ผู้เขียน - ผลงาน: ความรักอันลึกซึ้งที่มีต่อบ้านเกิดเมืองนอน

(หนังสือพิมพ์ กวางงาย ) - "รักบ้านเกิด 4" คือหนังสือรวมบทกวีเล่มที่ 4 ของชมรมกวีตระกูลฟาม จังหวัดกวางงาย จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์สมาคมนักเขียนเวียดนามในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2568 หนังสือเล่มนี้เป็นการรวบรวมบทกวีจากนักเขียน 62 ท่าน รวม 141 บท ซึ่งไม่เพียงแต่แสดงออกถึงจิตใจของพวกเขาเท่านั้น แต่ยังถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกที่อ่อนโยนและลึกซึ้งเกี่ยวกับความรักบ้านเกิด ประเทศ ครอบครัว และความโหยหาอดีตอีกด้วย

ผู้เขียนส่วนใหญ่ถ่ายทอดความรู้สึกรักบ้านเกิด ประเทศ และครอบครัวผ่านภาพที่เรียบง่าย คุ้นเคย และเข้าถึงผู้อ่านได้ง่าย การอ่านบทกวีเช่น "จิตวิญญาณแห่งบ้านเกิด" (Pham Dung), "การเยี่ยมเยือนกวางงาย" (Pham Dinh Dung), "บ้านเกิดในฤดูใบไม้ผลิ" (Thanh Hai), "ความทรงจำถึงบ้าน" (Pham Van Kiem)... ทำให้รู้สึกได้ถึงสิ่งนี้ "คลื่นสีมรกตของตราเกียงพัดพาเอาความหอมของเมือง / เนินเขาสีเขียวของเทียนอันอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของทุ่งนา / เกียรติยศของเจื่องหลุยส่องประกายเจิดจรัสในเวียดนาม / วัฒนธรรมของซาหวิ่นส่องสว่างท้องฟ้าตะวันออก" (กวางงาย - Pham Van Thanh) ผู้เขียนใช้ภาพที่เป็นรูปธรรมเพื่อปลุกเร้าความภาคภูมิใจในความงามตามธรรมชาติและประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ของกวางงาย ดินแดนที่อุดมด้วยประเพณีทางวัฒนธรรม

ผู้ประพันธ์ได้บันทึกความรู้สึกกตัญญูและความสำนึกในบุญคุณของบรรพบุรุษ ปู่ย่าตายาย และบิดามารดา ผ่านบทกวีอันล้ำค่าและภาพพจน์ที่คมชัด กระชับ และทรงพลัง เช่น บทกวีเรื่อง "ประวัติโดยย่อของบรรพบุรุษฟามตู" (ฟามเถา), "ตำนานเลือนหายไป" (หวงได), "เส้นผมของมารดา" (เจิ่นทูฮา), "คำว่า 'กตัญญู'" (หวงเดียม), "ความทรงจำของมารดา" (ฟามเวียดตรี)... "หน้าประวัติศาสตร์เวียดนามจะคงอยู่ตลอดไป / กระจกแห่งโดโฮ - บรรพบุรุษฟามตู / ชายผู้ต่อสู้ขับไล่ศัตรู / ช่วยให้ราชวงศ์ลี้ตอนต้นสถาปนาเอกราชของวันซวน" (ประวัติโดยย่อของบรรพบุรุษฟามตู - ฟามเถา) บทกวีเหล่านี้ยืนยันและเปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจในชาติ แสดงความเคารพต่อบุญคุณของฟามตู ผู้ก่อตั้งตระกูลฟาม หรือ “ท้องฟ้าปลายฤดูใบไม้ร่วงซีดจางด้วยแสงแดดจางๆ / พระอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า / มีเพียงผืนดินเล็กน้อยคั่นกลาง / ชายผู้เป็นตำนานได้จากไปไกลแล้ว...” (ตำนานได้จากไปไกล - ฮวงได) ผู้เขียนใช้ภาพพจน์บรรยายอารมณ์ ไม่เพียงแต่แสดงความโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง แต่ยังยกย่องเกียรติภูมิของ “แม่ทัพผู้เป็นตำนาน” ของชาติเวียดนาม คือ โว เหงียน เกียป และ “ตลอดชีวิตของเธอ เธอไม่เคยหยุดครุ่นคิด / นั่นเป็นเหตุผลที่ผมของเธอค่อยๆ สั้นลง / ฉันครุ่นคิดถึงอะไรในเช้านี้ / ในแต่ละเส้นผมสีเทาเพราะเรา?” (ผมของแม่ - ตรัน ทู ฮา) คำถามเชิงโวหารในบทนี้ไม่เพียงแต่แสดงความกตัญญูอย่างสุดซึ้งต่อแม่ แต่ยังสะท้อนถึงการใคร่ครวญอย่างลึกซึ้ง เปี่ยมด้วยอารมณ์ ทำให้ผู้อ่านรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้งเมื่อได้ไตร่ตรองถึงหนี้บุญคุณอันยิ่งใหญ่ที่ติดค้างพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดและเลี้ยงดูพวกเขา

นอกจากความรักบ้านเกิดและความกตัญญูแล้ว บทกวีชุด "รักบ้านเกิด 4" ยังแสดงออกถึงความโหยหาอดีตและความครุ่นคิดถึงกาลเวลาอย่างลึกซึ้ง ผู้เขียน เหงียน ฮง อัญ ใช้ภาพของ "พระจันทร์เต็มดวง" เพื่อแสดงความรู้สึกเกี่ยวกับเดือนเมษายน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่มีความสำคัญเป็นพิเศษ สามารถปลุกความทรงจำในชีวิตได้ "ฉันกลับมาเพื่อเก็บแสงของพระจันทร์เต็มดวง / ส่องประกายในความทรงจำของกาลเวลาที่ขึ้นๆ ลงๆ / โลก ท้องฟ้า สรรพสิ่ง หญ้าและต้นไม้ / โอ้ เมษายน ความรู้สึกยังคงอยู่...!" (ความรู้สึกในเดือนเมษายน - เหงียน ฮง อัญ) ส่วนผู้เขียน หว่าง ถั่น ปลุกเร้าความรู้สึกเกี่ยวกับวัฏจักรของชีวิตด้วยบทกวีหกบรรทัดที่มีจังหวะช้าๆ ราวกับการครุ่นคิดถึงตนเองที่เต็มไปด้วยความเสียใจ: "ฤดูกาลมา / ฤดูกาลผ่านไปอย่างรวดเร็ว / น้ำในแม่น้ำ / คงอยู่ชั่วนิรันดร์" (หนี้แห่งอ้อมกอด - หว่าง ถั่น)

ฟาม ทันห์ ลวง นักเขียนชื่อดัง ใช้เทคนิคเชิงเปรียบเทียบอันแยบยล วาดภาพความรักอันหวานชื่น เต็มไปด้วยความโหยหาและความรักที่ตราตรึงใจ “โปรดเก็บแสงแดดไว้ให้ฉัน / ส่งมันมาในกลิ่นหอมของเส้นผมสีเขียวของฉัน / ยึดมั่นในจูบในดวงตาของฉัน / ฤดูใบไม้ผลิกำลังโหยหาอย่างเร่าร้อน” (ส่งฤดูใบไม้ผลิในแสงแดด - ฟาม ทันห์ ลวง) เหงียน เมา คอง นักเขียนอีกท่าน ใช้ภาพเชิงสัญลักษณ์ที่สวยงามมากมาย ทั้งสมจริงและโรแมนติก เพื่อแสดงออกถึงจิตวิญญาณที่ผูกพันกับความทรงจำแห่งความรักอย่างลึกซึ้ง “ยื่นแขนออกไปนับหยาดฝนที่โปรยปราย / หยาดฝนที่ตกลงมาแตกกระจาย ค้นหาร่างของใครบางคน / เธอกลับมา ทิ้งรอยเท้าไว้ / ฉันกลับมา จ้องมองเงาสะท้อนของเธอ ท่องบทกวีอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย!” (สายฝนยามบ่ายเดือนกรกฎาคม - เหงียน เมา คอง) ฟาม นัท ลินห์ ใช้ภาพพจน์เชิงกวีและน้ำเสียงอันไพเราะ ถ่ายทอดความเศร้าอันงดงามของศิลปิน “เสียงสะท้อนยังคงหลงเหลืออยู่ เถ้าถ่านเพียงเล็กน้อย / ฝังลึกความทรงจำของการนัดพบในอนาคต / ...ให้ชีวิตเป็นเหมือนนักดนตรีพเนจร / เสน่ห์แห่งศิลปะเล็กๆ น้อยๆ อุ่นหัวใจ ณ ท่าเรือเก่า” (ความเศร้าโศก - ฟาม นัท ลินห์) แม้ความรักจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว แต่ผู้แต่งเลือกที่จะรักษามันไว้ผ่านงานศิลปะ ผ่านบทเพลงที่ล่องลอยไปตามกาลเวลา นี่คือสิ่งที่ทำให้ความเศร้าโศกไม่เป็นโศกนาฏกรรมอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นความงามที่ลึกซึ้งและมีความหมาย ผู้แต่ง ดา เมี่ยน ใช้บุคลาธิษฐาน พรรณนาถึงความเศร้าโศกที่อ่อนโยนแต่ลึกซึ้งเกี่ยวกับการพลัดพรากและการสูญเสียในความรักวัยรุ่นที่ไร้เดียงสาแต่เปราะบาง: “กลิ่นดอกบัวลอยมาตามสายลม / หญ้านุ่มๆ หลับใหลอย่างสนิท / ไม่รอเธออีกต่อไปแล้ว / ฉันจมอยู่กับความคิดหลังจากเลิกเรียน” (เพลงอำลา - ดา เมี่ยน)

ฟาม วัน ฮวน

ข่าวและบทความที่เกี่ยวข้อง:

ที่มา: https://baoquangngai.vn/van-hoa/van-hoc/202503/tac-gia-tac-pham-tinh-que-sau-lang-30217b8/