ผู้ที่เคยผ่านเข้ามายังหน้าปกหนังสือพิมพ์ฟู้เยน

พวกเรานั่งอยู่ท่ามกลางช่วงบ่ายที่คุ้นเคย

ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ สายตายังคงจ้องมองอยู่ที่หน้าหนังสือพิมพ์อยู่

ช่วงเวลาที่เราทั้งสองตื่นรู้และมีความเชื่อมั่น

ยังคงหลงเหลืออยู่บริเวณขอบเปลือกตา

เราทุกคนเคยเห็นทะเลที่เมืองตุ่ยฮวาที่มีคลื่นซัดแรงมาแล้ว

สายลมพัดผ่านสะพานดารัง ชื่อเรื่องที่คุ้นเคยกันดี

ต้นฉบับยังคงมีกลิ่นหมึกสดอยู่

ตั้งตารอวันวางจำหน่ายอย่างใจจดใจจ่อ

เราทุกคนจำปกนิตยสารฉบับวันส่งท้ายปีเก่าได้

ฉันเคยลืมชื่อเรื่องที่ฉันเลือกอย่างรีบร้อนไปครั้งหนึ่ง

เหลือเพียงคราบหมึกบนแขนเสื้อเท่านั้น

เสียงนั้นผสมผสานกับเสียงพิมพ์ดีด เป็นเสียงสะท้อนแผ่วเบาจากระยะไกล

พวกเราเคยเขียนไว้ในช่วงเวลาที่ยากลำบาก

นำพาหนังสือพิมพ์ฝ่าฟันฤดูกาลแห่งพายุและน้ำท่วมมานับไม่ถ้วน แต่ก็ยังไม่สงบสุข

ค่าลิขสิทธิ์ต่ำ แต่ต้นฉบับหนามาก

ยังคงยอมอ่อนข้อให้กันและกัน - ทุกคำพูดล้วนสะท้อนแก่นแท้ของผู้คน

สมัยก่อนเราเคยยกถ้วยกาแฟขึ้นดื่มก่อนที่มันจะเย็นลงด้วยซ้ำ

ระหว่างกะกลางคืน เสียงกริ่งเรียกตัวดังราวกับสายฝน

ข่าวสำคัญไม่ได้เกิดขึ้นนอกหน้าต่าง เงียบสนิท

แต่หัวใจของฉันยังคงตื่นอยู่กับหน้ากระดาษที่ยังไม่ได้พิมพ์

ครั้งหนึ่งเราเคยเงียบไปเพราะชื่อเรื่องยังไม่เสร็จสมบูรณ์

พวกเขาเคยทะเลาะกันเรื่องวลีเพียงวลีเดียว

จากนั้น เหลือเพียงดวงตาของพวกเขาที่สื่อความหมายโดยเงียบๆ ว่า:

"ใช่แล้ว มันก็เต็มหน้ากระดาษเลย... โอเคแล้วล่ะ"

ขวา?

พวกเราได้ร่วมกันยกระดับนิตยสารแต่ละฉบับให้ดียิ่งขึ้น

จากเว็บไซต์ข่าวท้องถิ่นไปจนถึงพาดหัวข่าว ระดับโลก

หนังสือพิมพ์จังหวัดฟู้เยน - มากกว่าแค่ที่อยู่

แต่สิ่งที่สำคัญคือความมุ่งมั่นในด้านคุณภาพ ความทันสมัย ​​และความน่าเชื่อถือ

เราเคยร่วมงานกันเพื่อสร้างกำไลข้อมือแบบใหม่

จงอธิบายความหมายของคำในแต่ละหน้าของการเปลี่ยนแปลงนี้

"ฟู้เยน" ที่เฉียบคมและทันสมัย

ทิ้งร่องรอยแห่งฝีมือไว้ท่ามกลางจังหวะชีวิตที่คึกคัก…

น่าเสียดายที่กระดุมข้อมือ "หนังสือพิมพ์ฟู้เยน" กำลังจะหมดไปในไม่ช้า

พาดหัวข่าวที่ไม่ได้พิมพ์ - ตกลงไปในคอลัมน์สีขาว

สูญหายไปในมือของผู้ที่คุ้นเคยกับรอยพับของหน้ากระดาษ

และฉันก็พบว่าตัวเองเต็มไปด้วยความโหยหาและความรัก

ในอนาคตเราจะไปที่อื่นอีก

ดักลัก - สายลมแห่งที่ราบสูงปลุกเร้าจังหวะแห่งเที่ยงวัน

เรานำสิ่งที่ไม่สามารถพิมพ์ซ้ำได้มาด้วย นั่นคือหัวเรื่องของหนังสือพิมพ์ฟู้เยน

มีอยู่ช่วงหนึ่งที่การทำข่าวเปรียบเสมือนการโปรยฝน

ร่วงหล่นอย่างเงียบๆ สลายหายไปบนถนนริมทะเล

ขอแสดงความเคารพอย่างสุดซึ้งต่อผู้ที่ยังคงเก็บรักษาสิ่งนี้ไว้

รอยนิ้วมือของฉันอยู่ที่มุมโต๊ะพิมพ์

ณ ที่ซึ่งเปลวไฟแห่งถ้อยคำยังคงริบหรี่

และมิตรภาพระหว่างเพื่อนร่วมงานนั้น—อย่างไม่น่าเชื่อ—ยังคงแข็งแกร่งอยู่

ที่มา: https://baophuyen.vn/sang-tac/202506/nhung-nguoi-tung-di-qua-mang-set-bao-phu-yen-84e4a33/