น้ำตาคลอเบ้าในช่วงฤดูที่เด็กสาววัยเรียนเบ่งบาน

"บทกวีสำหรับฤดูดอกไม้บานของต้นเพลิง" โดย ดาว ฟง หลาน เป็นบทกวีที่อ่อนโยนและกินใจเกี่ยวกับฤดูกาลแห่งดอกไม้บาน สำหรับเด็กนักเรียน

แต่งขึ้นสำหรับฤดูกาลแห่งดอกไม้บานสะพรั่ง

เธอจากไปแล้ว ดอกไม้แห่งเปลวไฟเบ่งบานสูงขึ้นไป
ตาแดงและบวมในบ่ายวันแดดจัด
เมื่อเคี้ยวช่อดอกไม้แล้ว รสชาติจะไม่เปรี้ยว แต่มีรสขมและฝาด
ฉันก้าวเดินอย่างไม่มั่นคงขณะเดินข้ามสนามโรงเรียน

พระอาทิตย์ตกดินอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว
ด้านหลังพวกเขาคือประตูห้องสอบที่ถูกล็อกอย่างเร่งรีบ
โต๊ะ เก้าอี้ และกระดานดำเต็มไปด้วยฝุ่น
กระดาษที่ยับยู่ยี่นั้นถูกทิ้งไปเมื่อการสอบสิ้นสุดลง...

ที่นั่งของฉันยังอยู่ตรงนั้น
ร่องรอยของแสงแดดทอดยาวปรากฏอยู่บนเก้าอี้
ทุกเช้า ฉันมาถึงสายเป็นครั้งแรก
ไหล่ของเขาสั่นเทา มือของเขาเปื้อนน้ำมัน...

เธอหายไปแล้ว! ช่อดอกไม้สีแดงสดใสที่อยู่สูงขึ้นไป
จงจุดประกายความรู้สึกด้วยถ้อยคำที่ไม่ได้เอ่ยออกมา
แสงแดดยามบ่ายส่องประกายพร้อมกับความรู้สึกเสียใจที่ยังคงหลงเหลืออยู่
ราคาในอดีต... อย่าพูดถึงเลยดีกว่า! ฤดูร้อนกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว...
กล้วยไม้

ทุกฤดูร้อน เมื่อต้นเฟลมทรีผลิดอกสีแดงสดใสในสนามโรงเรียน อารมณ์และความทรงจำเก่าๆ มากมายก็ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง

ทุกฤดูร้อน เมื่อต้นเฟลมทีทรีผลิบานเป็นดอกสีแดงสดใสในสนามโรงเรียน อารมณ์และความทรงจำเก่าๆ มากมายก็ถูกปลุกขึ้นมา บทกวี "เขียนเพื่อฤดูดอกเฟลมทีทรีบาน" โดย ดาว ฟง หลาน ก็เป็นหนึ่งในนั้น—อ่อนโยนแต่บาดใจ เรียบง่ายแต่กินใจ ปลุกเร้าความรู้สึกโหยหา เสียดาย และความปรารถนาที่ไม่อาจบรรยายได้ในผู้อ่าน

ตั้งแต่บรรทัดแรก ภาพของต้นไม้ที่เบ่งบานอย่างงดงามก็ปรากฏชัดเจนและตรึงใจ:

เธอจากไปแล้ว ดอกไม้แห่งเปลวไฟเบ่งบานสูงขึ้นไป
ตาแดงและบวมในบ่ายวันแดดจัด

ต้นไม้เพลิง ซึ่งมักปรากฏให้เห็นในช่วงฤสอบและงานอำลา เป็นพยานเงียบๆ ถึงความรู้สึกที่ไม่ได้เอ่ยออกมา ภาพของ "ดอกไม้ต้นไม้เพลิงที่กำลังลุกไหม้" ชวนให้นึกถึงสีแดงสดจัดจ้าน สีแดงนั้นดูเหมือนจะแสบตาของผู้ที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ทำให้ภาพพร่ามัว แสงแดดส่องประกายระยิบระยับบนเปลือกตาของผู้ที่ยืนอยู่ในสนามโรงเรียนที่ว่างเปล่า ความรู้สึกขมขื่นแฝงอยู่ในทุกคำพูด:

เมื่อเคี้ยวช่อดอกไม้แล้ว รสชาติจะไม่เปรี้ยว แต่มีรสขมและฝาด
ฉันก้าวเดินอย่างไม่มั่นคงขณะเดินข้ามสนามโรงเรียน

เมื่อกัดลงไปในช่อดอกไม้สีสันสดใสเหล่านั้น มันเหมือนกับการได้สัมผัสส่วนหนึ่งของความทรงจำ ที่ดูเหมือนจะหวานแต่กลับกลายเป็นขม อาจเป็นเพราะการพลัดพราก เพราะคำพูดที่ไม่ได้เอ่ย หรือเพราะทุกฤดูร้อนทิ้งช่องว่างไว้ในหัวใจของคนหนุ่มสาว ทำให้กวีมีความรู้สึกเช่นนี้

ฉากในบทกวีค่อยๆ ขยายออกไปจากสนามโรงเรียน ห้องสอบ กระดานดำ เก้าอี้… ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเหมือนภาพคุ้นเคยของชีวิตนักเรียน ที่บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยฝุ่นละอองแห่งการพลัดพรากและความทรงจำ

โต๊ะ เก้าอี้ และกระดานดำเต็มไปด้วยฝุ่น
กระดาษที่ยับยู่ยี่นั้นถูกทิ้งไปเมื่อการสอบสิ้นสุดลง...

ฝุ่นปกคลุมความทรงจำ ฝุ่นปกคลุมกาลเวลา แต่ในหัวใจของผู้ที่ยังคงอยู่ ทุกสิ่งยังคงอยู่ครบถ้วน ราวกับว่าเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้

รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แต่สวยงามและละเอียดอ่อนมาก:

ที่นั่งของฉันยังอยู่ตรงนั้น
ร่องรอยของแสงแดดทอดยาวลงบนเก้าอี้...

ลำแสงอาทิตย์นั้นคือร่องรอยของบทเรียน ช่วงบ่าย การเหลือบมองอย่างลับๆ ความเขินอายเล็กน้อย… ตอนนี้เหลือเพียงดวงอาทิตย์ เก้าอี้ และพื้นที่ว่างเปล่า ร่องรอยนั้นเปรียบเสมือนเครื่องหมายแห่งการมีอยู่ ความทรงจำที่ลบไม่ออก “ลำแสงอาทิตย์ยาว” นั้นไม่ใช่แค่แสงสว่าง แต่ยังเป็นเงา เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำของคนที่นั่งมองอยู่

บทกวีนี้ยังคงนำพาผู้อ่านไปสู่ความทรงจำต่างๆ ด้วยน้ำเสียงการเล่าเรื่องที่ช้าและนุ่มนวล ซึ่งเปี่ยมไปด้วยอารมณ์อย่างลึกซึ้ง:

ทุกเช้า ฉันมาถึงสายเป็นครั้งแรก
ไหล่ของเขาสั่นเทา มือของเขาเปื้อนน้ำมัน…

ความทรงจำที่ดูเหมือนเล็กน้อยและไร้สาระ กลับกลายเป็นเส้นใยที่เชื่อมโยงหัวใจของผู้คนเข้าด้วยกัน มันคือภาพของเด็กนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่มาโรงเรียนสายเป็นครั้งแรก ตื่นตระหนก สับสน และสกปรก... แต่บางทีช่วงเวลานั้นอาจกลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ เป็น "แผลเป็น" ที่ลบไม่ออกในหัวใจของคนที่ได้เห็นมัน

ท่อนฮุก "เธอจากไปแล้ว!" ดังซ้ำไปซ้ำมา เหมือนเสียงร้องไห้ที่ก้องอยู่ในความว่างเปล่า ต้นไม้เปลวไฟสูงตระหง่านยังคง "ลุกไหม้ด้วยถ้อยคำที่ไม่ได้เอ่ยออกมา" ยังคงเจิดจรัส ยังคงเร่าร้อน แต่หัวใจยังไม่มีเวลาที่จะแสดงความรัก เปิดเผยมัน และคว้ามันไว้ ฤดูร้อนมาแล้วก็ไป พร้อมกับความเสียใจ "ถ้าหากว่าในอดีต..." และคำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบ

และแล้วบทกวีก็จบลงด้วยเสียงถอนหายใจและการไตร่ตรองตนเอง:

ราคาในตอนนั้น…
อย่าพูดถึงเรื่องนั้นเลย! ฤดูร้อนจบไปแล้ว...

เครื่องหมายจุดไข่ปลา การหยุดชั่วคราวราวกับช่วงเวลาแห่งความเงียบงัน กวีบอกตัวเองว่าอย่าเอ่ยถึงมันอีก แต่การเอ่ยถึงนั้นเองกลับเป็นการย้ำเตือน ฤดูร้อนสิ้นสุดลง ดอกไม้ร่วงโรย คนคนนั้นจากไปแล้ว เหลือเพียงความทรงจำที่คุกรุ่น เหลือเพียงฤดูกาลของดอกไม้สีแดงสดใสที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจของผู้ที่ยังอยู่ กลับมาปีละครั้ง ปลุกเร้าความตื่นเต้น ก่อให้เกิดความเจ็บปวด

"บทกวี 'Writing for the Flame Tree Blossom Season' โดย ดาว ฟง หลาน ไม่ใช่บทกวีขนาวยาว และไม่มีถ้อยคำที่สวยหรูหรือภาพพจน์ที่ซับซ้อนเกินไป แต่ความเรียบง่ายนี้เองที่สร้างความประทับใจได้อย่างลึกซึ้ง

บทกวีของดาว ฟง หลาน คือเสียงสะท้อนของนักเรียนหลายรุ่น เรื่องราวที่ใครก็ตามที่เคยผ่านช่วงเวลาเรียนในโรงเรียนสามารถเห็นตัวเองสะท้อนอยู่ในนั้นได้ แต่ละบรรทัดเปรียบเสมือนชิ้นส่วนของความทรงจำ ทั้งช่วงบ่าย สนามโรงเรียน กลุ่มดอกไม้สีสันสดใส สายตาที่ไม่กล้าสบมอง คำพูดที่ไม่กล้าเอ่ยออกมา มือที่ไม่เคยจับต้อง… ทุกสิ่งล่องลอยผ่านไปอย่างเงียบๆ เหลือไว้เพียง “แสงแดดที่ทอดยาวประทับอยู่บนเก้าอี้” และความโหยหาที่ไร้ชื่อ

เมื่ออ่านบทกวีนี้แล้ว ไม่มีใครอดรู้สึกโหยหาอดีตไม่ได้ โหยหาเพราะเห็นภาพสะท้อนของวัยเยาว์ของตนเองอยู่ในนั้น โหยหาเพราะเรื่องราวที่ยังทำไม่เสร็จ ความเสียใจที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็ม โหยหาเพราะเข้าใจว่าทุกฤดูร้อนจะผ่านไป ผู้คนจะจากไป แต่ต้นไม้ที่งดงามนี้จะยังคงเบ่งบานทุกฤดูร้อน ยังคงแต่งแต้มมุมหนึ่งของสนามโรงเรียนด้วยสีแดงสดใส และยังคงเตือนใจผู้ที่ยังคงอยู่ถึงช่วงเวลาที่ผ่านไปนานแล้ว

"บทกวี 'Writing for the Flame Tree Blossom Season' ไม่ใช่แค่บทกวีเกี่ยวกับคนๆ หนึ่งหรือเรื่องราวความรักเรื่องเดียว แต่เป็นบทกวีเกี่ยวกับวันสุดท้ายของชีวิตมัธยมปลาย เกี่ยวกับฤดูกาลสอบ เกี่ยวกับเสียงของจักจั่น เกี่ยวกับแสงแดดที่เจิดจ้า... เป็นบทกวีเกี่ยวกับวันเวลาในโรงเรียน วัยแห่งความฝัน ความลังเล และอารมณ์ความรู้สึกที่บริสุทธิ์และจริงใจ

โฮอัง ฮวง

ที่มา: https://baohaiduong.vn/rung-rung-mua-hoa-hoc-tro-411123.html