ครอบครัวของผมอาศัยอยู่ในหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ แห่งหนึ่งมาห้าชั่วอายุคนแล้ว หมู่บ้านตั้งอยู่ทางใต้ของเมืองญาตรัง (ปัจจุบันเรียกว่าเขตน้ำญาตรัง) แม่น้ำกวนเจี้ยงที่สวยงามไหลผ่านหมู่บ้าน ก่อนที่จะไหลลงสู่ปากแม่น้ำและไหลออกสู่ทะเลตะวันออก ผู้คนมักเรียกหมู่บ้านนี้ว่าหมู่บ้านชาวประมงกัวเบ ชื่อนี้ฟังดูบ้านๆ ดีทีเดียว
ผมมีโอกาสได้เดินทางไปหลายที่เพื่อทำงานและได้พบปะเพื่อนใหม่มากมาย ผมตระหนักถึงสิ่งหนึ่งคือ ผมสามารถเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ แม้กระทั่งวิธีที่ผมเรียกผู้คน แต่ผมไม่สามารถเปลี่ยนชื่อบ้านเกิดของผมได้ แทนที่จะหลีกเลี่ยงหรือพยายามใช้ชื่อที่ฟังดูดีกว่า ผมยินดีที่จะแนะนำหมู่บ้านชาวประมงกัวเบ้ให้พวกเขารู้จัก
ในแต่ละเรื่องราวเหล่านั้น ฉันรู้สึกราวกับว่ากำลังหวนระลึกถึงบรรยากาศแห่งความทรงจำในวัยเด็ก ณ หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ ภาพเรือประมงแล่นกลับเข้าฝั่ง ฝ่าหมอกหนาทึบ บรรทุกอาหารทะเลสดใหม่มากมาย ภาพการค้าขายที่คึกคักซึ่งฉันยังคงจดจำได้อย่างดีและเรียกมันว่า "เสียงแห่งหมู่บ้านชาวประมง" เสียงแห่งความสุขที่บ่งบอกถึงวันใหม่และการเก็บเกี่ยวที่อุดมสมบูรณ์
ความทรงจำเลือนรางหวนนึกถึงช่วงบ่ายที่พ่อพาพวกเราไปทะเล และสอนพวกเราแต่ละคนว่ายน้ำ ค่อยๆ พวกเราก็ว่ายน้ำเก่งขึ้นเรื่อยๆ ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น บางครั้งพวกเรายังจินตนาการว่าตัวเองเป็นนักว่ายน้ำฝีมือดีที่ลงแข่งขันว่ายน้ำในทะเลอีกด้วย
ทะเลแห่งบ้านเกิดของเราได้หล่อเลี้ยงเราอย่างเงียบๆ มาตั้งแต่เราเติบโตขึ้น และเป็นแหล่งทำมาหากินที่อุดมสมบูรณ์สำหรับชาวประมง การกลับจากทะเลทุกครั้งหลังจากการเดินทางไกลคือการเฉลิมฉลองอันแสนสุขของการทำงานหนักในทะเล
สำหรับฉัน ทะเลแห่งบ้านเกิดมีความหมายทุกอย่าง! มันคือภาพของบ้านอันเป็นที่รักของฉัน ที่มีปู่ย่าตายาย พ่อแม่ พี่น้อง และทุกคนที่ฉันรัก ซึ่งเคยร่วมสร้างความทรงจำร่วมกัน เมื่อใดก็ตามที่ฉันได้เหยียบย่างกลับมาที่นี่ ฉันรู้สึกว่าฉันไม่จำเป็นต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่อีกต่อไปแล้ว...!
ดึ๊กเปา
ที่มา: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/chao-nhe-yeu-thuong/202512/ve-voi-bien-que-huong-7970fc4/
การแสดงความคิดเห็น (0)