต่ก็เพียงพอที่จะเข้าใจว่าอะไรคือข้อดีและอะไรคือความท้าทาย
ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวหรอกค่ะ พวกเราที่อยู่ไกลบ้านก็มักจะคิดถึงบ้านเกิดในช่วงปลายปีเหมือนกัน ความปรารถนาที่จะกลับบ้านไปหาคนที่เรารักหลังจากห่างหายไปนานนั้นรุนแรงมาก หลายคนอยากกลับไปสัมผัสบรรยากาศคุ้นเคยในวัยเด็ก ไม่ว่าจะเป็นทุ่งนา เนินเขา ที่ราบลุ่ม หรือป่าไผ่ที่คดเคี้ยวไปตามลำน้ำสายเล็กๆ เราจำพ่อแม่ของเราได้ พวกท่านทำงานหนักมาทั้งชีวิต มือหยาบกร้าน ดูแลข้าวและมันฝรั่งทุกกระสอบอย่างพิถีพิถัน เก็บออมทุกบาททุกสตางค์เพื่อเลี้ยงดูลูกๆ หวังว่าพวกเขาจะมีอนาคตที่สดใสและหลุดพ้นจากชีวิตชาวนาที่ทำงานหนักกลางแดด การนึกถึงการรวมตัวกันรอบโต๊ะอาหารกับพี่น้องเมื่อฉันกลับไปเยี่ยมบ้านเมื่อปีที่แล้วทำให้ฉันคิดถึงเหลือเกิน แม้ว่าอาหารเย็นจะเรียบง่าย และเวลาที่ใช้ร่วมกันจะมีจำกัด เพราะทุกคนต่างยุ่งกับเรื่องครอบครัวของตัวเอง แต่นั่นคือความทรงจำแห่งความรักในครอบครัวที่ไม่มีอะไรมาแทนที่ได้ นั่งอยู่คนเดียวในบ้านหลังที่สองของฉัน เมืองดาลัด ดินแดนแห่งดอกไม้นับพัน งดงามราวกับความฝันในยามบ่ายแก่ๆ ของฤดูหนาว... สายลมแผ่วเบาและอากาศเย็นสบายยิ่งทำให้ความทรงจำอันแปลกประหลาดและเรียบง่ายเกี่ยวกับบ้านเกิดของฉัน ซึ่งเป็นพื้นที่ชนบทที่ยากจน จิตวิญญาณของฉันได้ไปหลบภัยอยู่ที่ไหนสักแห่ง บางครั้งข้างบ่อปลา บางครั้งรอบๆ ต้นกล้วยหลังบ้าน บางครั้งก็เดินเล่นในสวนผลไม้… บางครั้งก็ริมฝั่งแม่น้ำเก็บแอปเปิ้ลป่า แล้วเลือกจุดที่มีน้ำเย็นไหลเอื่อยๆ เพื่อแช่ตัวให้ชุ่มฉ่ำ… เมื่อนึกถึงช่วงเวลาเหล่านั้น ฉันก็รู้สึกถึงความสงบและความเงียบสงบอย่างเหลือเชื่อ ปีปฏิทินเกรกอเรียนใกล้จะสิ้นสุดแล้ว และปีใหม่ตามปฏิทินจันทรคติก็อยู่ไม่ไกล ฉันจินตนาการถึงชนบทที่เงียบสงบ ไม่แออัด สถานที่เรียบง่าย พื้นที่ชนบทที่ชีวิตแม้จะยากลำบาก แต่ก็สงบสุขและอ่อนโยน สถานที่นั้น ที่มีบ้านเรือนเรียบง่ายและผู้คนสัญจรไปมาน้อย คือที่ที่ฉันเกิดและเติบโต ทิ้งไว้ซึ่งความทรงจำในวัยเด็กที่สดใส ฝังลึกอยู่ในใจด้วยการมีอยู่ของปู่ย่าตายาย พ่อแม่ และคนที่ฉันรัก ซึ่งฉันปรารถนาที่จะกลับไปหาเสมอ
แหล่งที่มา
การแสดงความคิดเห็น (0)