ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเมือง

มีบางวันที่คุณอยู่ไกลจากเมือง และเมื่อกลับมาถึงเมืองอีกครั้ง เพียงแค่รถของคุณแตะประตูเมือง ผ่านถนนดงเด หรือถนนโว่เหงียนเจียป หรือขึ้นไปบนยอดเขาคูฮิน ก็ทำให้คุณรู้สึกคุ้นเคยกับบ้านขึ้นมาทันที นั่นคือสิ่งที่ผมกำลังพูดถึงญาตรัง สถานที่ที่ผมเคยอยู่และยังคงอยู่ เหมือนกับที่ทุกคนมีสถานที่ของตัวเอง สถานที่นั้นคือความทรงจำ ความอาลัย เพื่อนฝูง สายลมและสายฝน และแสงแดดที่สะท้อนบนหลังคาบ้านทุกหลัง

เมืองนี้—มีเพียงถนน ต้นไม้เรียงราย ทางเท้าที่บางครั้งเต็มไปด้วยร้านค้าและแผงลอย—แต่เมืองนี้กลับเต็มไปด้วยความรัก ความรักที่มีต่อเมืองนี้แทรกซึมอยู่ในตัวเรา แม้ว่าเราจะไม่ได้เกิดที่นี่ แต่เราก็มา เติบโต และแบ่งปันความสุขและความเศร้าที่นี่

ภาพ: GC

แน่นอนว่าบางครั้งคุณอาจพบว่าตัวเองขับรถไปตามถนนโดยไม่ตั้งใจ ไม่จำเป็นต้องไปไหน แต่แค่เพลิดเพลินกับการเดินเล่นยามบ่าย แม้ว่าถนนเจิ่นฟูจะเต็มไปด้วยรถติดอยู่เสมอ แต่ลมยามบ่ายก็เย็นสบายอย่างน่ารื่นรมย์ด้วยร่มเงาจากอาคารต่างๆ คุณเดินเล่นไปตามถนนสายนี้อย่างสบายๆ โดยไม่สนใจรถติด ในฤดูกาลนี้ คุณอาจพบกับต้นตะแบกที่กำลังออกดอกอย่างไม่คาดคิด จากนั้น คุณก็รู้สึกเสียดายที่ทั้งถนนที่เต็มไปด้วยดอกไม้สีเหลืองถูกกวาดไปโดยผู้คนด้วยไม้กวาด

คำว่า "เมือง" เป็นคำทั่วไป เช่นเดียวกับที่ในที่สุดมันจะกลายเป็นเขตการปกครองภายใต้การจัดระเบียบใหม่ มันยังคงเป็นที่ที่เราอาศัยอยู่ ที่ที่เราประสบกับความสุขและความเศร้า และที่ที่ความทรงจำอันล้ำค่ามากมายค่อยๆ จางหายไป เมื่อเราเดินไปตามถนน เราบอกตัวเองว่านานแล้วที่เราไม่ได้มาที่นี่ และเมื่อร้านค้าเล็กๆ ติดป้าย "ปิด" เราก็รู้สึกเหมือนว่าเราเพิ่งสูญเสียสถานที่ที่คุ้นเคยไป

เมืองนี้มีถนนหลายสาย เช่น ถนนคดเคี้ยวไปชุต ที่วนผ่านย่านอันเวียน แล้ววกกลับไปทางกัวเบ จากนั้นก็ไปต่อที่ถนนโว่ถิเสา เดินเล่นไปตามทางและชื่นชมต้นเฟื่องฟ้าที่ปลูกเรียงรายริมถนน หรือสูดดมกลิ่นหอมของน้ำปลาที่อบอวลอยู่ หรืออาจจะเป็นถนนหลวงดินห์กัวที่ยาวเหยียด ซึ่งในฤดูใบไม้ผลิ คุณจะได้พบกับลานบ้านที่ประดับประดาไปด้วยดอกแอปริคอตสีทองอร่าม ราวกับว่าฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งฉันอดใจไม่ไหวกับต้นแอปริคอตที่กำลังออกดอกที่บ้านหลังหนึ่ง ฉันจึงเปิดประตูรั้วและเดินเข้าไปข้างใน เจ้าของบ้านก็ต้อนรับฉันอย่างอบอุ่นด้วยชาใต้ต้นไม้นั้น

บางครั้ง เมืองก็คือถนนเล็กๆ ที่เราเคยเดินไปโรงเรียน บ้านที่หญิงสาวที่เราแอบชอบอาศัยอยู่ หลังคากระเบื้องที่ปกคลุมด้วยมอสและเถาวัลย์ที่เลื้อยพันอย่างร่าเริง ราวกับรอคอยสายฝนที่จะนำมาซึ่งการเกิดใหม่ เมืองคือเมื่อเราถูกฝนตกกระหน่ำอย่างกะทันหัน รีบหาที่หลบฝนใต้กันสาด พูดคุยอย่างสบายๆ กับคนแปลกหน้าที่เราไม่รู้จักชื่อ และเมื่อฝนหยุด เราทุกคนก็หายไปในฝูงชน

มีหลายเช้าที่คุณออกไปเดินเล่นตามท้องถนน สัมผัสเสียงลม และกลิ่นหอมของดอกไม้ที่บานในยามค่ำคืน การออกไปข้างนอกในยามที่ดวงอาทิตย์ยังหลับใหลอยู่หลังยอดเขา คุณจะได้พบกับผู้คนมากมายที่เหมือนกับคุณ การไปที่ชายหาดเพื่อรอชมพระอาทิตย์ขึ้น ความงดงามของดวงอาทิตย์ในวันใหม่นั้นช่างงดงามอย่างแท้จริง

เมืองแห่งนี้ ที่ซึ่งบางมุมถนนอาจปลุกความทรงจำอันแสนหวานในวัยเยาว์ โรงเรียนเปิดประตูต้อนรับนักเรียนที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วราวกับนกเข้าห้องเรียน ที่นั่น ต้นไม้ที่เคยเล็กจิ๋วได้เติบโตอย่างรวดเร็วตามกาลเวลา แผ่ร่มเงาไปทั่วทั้งถนน

ฉันไปทะเลเมื่อเช้านี้ คลื่นยังคงลูบไล้ผืนทรายขาวอย่างแผ่วเบา ฉันมองดูรอยเท้าของตัวเองบนผืนทราย นึกถึงรอยเท้าในอดีตที่ถูกคลื่นลบเลือนไป น้ำทะเลหยดหนึ่งกระเด็นมาโดนหน้าฉันโดยไม่ได้ตั้งใจ น้ำทะเลก็เป็นแบบนี้แหละ เค็มอยู่เสมอ

คูเวียดตรัง

ที่มา: https://baokhanhhoa.vn/van-hoa/sang-tac/202505/thuc-day-cung-thanh-pho-fcc2562/