(VHQN) - ในภาคกลางตอนใต้ของเวียดนาม มีเพลงพื้นบ้านมากมายที่สืบทอดกันมาปากต่อปาก จากการวิจัยและรวบรวมข้อมูลมาหลายปี เราได้บันทึกและเรียบเรียงเพลงพื้นบ้านเหล่านี้บางส่วน โดยส่วนใหญ่เป็นการจดบันทึกระดับเสียง ความยาว และจังหวะของเพลงที่เล่น
แม้ว่าเนื้อเพลงจะคล้องจองและมีจังหวะ แต่เด็กๆ ส่วนใหญ่มักจดจ่ออยู่กับการเล่นเกมมากกว่า เนื้อเพลงในเพลงกล่อมเด็กมักเป็นเพียงเสียงที่คุ้นเคย และจังหวะก็เหมาะสมกับการเล่นเกม ขณะเล่นเกม เด็กๆ ไม่ได้ใส่ใจกับการร้องเพลงของตัวเอง บางครั้งพวกเขาก็ตื่นเต้นเกินไปและตะโกน บางครั้งก็ร้องเหมือนกำลังพูด บางครั้งก็ร้องเหมือนกำลังอ่าน และบางครั้งพวกเขาก็ไม่เข้าใจความหมายของคำคล้องจองด้วยซ้ำ
เด็กๆ ในเวียดนามมีเกมและเพลงสำหรับเด็กมากมายที่มีการร้องเพลง เด็ก ๆ ในภาคเหนือมี: นูนานูนอง, ดุงดังดุงเด, ทาเดียบาบา, เญโลโก, คุออปโค, คูออปกู, เกี้ยวเกือลั่วเซ, เเดียวาย, ฉุน the...
เพลงสำหรับเด็กภาษาเวียดนามตอนใต้ ได้แก่ cùm nụm cùm nịu, bắc kim thang, thìa la thíy, lặc cò cò, mèo đuổi chuột, úp lá khoai, bành xô, gà mỏ mối, dê mẹ tìm dê con ชุมรอม…
ในจังหวัดภาคกลางตอนใต้ มีกิจกรรมต่างๆ เช่น การเดินผ่านรองเท้าแตะ การตีลังกา การตำครกและสาก การโยนขวดน้ำ การเล่นซ่อนหา การเรียกวัว การลูบเมล็ดพืชที่กำลังแตกตัว การโยนต้นมะพร้าว การโยนต้นฝ้าย นกกระจอก การเล่นบทกลอนเด็ก การทักทายงู คุณจะไปไหน การต้มน้ำในหม้อ...
เราขอแนะนำตัวอย่างวิธีการเล่นบางส่วนให้ผู้อ่านได้ทราบ
รองเท้าแตะ
เกมนี้ถูกบันทึกโดยผู้เขียนที่วัดขงจื๊อ (ฮอยอัน พฤษภาคม 1977) เนื้อเพลงกล่อมเด็กมีดังนี้: "พี่น้องเอ๋ย มาส่งรองเท้าแตะกันเถอะ ส่งกันอย่างเท่าเทียม รวดเร็ว และคล่องแคล่ว มิฉะนั้น มิฉะนั้น โปรดออกไป..."
เกมนี้เป็นเกมสำหรับเด็กกลุ่มหนึ่งที่นั่งย่อตัวเป็นวงกลม แต่ละคนถือรองเท้าแตะคนละข้าง แล้วร้องเพลงตามจังหวะไปพร้อมกับส่งรองเท้าแตะให้กันในทิศทางเดียว
เมื่อมีการใช้คำว่า "มิฉะนั้น มิฉะนั้น" รองเท้าแตะจะถูกส่งไปมาสองครั้ง ใครก็ตามที่ไม่สามารถรับรองเท้าแตะได้จะถูกคัดออก เกมจะดำเนินต่อไปจนกว่าจะเหลือคนสุดท้าย เกมนี้สนุกสนานและมีชีวิตชีวา และผู้ชนะคือคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ (ซึ่งไม่ต้องออกจากเกม)
ปัดนิ้วไปที่บ็อบที่กำลังเด้งดึ๋ง
นี่เป็นเกมยอดนิยมสำหรับเด็กอายุ 6 ถึง 10 ปี เกมนี้เป็นเกมที่อ่อนโยนและงดงาม โดยการปรบมือเป็นคู่ๆ แล้วปรบมือของตัวเองอีกครั้ง เพื่อแสดงออกถึงมิตรภาพที่แท้จริง บริสุทธิ์ และเป็นธรรมชาติ พร้อมกับการท่องหรือร้องเพลงกล่อมเด็กเป็นจังหวะ สถานที่เล่นก็เรียบง่าย เช่น มุมหนึ่งของสนามหญ้า ทางเดินแคบๆ ทุ่งโล่ง หรือลานหมู่บ้านใต้แสงจันทร์
ในปี 2000 นักวิจัยศิลปะพื้นบ้าน ตรัน ฮง ( ดานัง ) ได้ร่วมมือกับผู้เขียนบทความนี้และสถานีโทรทัศน์ VTV ในดานัง ผลิตภาพยนตร์เรื่อง "ร้องเพลงด้วยกัน เล่นด้วยกัน" (แนะนำเกม "ปัดเมล็ดระเบิด") ซึ่งออกอากาศหลายครั้งทางช่อง VTV3
เด็กสองคนยืนหันหน้าเข้าหากัน โดยประสานมือไว้ที่หน้าอก พวกเขาร้องเพลงไปพร้อมกับปรบมือหนึ่งครั้ง จากนั้นก็ปรบมือข้างหนึ่งเฉียงๆ กับมือของอีกคน (เช่น มือซ้ายของตนเองกับมือซ้ายของเพื่อน และมือขวาของตนเองกับมือขวาของเพื่อน)
การเริ่มต้น: ปรบมือเข้าหากัน จากนั้นท่องต่อไปว่า: เมล็ดพืชระเบิด - ยกมือขวาขึ้นและปรบมือกับมือขวาของคู่ของคุณ การเท - ปรบมือเข้าหากันอีกครั้ง จากนั้นท่องต่อไปว่า: ขนมข้าว - ยกมือซ้ายขึ้นและปรบมือกับมือซ้ายของคู่ของคุณ และทำเช่นนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะท่องเพลงจบพร้อมกัน
เกมสามารถดำเนินต่อไปด้วยบทกลอนอื่น: “หม้อกลมฝาเบี้ยว กรรไกรตัดผ้า คันไถสำหรับทำนา เคียวสำหรับถางคันดิน กับดักปลา หนังสติ๊กสำหรับยิงนก เข็มสำหรับเย็บผ้า หอกสำหรับล่าสัตว์ ผ้าคลุมศีรษะสำหรับคลุมศีรษะ สถานีการค้า แม่พิมพ์สำหรับทำเค้ก ขวดสำหรับรินไวน์” การปรบมือจะเร็วขึ้นเรื่อยๆ ใครที่ตามไม่ทันหรือปรบมือผิดข้างจะแพ้ การปรบมือต้องตรงกับเนื้อเพลง
ยู เอ ยู เอพี
เกมนี้เล่นโดยเด็ก 6-8 คน ใช้เสาเป็นจุดอ้างอิง เรียกว่า "เสา" เด็กคนหนึ่งทำหน้าที่เป็น "ผู้นำ" โดยยกมือขึ้นหงายฝ่ามือให้เด็กคนอื่นๆ วางนิ้วชี้ลงบนมือ (โดยไม่ดึงขึ้นหรือลง)
เด็ก ๆ ทำหน้าที่เป็น "ผู้นำ" และร้องเพลงกล่อมเด็กทั้งเพลง โดยกำมือแน่นเมื่อถึงคำว่า "ปรากฏ" ใครก็ตามที่ไม่ดึงมือออกทันเวลาจะต้องปิดตาตัวเองเพื่อให้คนอื่น ๆ สามารถซ่อนตัวได้ เมื่อทุกคนซ่อนตัวเสร็จแล้ว เด็ก ๆ ก็จะลืมตาขึ้นและมองหาเพื่อน ๆ พร้อมกับร้องเพลงกล่อมเด็กไปด้วย
เด็กที่พยายามซ่อนตัวต้องวิ่งกลับไปยังจุดเริ่มต้นอย่างรวดเร็ว โดยต้องแน่ใจว่าเด็กที่ไล่ตามจับพวกเขาไม่ได้ เมื่อถึงจุดเริ่มต้นแล้ว พวกเขาควรโอบกอดเสาและพูดว่า "ปัง!" ถ้าเด็กที่ไล่ตามจับพวกเขาไม่ได้ พวกเขาต้องหลับตาและเล่นต่อ
Dung dang dung de
บทเพลงกล่อมเด็กนั้นมีเนื้อหาว่า: “ตุง ดัง ตุง เดอ พาเด็กๆ ออกไปเล่น ที่ประตูสวรรค์ โค้งคำนับลุงป้า ปล่อยให้เด็กกลับไปชนบท ปล่อยให้แพะไปโรงเรียน ปล่อยให้คางคกอยู่บ้าน ปล่อยให้ไก่จิกในครัว ข้าวเหนียวสุกแล้ว ครอบครัวของฉันกำลังทำซุปหวาน ซู้ด ซู้ด นั่งลงตรงนี้”
เกมนี้เป็นการเล่นของเด็กๆ โดยให้พวกเขาจับมือกันเป็นคู่ หรือเป็นแถว 4-5 คน เดินและร้องเพลงไปด้วยกัน เมื่อร้องเพลงหรือพูดคำว่า "dung" พวกเขาจะแกว่งแขนไปข้างหน้า เมื่อพูดคำว่า "dang" พวกเขาจะแกว่งแขนไปข้างหลัง ทำเช่นนี้ไปเรื่อยๆ จนถึงบรรทัดสุดท้าย แล้วจึงนั่งย่อตัวลง หลังจากนั้น พวกเขาก็จะลุกขึ้นยืน ร้องเพลงอีกครั้งตั้งแต่ต้น และเล่นต่อไปเรื่อยๆ
ชิ ชิ ชัน ชัน
จำเป็นต้องมีพื้นที่กว้างขวาง มีที่ที่เด็กๆ สามารถซ่อนตัวได้ง่าย เด็กหลายคนเล่นเกมที่เรียกว่า "ค้นหา": ในการเลือกคนที่ซ่อนตัว เด็กคนหนึ่งจะต้องถูกปิดตาและค้นหาเด็กคนอื่นๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ เด็กโตจะรวบรวมเด็กที่ชอบเล่นเป็นวงกลม ยกมือขวาขึ้นหงายฝ่ามือ แล้วเด็กแต่ละคนวางนิ้วชี้ขวาลงบนฝ่ามือ ขณะที่เด็กโตวางนิ้วชี้ซ้ายลงบนฝ่ามือ
หัวหน้ากลุ่มร้องว่า “จี จี ชัน ชัน นกพ่นไฟ ม้าตายแล้วบวม สามกษัตริย์ห้าจักรพรรดิ ไปหาผู้ปกครอง อู… อะ… อู… อัป” เมื่อถึงบรรทัดสุดท้าย “อู อะ อู อัป” หัวหน้ากลุ่มสามารถยืดหรือหดช่วงเวลาระหว่างเสียงได้ตามต้องการ เพื่อสร้างความประหลาดใจให้เด็กคนอื่นๆ เมื่อเสียง “อัป” ดังขึ้น เพราะเมื่อร้องเสียง “อัป” สุดท้าย หัวหน้ากลุ่มจะกำมือขวาแน่นทันที และเด็กคนอื่นๆ ต้องรีบดึงนิ้วออกอย่างรวดเร็ว
เด็กที่นิ้วถูกมือของหัวหน้าจับได้จะต้องถูกปิดตาและค้นหาคนที่นิ้วถูกจับ หากยังหาใครไม่เจอ ก็ต้องลองใหม่อีกครั้ง เกมนี้มักเล่นกันในบ้านที่ทุกคนตกลงกันได้ว่าจะไปซ่อนตัวที่ไหน
แหล่งที่มา
การแสดงความคิดเห็น (0)