ฉันติดสัญญากับแม่ไว้

เหตุการณ์นั้นก็เกิดขึ้นในเดือนกันยายนเช่นกัน แต่เมื่อกว่า 30 ปีที่แล้ว วันนั้นแม่ของฉันไปส่งฉันที่สถานีขนส่งเพื่อเดินทางไปเมืองดาลัดเพื่อเข้าเรียนมหาวิทยาลัย แม่สะพายเป้ไว้บนไหล่และถือกระเป๋าเดินทางที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้า หนังสือ และอุปกรณ์อื่นๆ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการลงทะเบียนเรียนของฉัน

ฉันอายุเกิน 20 ปีแล้วถึงได้เข้ามหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นการเรียนไกลบ้านครั้งแรกของฉัน ทำให้ฉันรู้สึกสับสนมาก จากนั้นเป็นต้นมา บ้านเกิด ทุ่งนา เนินเขา และถนนในหมู่บ้านที่คดเคี้ยวก็ค่อยๆ จางหายไปจากชีวิตประจำวันของฉัน ตอนนั้นแม่ของฉันอายุเพียงสี่สิบต้นๆ เป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งและพร้อมทำงานทุกอย่างเพื่อเลี้ยงดูพวกเรา ทั้งค่าอาหารและค่าเล่าเรียนสำหรับพี่น้องแปดคนและฉัน แต่เมื่อเธอเห็นฉันไปเรียนไกลบ้าน เธอก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ควบคุมความเศร้าโศกไม่ได้เพราะคิดถึงฉันมาก ต่อมาฉันได้ยินเธอพูดว่า ทุกบ่าย เธอจะมองไปยังเทือกเขาที่มองเห็นเมืองดาลัดและร้องไห้อยู่คนเดียว ตอนอายุ 20 ปี ฉันเข้มแข็งขึ้นและสัญญากับแม่ว่า “ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเอาชนะความยากลำบาก ตั้งใจเรียน และมาเยี่ยมครอบครัวและแม่ปีละสองครั้ง ในช่วงตรุษจีนและช่วงปิดเทอมฤดูร้อน หลังจากเรียนจบแล้ว ฉันจะกลับบ้านมาทำงานใกล้ๆ และดูแลแม่และพ่อในยามแก่เฒ่า” นี่เป็นคำพูดที่ตรงกับชีวิตประจำวันมาก ซึ่งแม้หลังจากอยู่ห่างจากบ้านเกิดมานานกว่า 30 ปีแล้ว ผมก็ยังไม่สามารถทำตามได้สำเร็จ ในช่วงสี่ปีที่เรียนมหาวิทยาลัย ผมกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดและครอบครัวในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนสองปีแรกและช่วงตรุษจีน แต่ตั้งแต่ปีที่สามเป็นต้นไป ภาระในการดูแลน้องๆ ที่กำลังเติบโตและยังเรียนอยู่ รวมถึงปัญหาด้านการเงิน ก็หนักหนาสาหัสขึ้นเรื่อยๆ ผมจึงรู้ว่าต้องหารายได้พิเศษเพื่อสนับสนุนการเรียนของตัวเอง ในช่วงวันหยุดและตรุษจีน ผมมักหางานพาร์ทไทม์ทำ ทำให้แทบไม่ได้ไปเยี่ยมแม่เลย โดยเฉพาะหลังจากจบปริญญาตรีด้านวรรณคดี ผมกลับบ้านด้วยความหวังว่าจะหางานทำได้ เพื่อจะได้อยู่ใกล้ชิดพ่อแม่และช่วยเหลือท่านในยามชรา แต่เพราะผมไม่รู้จักใครและไม่มีเงิน ผมจึงหางานไม่ได้อยู่สามเดือน พอกลับมาที่เมืองดาลัด ผมไปที่มหาวิทยาลัยเพื่อถอนใบสมัคร และเพื่อนร่วม จังหวัดบิ่ญถวน คนหนึ่งได้แนะนำผมให้รู้จักกับหน่วยงานราชการแห่งหนึ่ง ฉันหางานได้ แต่งงาน และใช้ชีวิตอยู่ในเมืองแห่งดอกไม้นับพันแห่งนี้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

เวลาผ่านไปอย่างเงียบๆ ด้วยความขยันหมั่นเพียร ตั้งใจเรียน และใฝ่รู้ ผมจึงปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว เรียนรู้งานได้อย่างเชี่ยวชาญ และก้าวหน้าอย่างมากในแต่ละปี ครอบครัวเล็กๆ ของผมก็ลงหลักปักฐาน ลูกๆ เติบโตเป็นเด็กดีและตั้งใจเรียน ทุกปี ผมจะใช้เวลาช่วงปิดเทอมไปเยี่ยมบ้านเกิดและคุณแม่เป็นประจำ แต่จำนวนครั้งที่ไปเยี่ยมก็ค่อยๆ ลดลงเมื่อผมอายุมากขึ้นและเริ่มไม่อยากเดินทางไกล ในขณะเดียวกัน คุณแม่ผู้สูงอายุของผมก็เฝ้ารอการกลับมาของผมเสมอ

เดือนกันยายนมาถึงแล้ว และลูกคนที่สองของฉันกำลังจะไปโฮจิมินห์ซิตี้เพื่อเริ่มเรียนหนังสือ การต้องส่งลูกไปโรงเรียนทำให้ฉันรู้สึกปะปนกันไป น้ำตาคลอเบ้าขณะที่ฉันกล่าวคำอำลา ในสภาพจิตใจตอนนี้ ฉันคิดถึงแม่มากเหลือเกิน ตั้งแต่เมื่อกว่า 30 ปีที่แล้ว แม้ว่าสภาพ เศรษฐกิจ จะไม่ยากลำบากเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่พ่อแม่คนไหนจะไม่รู้สึกเสียใจเมื่อต้องจากลาลูกบ้างล่ะ? กวีโต ฮู เขียนบทกวีที่เน้นย้ำถึงความรัก ความเจ็บปวด การเสียสละ และความสูญเสียอันไร้ขอบเขตของแม่ชาวเวียดนามที่มีต่อลูก ควบคู่ไปกับความรัก ความเคารพ ความกตัญญู และความผูกพันของทหารที่มีต่อแม่ ซึ่งแสดงถึงความกตัญญูของลูกชาย เขาเขียนบทกวีที่ปลุกเร้าอารมณ์ของเด็กๆ เมื่อพวกเขานึกถึงพ่อแม่ของพวกเขา: “ฉันเดินทางข้ามภูเขาร้อยลูกและหุบเขาพันแห่ง / แต่มันก็เทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดนับไม่ถ้วนของแม่ฉัน / ฉันต่อสู้ในสงครามสิบปี / แต่มันก็เทียบไม่ได้กับความยากลำบากที่แม่ฉันอดทนมาหกสิบปี” แม่ของฉันตอนนี้อายุเกือบ 80 ปีแล้ว โตเป็นผู้ใหญ่และมีครอบครัวของตัวเอง ส่วนพ่อก็เสียชีวิตไปแล้วกว่า 10 ปี ดังนั้นทุกครั้งที่เราทุกคนกลับบ้านมาเพื่อรำลึกถึงวันครบรอบการเสียชีวิตของพ่อ แม่ก็จะเดินเข้าเดินออกอย่างลำบาก คอยเรียกชื่อลูกๆ และหลานๆ แต่ละคน พร้อมกับพูดติดตลกว่า "พวกแกโตกันหมดแล้ว แม่แทบจำพวกแกไม่ได้เลย!" หลังจากกลับไปบ้านเกิดทุกครั้งหลังไปเยี่ยมแม่ในช่วงเทศกาลวูหลานในเดือนกรกฎาคม ฉันมักนอนไม่หลับเพราะคิดถึงลูกๆ ที่ไปเรียนอยู่ไกลๆ ฉันรู้สึกผิดต่อแม่มากที่ไม่สามารถทำตามสัญญาที่ให้ไว้ว่า "...จะกลับไปทำงานใกล้ๆ บ้านเกิดและดูแลพ่อแม่ในยามแก่เฒ่า" แม่คะ โปรดยกโทษให้ฉันด้วยนะคะ

แหล่งที่มา