เมื่อเดือนพฤษภาคมมาถึง กลิ่นหอมของดอกบัวก็อบอวลไปทั่วบ้านเกิดของลุงโฮ
แสงจันทร์ส่องเฉียงๆ บนหลังคามุงจาก
เสียงโยกของเปลญวน คือเพลงกล่อมเด็กของแม่
จิตวิญญาณของชายผู้นั้นเปี่ยมด้วยเลือดเนื้อเชื้อไขแห่งบ้านเกิดเมืองนอน

วันที่ลุงโฮจากไป ท่านได้นำอุดมคติมากมายติดตัวไปด้วย
ความเจ็บปวดของชาติปรากฏให้เห็นในทุกย่างก้าว
หัวใจที่โอบอุ้มจิตวิญญาณแห่งมาตุภูมิ
แอบค้นหา "ภาพลักษณ์ของชาติ" ท่ามกลางห้าทวีป
ในวันที่ฉันเดินทางกลับ ดอกบัวในบ้านเกิดของฉันเพิ่งเริ่มผลิบาน
บ่อน้ำโบราณสะท้อนภาพของวีรบุรุษผู้กลับมา
น้ำตาของแม่กลายเป็นน้ำค้างที่ตกลงบนเสื้อผ้าของเธอ
แสงแดดในน้ำตกทำให้ถนนหนทางในชนบทอบอุ่นไปทั่วทั้งสาย
ลุงโฮมีชื่ออยู่ในบันทึกทางประวัติศาสตร์ทุกฉบับ
ท่ามกลางธงสีแดงสดใสในเมืองหลวง
หัวใจดวงนั้นไม่เคยหยุดเต้น
แม้จะหลับตาลง ฉันก็ยังคงตื่นอยู่กับบ้านเกิดของฉัน
ที่มา: https://baogialai.com.vn/thang-nam-nho-nguoi-post323702.html






การแสดงความคิดเห็น (0)