บทกวีรักสำหรับฤดูร้อน

มีใครบางคนหวนกลับไปสู่ฤดูร้อน ค้นหาช่วงเวลาที่ผ่านไป ระลึกถึงจักจั่นที่เปียกฝน ความทรงจำ และรอยเท้าที่เลือนหายไปบนท้องถนน

เหตุใดเมฆสีขาวจึงดูลังเลและสั่นไหวเช่นนั้น?
ลำต้นของต้นไม้เก่าแก่เปรียบเสมือนคนโง่ที่กำลังตกหลุมรัก
ยังมีอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังช่วงเวลาที่หายไปเหล่านั้นอีกบ้าง?
ฤดูร้อนยังคงเป็นความทรงจำที่ล้ำค่ามานานกว่ายี่สิบปีแล้ว

อ่านบทกวีที่ใครบางคนเขียนไว้ในลานโรงเรียน
วันที่มีเมฆลอยละล่องและฝนตกปรอยๆ
นั่นคือน้ำตาแห่งความขมขื่นของรักแรกพบ
เนื่องจากพูดไม่ได้ พวกเขาจึงได้แต่เงียบ

คนที่รักฉันแม้ในตอนที่ฉันใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว
ดอกไม้ป่าโปรยปรายยามค่ำคืนพร้อมความทรงจำมากมาย
แล้วก็เหมือนก้อนหินที่ไร้เดียงสา...ถูกปกคลุมด้วยมอสสีเขียว
คลี่คลายเส้นใยแห่งโชคชะตาที่แปรปรวนซึ่งผูกมัดความฝันของฉันไว้

บทกวีรักสุดเศร้าแบบดั้งเดิม
เหมือนดวงตาของคุณที่หวนรำลึกถึงวันที่คุณติดตามคนอื่น
ราวกับว่าหัวใจของใครบางคนยังคงก้องกังวานด้วยเสียงจิ้งหรีดที่ยังคงดังอยู่
ในช่วงฤดูร้อนของปีก่อนๆ ฉันเคยรออยู่หน้าประตูห้องเรียน...

ที่มา: https://baoquangnam.vn/tho-tinh-cho-mua-ha-3157122.html