"และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันได้เข้ามาทำงานด้านวารสารศาสตร์"

(Baohatinh.vn) - วันสื่อมวลชนปฏิวัติเวียดนามไม่ใช่เพียงวันสำหรับนักข่าวอาชีพเท่านั้น แต่ยังเป็นโอกาสสำหรับผู้ที่เคยจับปากกาและปรารถนาที่จะถ่ายทอดความจริงและอารมณ์ความรู้สึกสู่ชุมชน ได้หวนมองย้อนกลับไปถึงเส้นทางของพวกเขาผ่านข่าวและภาพแต่ละชิ้น

เมื่อผมบังเอิญไปเจอ คลิปวิดีโอ สั้นๆ ที่แสดงให้เห็นนักข่าวลุยโคลนและข้ามพื้นที่น้ำท่วมเพื่อส่งข่าวให้ทันท่วงที ผมรู้สึกประทับใจมาก จากนั้นเป็นต้นมา ผมจึงเริ่มเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับงานด้านวารสารศาสตร์และเหล่าฮีโร่ผู้ไม่ได้รับการยกย่องที่อุทิศตนอยู่เบื้องหลังข่าวทุกหน้า

โจเซฟ พูลิตเซอร์ บุคคลสำคัญในวงการวารสารศาสตร์สมัยใหม่ ผู้บุกเบิกยุคใหม่ของการเขียนและการสื่อสาร เคยกล่าวไว้ว่า "นักข่าวที่ดีต้องไม่เพียงแต่ฉลาดเท่านั้น แต่ยังต้องมีความเห็นอกเห็นใจด้วย" คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในใจผมอย่างลึกซึ้ง และเป็นหลักการชี้นำ ผมเริ่มเขียน ไม่ใช่เพื่อเป้าหมายใดเป้าหมายหนึ่งโดยเฉพาะ แต่เพราะความต้องการที่แท้จริงภายในใจผม นั่นคือ การเล่าเรื่องราวของตัวเอง เพื่อให้ผู้อื่นเข้าใจ และเพื่อเชื่อมต่อกับผู้อื่น

นักเขียน ง็อก คานห์ จะนำเสนอผลงานของเธอในงานวันกวีนิพนธ์เวียดนามครั้งที่ 22 ในเดือนกุมภาพันธ์ 2024

บทความแรกของฉันเกี่ยวกับรองผู้อำนวยการโรงเรียน เนื่องในวันครูของเวียดนาม ตรงกับวันที่ 20 พฤศจิกายน ซึ่งตรงกับวันครบรอบ 40 ปีของโรงเรียนที่ฉันรัก ตอนที่ครูประจำชั้นแนะนำให้ฉันเขียนบทความลงนิตยสารของโรงเรียน ฉันลังเลมาก เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะเขียนได้ดีพอที่จะมีใครอยากอ่าน

แต่แล้วภาพของรองผู้อำนวยการโรงเรียน – ผู้ซึ่งปรารถนาที่จะปลูกฝังความรักในวิชาคณิตศาสตร์ให้กับนักเรียนของเธอด้วยการตั้งใจฟังและด้วยความรักอย่างอ่อนโยน – ก็เป็นแรงบันดาลใจให้ฉันเขียนเรียงความนี้ขึ้นมา โดยปราศจากเทคนิคหรือรูปแบบที่เป็นระบบ เรียงความนี้เป็นเพียงการรวบรวมอารมณ์ความรู้สึกที่จริงใจ เต็มไปด้วยความทรงจำและความกตัญญู แต่กลับสัมผัสหัวใจและความทรงจำของผู้อ่าน – ทั้งเพื่อนร่วมงานและนักเรียนของเธอหลายรุ่น

คณะกรรมการบริหารโรงเรียนมัธยมเลอ วัน เทียม มอบรางวัลแก่นักเรียนที่มีบทความตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์และนิตยสารหลายฉบับ

นับจากนั้นเป็นต้นมา ฉันตระหนักว่าการเขียนไม่ใช่แค่การบันทึกเหตุการณ์ แต่ยังเกี่ยวกับการเชื่อมต่อ การแบ่งปัน และการส่งต่อเสียงที่อ่อนโยนท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิต บทความแรกนั้นเปิดมุมมองใหม่ๆ ให้ฉัน ฉันเริ่มสังเกตมากขึ้น ฟังมากขึ้น สิ่งเรียบง่ายในชีวิตกลายเป็นวัตถุดิบและแหล่งที่มาของการเขียนในครั้งต่อๆ มาของฉัน ในแบบที่จริงใจ เงียบสงบ และเป็นส่วนตัว

ในยุคแห่งเทคโนโลยีและการเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัลเช่นนี้ ใครๆ ก็สามารถเป็น "นักข่าว" ได้ แต่ยิ่งมีข้อมูลมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้เกิดความสับสนได้ง่ายขึ้นเท่านั้น และยิ่งมีเสียงหลากหลายมากเท่าไหร่ เราก็ยิ่งต้องการนักเขียนที่ซื่อสัตย์ มีเหตุผล และมีความเห็นอกเห็นใจมากขึ้นเท่านั้น

ในช่วงเริ่มต้นอาชีพการงาน ผมมีโอกาสได้พูดคุยกับนักข่าวและผู้สื่อข่าวรุ่นเก๋าหลายท่าน ผมได้ฟังเรื่องราวการทำงานของพวกเขา เช่น การสืบสวนในพื้นที่ห่างไกล การเผชิญกับภัยคุกคามแต่ไม่เคยยอมแพ้ และเรื่องราวของนักเขียนอาวุโสที่มือสั่นขณะพิมพ์แต่ก็ยังคงอยู่ทำงานจนดึกดื่นเพื่อทำข่าวที่ยังไม่สมบูรณ์แบบ และผมก็ตระหนักว่างานข่าวไม่ใช่อาชีพที่หรูหราหรือฉูดฉาด มันเป็นอาชีพที่เงียบสงบ แต่ต้องอาศัยความกล้าหาญ ความเพียร และศรัทธาที่ไม่สั่นคลอน

ผู้สื่อข่าวจากหนังสือพิมพ์ ฮาติง (ด้านขวา) กำลังปฏิบัติงานในพื้นที่รักษาผู้ป่วยโควิด-19 (ภาพจากหนังสือพิมพ์)

นักข่าวอาวุโสคนหนึ่งเคยบอกผมว่า "ไม่มีความจริงใดที่ยังไม่ได้ถูกเขียนลงไป มีแต่เพียงนักเขียนที่ขาดความกล้าหาญเท่านั้น" คำพูดนั้นติดอยู่ในใจผมมาหลายปี และเพื่อให้บรรลุเป้าหมายนั้น นักเขียนจำเป็นต้องขัดเกลาทุกถ้อยคำ รักษาความบริสุทธิ์ของปากกา และที่สำคัญที่สุดคือ อย่าลืมว่าตนเองกำลังเขียนให้ใครอ่าน และเขียนเพื่อใคร

เมื่อฉันมีโอกาสได้ร่วมเดินทางไปกับนักข่าว ผู้สื่อข่าว และกลุ่มอาสาสมัครไปยังชุมชนระดับรากหญ้าและผู้ที่กำลังเผชิญกับความยากลำบาก ฉันจึงเข้าใจว่างานข่าวไม่ใช่แค่เครื่องมือในการถ่ายทอดข้อมูลเท่านั้น แต่ยังเป็นสะพานเชื่อมโยงสิ่งสวยงามและเปี่ยมด้วยมนุษยธรรมที่เราบางครั้งลืมไปในความวุ่นวายของชีวิตประจำวัน

ในฐานะคนหนุ่มสาว ฉันยังมีบทเรียนอีกมากมายที่ต้องเรียนรู้และข้อบกพร่องอีกมากมายที่ต้องแก้ไข โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนนี้ที่ฉันเลือกเส้นทางของการเขียนจากใจ การพิมพ์อย่างเงียบๆ ทั้งวันทั้งคืน และช่วงเวลาแห่งความสุขล้นเมื่อฉันรู้ว่างานเขียนของฉันได้สัมผัสหัวใจของผู้อ่าน

ผู้สื่อข่าวปฏิบัติงานในพื้นที่ประสบอุทกภัยของอำเภอคัมเซียนในช่วงปลายเดือนพฤษภาคม

วันสื่อมวลชนปฏิวัติเวียดนาม ตรงกับวันที่ 21 มิถุนายน เป็นโอกาสที่จะให้เกียรติและแสดงความกตัญญู กตัญญูต่อผู้ที่วางรากฐานแรกเริ่มของสื่อมวลชนของชาติ กตัญญูต่อหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อของนักข่าวสงครามรุ่นก่อน บทความที่เขียนด้วยความกล้าหาญและศรัทธาอันแน่วแน่ต่อประเทศชาติ กตัญญูต่อผู้ที่ทำงานอย่างเงียบๆ ทั้งวันทั้งคืนในห้องข่าว นักข่าวภาคสนามที่เผชิญอันตรายโดยไม่ลังเล

และฉันเชื่อว่า ไม่ว่าฉันจะเลือกอาชีพนักข่าวเป็นอาชีพหลักตลอดชีวิตหรือไม่ก็ตาม สิ่งที่การเขียนมอบให้จะเป็นทรัพย์สินอันล้ำค่าที่จะอยู่กับฉันตลอดเส้นทาง เพราะนักข่าวไม่ใช่แค่เพียงอาชีพ แต่ยังเป็นวิถีชีวิต วิถีชีวิตที่รู้จักมองให้ลึกซึ้ง คิดไกล และรักให้มากกว่านั้น

ที่มา: https://baohatinh.vn/va-toi-da-den-voi-bao-chi-nhu-the-post290133.html