ความรับผิดชอบหลังชื่อเรื่อง

หลังจากการรวมจังหวัดแล้ว จังหวัดลาวกายภาคภูมิใจที่มีช่างฝีมือที่ได้รับการรับรองถึง 99 คน ซึ่งเป็นจำนวนที่น่าประทับใจและสะท้อนให้เห็นถึงความร่ำรวยของมรดกทางวัฒนธรรม ตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้เป็นเกียรติแก่บุคคล ครอบครัว และชุมชน และยังมอบความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ให้แก่ช่างฝีมือแต่ละคนในการอนุรักษ์ ส่งเสริม และถ่ายทอดคุณค่าของวัฒนธรรมแห่งชาติ

Báo Lào Cai•01/10/2025

ในบ้านหลังเล็กๆ ของเขาในตำบลตาฟิน ช่างฝีมือพื้นบ้าน ตัน วัน เซียว ได้ทุ่มเทอนุรักษ์และถ่ายทอดวัฒนธรรมดั้งเดิมของกลุ่มชาติพันธุ์ดาวมานานหลายปี บนโต๊ะของเขามีหนังสือโบราณสีเหลืองซีดวางอยู่ ข้างๆ กันนั้นมีหนังสือแปลภาษาเวียดนามที่แปลเสร็จสมบูรณ์อย่างพิถีพิถัน ตลอดระยะเวลากว่าครึ่งชีวิตของเขา เขาได้ค้นคว้า แปล บูรณะ และสอนอักษรดาวโนมให้แก่คนรุ่นใหม่

นายเซียวกล่าวว่า "ผมมีความสุขมากที่ได้รับตำแหน่งนี้จากรัฐ แต่ผมก็รู้สึกว่าผมต้องพยายามให้มากขึ้นและถ่ายทอดคุณค่าที่ดีงามของชาติให้แก่คนรุ่นใหม่ เพื่อไม่ให้คุณค่าเหล่านั้นเลือนหายไป"

สำหรับเขาแล้ว ตำแหน่งนี้ไม่เพียงแต่เป็นเกียรติเท่านั้น แต่ยังเป็นเครื่องเตือนใจอย่างต่อเนื่องถึงความรับผิดชอบในการรักษารากเหง้าของตนและส่งต่อภารกิจนี้ไปยังคนรุ่นหลัง

ในดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยเหล็กกล้าของเมืองมวงเคียง ร่องรอยของศิลปินแห่งชาติ ฮว่าง ซิน ฮวา ปรากฏอยู่ทุกหนทุกแห่ง เขาได้รับการยกย่องว่าเป็น "สมบัติล้ำค่าแห่งบทเพลงพื้นบ้านนุงดิน" เขาไม่เพียงแต่สอนการร้องเพลงให้แก่เยาวชนเท่านั้น แต่ยังก่อตั้งชมรมเพลงพื้นบ้านนุงดินขึ้น โดยนำเนื้อเพลงใหม่ๆ มาผสมผสานในเพลงพื้นบ้านเพื่อเผยแพร่นโยบายและแนวทางปฏิบัติแก่คนในท้องถิ่น

จะเห็นได้ว่าในหมู่บ้านต่างๆ ของกลุ่มชาติพันธุ์กว่า 30 กลุ่มที่อาศัยอยู่ในจังหวัด ลาวกาย ตั้งแต่ดนตรีขลุ่ยของชาวม้ง เพลงพื้นบ้านของชาวไต การรำไทย ไปจนถึงการวาดภาพด้วยขี้ผึ้ง การแกะสลักเงิน และการทอผ้า... ช่างฝีมือแต่ละคนล้วนเป็น "ผู้รักษาเปลวไฟ" ที่เงียบแต่แน่วแน่ เพื่อให้มั่นใจว่ามรดกทางวัฒนธรรมดั้งเดิมจะไม่ถูกลืมเลือน

ช่างฝีมือเหล่านี้ไม่ได้เพียงแค่มีบทบาทเงียบๆ ในหมู่บ้านของตนเท่านั้น แต่ด้วยบทบาทและความรับผิดชอบของพวกเขา ปัจจุบันพวกเขายังได้เข้าร่วมในเวทีใหญ่ กลายเป็น "สะพาน" เชื่อมระหว่างมรดกทางวัฒนธรรมกับนักท่องเที่ยว การแสดงสด "ระบำใต้แสงจันทร์" ซึ่งจัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองครบรอบ 120 ปี ของการท่องเที่ยว ในซาปา เป็นตัวอย่างที่โดดเด่น ช่างฝีมือและชาวบ้านเกือบ 200 คนร่วมกันสร้างสรรค์แก่นแท้ของวัฒนธรรมท้องถิ่น ตั้งแต่งานเทศกาลไปจนถึงชีวิตประจำวัน นำเสนอวัฒนธรรมของชนเผ่าให้แก่นักท่องเที่ยวนับพันคน ภายใต้แสงไฟบนเวที การเต้นรำ เพลง และจังหวะกลองก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ผู้กำกับดังซวนตรวงกล่าวว่า "นักแสดงในละครกว่า 80% เป็นคนท้องถิ่นและช่างฝีมือ พวกเขานำจิตวิญญาณมาสู่การแสดง ทำให้มั่นใจได้ว่าทุกการแสดงจะเข้าถึงหัวใจของผู้ชม"

เมื่อไม่นานมานี้ ช่างฝีมือดีเด่น 39 คนจากจังหวัดลาวกายได้เข้าร่วมการแสดงในงานนิทรรศการความสำเร็จแห่งชาติ เนื่องในโอกาสครบรอบ 80 ปีวันชาติ (2 กันยายน 2488 - 2 กันยายน 2568) พวกเขาได้แสดงงานฝีมือดั้งเดิม เช่น การทำแหน (ขลุ่ยไม้ไผ่ชนิดหนึ่ง) การแกะสลักเงิน และการปักผ้าด้วยขี้ผึ้ง พร้อมด้วยเพลงพื้นบ้านและการเต้นรำที่เป็นเอกลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ นี่ไม่ใช่เพียงวิธีการที่ชุมชนจะบอกเล่าเรื่องราวของตนเองเท่านั้น แต่ยังเป็นการเชิญชวนนักท่องเที่ยว ให้มาค้นพบ เอกลักษณ์ทางชาติพันธุ์ที่ไม่เหมือนใครของลาวกายอีกด้วย

ช่างฝีมือ นิงห์ ถิ ตู หัวหน้าชมรมพื้นบ้านชนเผ่าเกาหลาน ในตำบลเยนบิ่ญ กล่าวว่า "มีกลุ่มต่างๆ มาชมมากมาย และผู้คนจำนวนมากก็มาชมเช่นกัน ดิฉันรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้มาร้องเพลงและเต้นรำที่นี่ เพื่อยกระดับเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชนเผ่าเราให้สูงขึ้นทุกวัน"

ปัจจุบัน จังหวัดลาวกายมีช่างฝีมือที่ได้รับการรับรอง 99 คน ซึ่งรวมถึงช่างฝีมือประชาชน 2 คน ช่างฝีมือดีเด่น 38 คน ช่างฝีมือพื้นบ้าน 14 คน และช่างฝีมือระดับจังหวัด 45 คน แต่ละตำแหน่งเป็นเครื่องหมายแห่งการยอมรับ แต่ก็มาพร้อมกับความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ด้วย

ดร. ตรัน ฮู ซอน ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวประยุกต์ อดีตรองประธานสมาคมศิลปะพื้นบ้านเวียดนาม และอดีตผู้อำนวยการกรมวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยวจังหวัดลาวกาย กล่าวว่า “ขนบธรรมเนียม ประเพณี และมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ทั้งหมด ล้วนต้องการบทบาทของชุมชนในการดำรงอยู่ และในชุมชนนั้น บุคคลที่มีความโดดเด่นที่สุดก็คือช่างฝีมือ หากปราศจากพวกเขาแล้ว ก็จะไม่มีใครสามารถอนุรักษ์และชี้นำคนรุ่นหลังได้ ดังนั้น บทบาทของช่างฝีมือจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง”

นายดวง ตวน เหงีย รองผู้อำนวยการกรมวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยว จังหวัดลาวกาย กล่าวเน้นย้ำว่า บทบาทของช่างฝีมือในการอนุรักษ์วัฒนธรรมได้รับการส่งเสริมอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากได้รับการยอมรับแล้ว ช่างฝีมือได้ทำหน้าที่ของตนอย่างดีเยี่ยม จุดประกายเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชาติ ในช่วงไม่นานมานี้ ด้วยความเอาใจใส่จากทุกระดับของรัฐบาล หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และตัวช่างฝีมือเอง กระบวนการอนุรักษ์และถ่ายทอดวัฒนธรรมจึงไม่หยุดชะงัก

จากชั้นเรียนการเขียนอักษรดาวโนมในหมู่บ้านเต๋อฟิน ชมรมเพลงพื้นบ้านนุงดินในหมู่บ้านเมิงเคียง ไปจนถึงดนตรีขลุ่ยม้งในหมู่บ้านบักฮา และการเต้นรำไท่เสวี่ยในหมู่บ้านเหิงเหยียน... ทั้งหมดนี้ล้วนถักทอเป็นผืนผ้าแห่งวัฒนธรรมอันงดงามของจังหวัดลาวไก ช่างฝีมือเหล่านี้เปรียบเสมือน "ต้นไม้ใหญ่" แห่งวัฒนธรรม ที่คอยอนุรักษ์จิตวิญญาณของกลุ่มชาติพันธุ์ของตนอย่างไม่ย่อท้อ และเผยแพร่เอกลักษณ์เฉพาะตัวของหมู่บ้านบนที่สูงไปสู่ทุกส่วนของประเทศ รวมถึงมิตรสหายจากต่างประเทศด้วย