ฟีนิกซ์เลิฟ

ถ้ามีใครถามฉันว่าความทรงจำในโรงเรียนที่สวยงามที่สุดของฉันคืออะไร ฉันจะตอบทันทีว่า: ความทรงจำในปีสุดท้ายของมัธยมปลาย ชั้นปีที่ 12 และถ้ามีใครถามว่าความทรงจำใดที่ยังคงหลอกหลอนฉันมากที่สุด มันจะเป็นความทรงจำของช่อดอกไม้สีแดงสดใส – สีแห่งความรู้สึกจากใจจริง ที่เต็มไปด้วยความโหยหา ความอาลัยอาวรณ์ และน้ำตาที่เอ่อล้นในขณะที่กล่าวคำอำลาวันเวลาในโรงเรียน…

Báo Phú Yên•31/05/2025

วันนี้ ต้นไม้ที่งดงามทุกหนทุกแห่งต่างเบ่งบานด้วยดอกไม้สีแดงฉาน นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 กล่าวอำลากันในลานโรงเรียนที่อาบแสงแดด แสงแดดประสานกับเสียงร้องของจักจั่นในฤดูร้อน ท่ามกลางความโหยหาปนเศร้า เมื่อวานนี้เอง ความคิดที่จะกล่าวอำลาความฝันในวัยเยาว์และจบชีวิตในโรงเรียนยังไม่ชัดเจนในใจของเด็กหนุ่มและเด็กสาววัยสิบแปดปีเหล่านี้

ล่องลอยไปตามกระแสแห่งความทรงจำ ฉันได้หวนนึกถึงตัวเองในอดีตในชุดนักเรียน มันนานมาแล้ว วันที่ฉันเขียนข้อความสองสามบรรทัดลงในสมุดสวยๆ ของเพื่อนร่วมชั้นอย่างไม่เต็มใจในวันสุดท้ายของการเรียน โดยฝากความรู้สึกมากมายไว้ในนั้น ความทรงจำที่ยังคงอยู่ แม้เวลาจะลับหายไปแล้วก็ตาม

สีของดอกไม้ซึ่งเปรียบเสมือน "สีของเลือดในหัวใจ" กลายเป็นสัญลักษณ์ของรักแรกพบ ความรักใสซื่อในวัยเรียน สีของดอกไม้เป็นของที่ระลึกอันล้ำค่า ที่ถูกเก็บรักษาและทะนุถนอมเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำในวัยเยาว์อย่างลึกซึ้ง ดังนั้น ความรักที่ไม่ได้เอ่ยออกมานับไม่ถ้วนจึงพบที่หลบภัยในสีสันอันเร่าร้อนนี้ อารมณ์ความรู้สึกเหล่านั้นคงอยู่สืบต่อกันไปชั่วรุ่นต่อชั่วอายุคน

บทกวีที่ฉันเขียนให้ดอกฟีนิกซ์นั้นดูงุ่มง่าม ไม่มีสัมผัสคล้องจองหรือความหมาย และอาจบรรจุไว้เพียงอารมณ์ความรู้สึกที่ซื่อตรงและไร้เดียงสาของวัยรุ่น ที่มอบให้ราวกับต้องการแบ่งปันความคิดลับๆ ทั้งหมด ด้วยความกลัวว่าพรุ่งนี้จะไม่มีโอกาสได้แสดงออกอีกแล้ว แต่ถึงกระนั้น มันก็ยังทำให้แฟนสาวที่อ่อนไหวและช่างฝันของฉันน้ำตาไหล...

ฤดูร้อนที่ผ่านมา ช่วงเวลาที่ทุกคนอยากเก็บรักษาช่วงเวลาอันแสนพิเศษเหล่านั้นไว้ ทุกคนต่างรีบเร่งค้นหาความทรงจำอันล้ำค่าเพียงไม่กี่อย่าง หวังว่าวันเวลาเหล่านั้นจะไม่สูญหายไปท่ามกลางความวุ่นวายในอนาคต เด็กหญิงผู้เรียนเก่งด้านวรรณกรรมในชั้นเรียนก็ได้ฝากบทกวีอันอ่อนโยนไว้บนชุดนักเรียนสีขาวของเพื่อนๆ ว่า “ความทรงจำ โปรดอย่าจากไป / ฉันจะจดจำเธอไว้ตลอดไป” ทุกคนเงียบลงเมื่อถ้อยคำเหล่านั้นถูกสลักลงบนโต๊ะ เก้าอี้ และสมุดบันทึกประจำปีของโรงเรียน จากนั้นพวกเขาก็หยุดนิ่ง แล้วพวกเขาก็ร้องไห้…

เด็กชายที่ปกติซุกซนและชอบเล่นสนุกกลับเงียบงัน พวกเขาทุกคนต่างมีความรู้สึกโหยหาและคิดถึงอดีตเหมือนกันหมด ภายนอก ต้นไม้ที่งดงามยังคงเปล่งประกายเจิดจ้า กลีบดอกไม้บอบบางร่วงหล่นราวกับม่านปกคลุมฤดูกาลสอบทั้งหมด ความโกรธและความไม่พอใจในวัยเด็กพลันหายไป เหลือไว้เพียงช่วงเวลาอันแสนอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความรัก โดยรู้ว่าพวกเขาจะไม่ได้พบกันอีกในฤดูกาลหน้า…

ในคาบเรียนสุดท้าย การบรรยายของครูกลับอบอุ่นและน่าสนใจอย่างประหลาด ไม่มีเสียงหัวเราะดังลั่นจากด้านหลังห้องเรียน ไม่มีเสียงล้อเลียนหรือหยอกล้อ แต่กลับมีเสียงสะอื้นเบาๆ ราวกับว่านักเรียนไม่อยากให้ใครได้ยิน

ดอกฟีนิกซ์ที่เปล่งประกายแต่ละดอกยังคงลุกโชนด้วยเปลวไฟอันร้อนแรง ทันใดนั้น ฉันก็เหลือบไปเห็นสายตาครุ่นคิดของใครบางคนผ่านหน้าต่าง ราวกับกำลังจมอยู่กับความคิดมากมายทั้งลึกซึ้งและคลุมเครือ เธอคงกำลังคิดถึงวันพรุ่งนี้ อนาคตที่สดใสข้างหน้า และช่วงเวลาอันแสนหวานในวันนี้ ท่ามกลางความทรงจำมากมายในโรงเรียน…

ฉันยังคงหวงแหนความทรงจำในช่วงเวลาอันไร้เดียงสาเหล่านั้น ที่ซึ่งช่อดอกไม้เปรียบเสมือนสัญลักษณ์แห่งความโหยหา และในวันนี้ ขณะที่ฉันเดินท่ามกลางดอกสีแดงสดใสของต้นเฟลมโบยันต์ ฉันหันศีรษะไปมองย้อนกลับไปในวันเวลาอันห่างไกลเหล่านั้น และหัวใจของฉันก็เจ็บปวดขณะที่ฉันกระซิบเบาๆ ว่า: ต้นเฟลมโบยันต์ที่ฉันรัก!

ที่มา: https://baophuyen.vn/sang-tac/202505/phuong-yeu-6951b4a/