เทศกาลตรุษจีนและความคิดถึง

ฉันไม่รู้ว่าฉันเคยใช้เวลาช่วงเทศกาลตรุษจีนอยู่ห่างจากบ้านเกิดกี่ครั้งแล้ว แต่ฉันรู้สึกคิดถึงวันเวลาในช่วงก่อนตรุษจีนที่เมืองฟานเถียตเหลือเกิน มันช่างสนุกสนานและคึกคักเหลือเกิน!

ฉันจะจดจำบทเรียนสุดท้ายของปีนั้นไว้เสมอ ทั้งครูและนักเรียนต่างตื่นเต้นกันมาก... คำอวยพรที่น่ารักและอบอุ่นเหล่านั้น: - "ขอให้คุณมีความสุขและอบอุ่นในช่วงตรุษจีนกับครอบครัว" "ในนามของนักเรียนทุกคนในห้องนี้ ขอให้คุณมีฤดูใบไม้ผลิที่สงบสุขและมีความสุข"...

ตอนนี้ ณ เมือง โฮจิมิน ห์อันงดงามแห่งนี้ เทศกาลตรุษจีนก็คึกคักไม่แพ้กัน แต่ถึงกระนั้น ในฐานะคนที่อยู่ไกลบ้าน ฉันก็ยังคงโหยหาเทศกาลตรุษจีนในบ้านเกิดอยู่ดี... ฉันจำเทศกาลตรุษจีนในฟานเถียตได้ ที่นั่นฉันจะเดินเล่นริมแม่น้ำกาตีเพื่อหาดอกแอปริคอตป่าสวยๆ มาประดับห้องนั่งเล่นเพื่อต้อนรับปีใหม่ จากนั้นครอบครัวของฉันก็จะไปตลาดกลางคืนเพื่อซื้อของใช้และอาหารสำหรับวันแรกๆ ของปี เราจะเดินเล่นไปตามถนนเจิ่นฮุงดาวและฮุงหว่องเพื่อหาดอกไม้สดกระถางมาวางไว้ตามจุดต่างๆ บนระเบียงและมุมบ้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งต้นแอปริคอตหน้าบ้านของฉัน ในอากาศเย็นสบายของช่วงก่อนตรุษจีน ต้นไม้นั้นกำลังผลิดอกตูมอย่างสวยงาม พร้อมที่จะเบ่งบานต้อนรับปีใหม่

ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ การที่ศิษย์เก่ามาเยี่ยมเยียนเพื่ออวยพรปีใหม่ให้เรานั้นช่างอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน ความสุขที่สุดของครูในช่วงเวลานี้คือการที่ศิษย์เก่ามาเยี่ยม หรือเพียงแค่โทรมาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบและอวยพรปีใหม่ หัวใจของฉันพองโตด้วยความรู้สึก และฉันรู้สึกจุกในลำคอ ฉันจะจดจำภาพมอเตอร์ไซค์ที่โผล่ออกมาจากประตู และศีรษะที่โผล่เข้ามาในบ้านเสมอ บ้านก็มีชีวิตชีวาและคึกคัก เหมือนฝูงนกกระจอก พวกเขาหัวเราะและพูดคุยกันไม่หยุด เล่าเรื่องราวทุกอย่างภายใต้แสงอาทิตย์ ว้าว! พวกเขาโตกันเกือบหมดแล้ว! เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่ได้เห็นพวกเขาก้าวหน้าอย่างมั่นใจในเส้นทางการศึกษา กลายเป็นครู วิศวกร นักข่าว... พวกเขาอดทนฝ่าฟันชีวิต หาเลี้ยงชีพและเรียนหนังสือ ไม่ว่าจะอยู่ในเมืองไซง่อนที่คึกคัก หรือในดินแดนอันห่างไกลและอบอุ่นของเวียดนามตอนกลาง พวกเขาก็มาเยี่ยมครูเสมอ และนี่ก็เป็นโอกาสที่จะได้พบปะกับเพื่อนเก่าอีกครั้ง รูปลักษณ์ ทรงผม เสื้อผ้า และน้ำเสียงของพวกเขาเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่มีเพียงมิตรภาพและความผูกพันระหว่างครูและศิษย์เท่านั้นที่ยังคงแข็งแกร่งไม่เปลี่ยนแปลง

วันครูเป็นวันเรียบง่ายและไม่โอ้อวด! ไม่มีการจัดงานเลี้ยงใหญ่โต ไม่มีงานเฉลิมฉลองยิ่งใหญ่ มีเพียงของขวัญจากใจที่เปี่ยมด้วยความรัก ความระลึกถึง และความเคารพ... นั่นคือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดสำหรับครูบาอาจารย์ที่เคยยืนอยู่บนแท่นกล่าวสุนทรพจน์

หลังจากที่จากบ้านเกิดและลูกศิษย์ที่รักไปกว่าสิบปี แม้ว่าในยุคเทคโนโลยีสารสนเทศเช่นนี้ ผู้คนจะสามารถพูดคุยกันได้ง่ายขึ้นโดยไม่ต้องพบปะกัน แต่ระยะห่างทางอารมณ์ระหว่างผู้คนก็เพิ่มมากขึ้นเช่นกัน แม้ว่าจะมีปฏิสัมพันธ์อื่นๆ เข้ามามีอิทธิพลต่อชีวิตของฉัน แต่ความรู้สึกขอบคุณที่ฉันมีต่อครูยังคงเหมือนเดิม! ครูจะเป็นเหมือน "ต้นแอปเปิลแห่งบ้านเกิด" ของฉันเสมอ – พร้อมที่จะมอบร่มเงาและผลไม้หวานๆ ให้ฉันเสมอ

ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ นอกเหนือจากความตื่นเต้นยินดีในการต้อนรับปีใหม่แล้ว ครูที่เกษียณอายุแล้วมักจะหวนรำลึกถึง "ร่องรอยแห่งกาลเวลา" ในหัวใจ จิตใจของพวกเขาหวนกลับไปสู่ความทรงจำอันล้ำค่าและความอาลัยในอดีต!

ความคิดถึงเทศกาลตรุษจีนในบ้านเกิดจะยังคงอยู่ในใจฉันเสมอ...

แหล่งที่มา