บัลเลต์เรื่อง "โด" เป็นการพลิกกลับระบบสุนทรียศาสตร์ของบัลเลต์

(CLO) ในขณะที่บัลเลต์คลาสสิกของยุโรปมุ่งเน้นการเคลื่อนไหวที่ยกสูงขึ้น ท้าทายแรงโน้มถ่วง แต่ใน "โด" ร่างกายกลับถูกดึงลงมาใกล้พื้นมากขึ้น

ในเย็นวันที่ 29 มีนาคม ณ โรงละครโฮกวอม ในกรุงฮานอย บัลเลต์ร่วมสมัยเรื่อง "โด" จะกลับมาแสดงอีกครั้ง โดยนำเสนอการแสดงที่เปี่ยมด้วยอารมณ์ความรู้สึก สร้างขึ้นจากบทเพลง "สี่ฤดู" ของอันโตนิโอ วิวัลดี

การแสดงนี้สร้างสรรค์โดยบริษัท Thanh Productions ร่วมกับคณะผู้แทนสหภาพยุโรป และโรงละครโอเปร่าและบัลเลต์แห่งชาติเวียดนาม

นักเต้นกำลังซ้อมสำหรับการแสดงบัลเลต์เรื่อง "โด" ซึ่งจะเปิดรอบปฐมทัศน์ในวันที่ 29 มีนาคม ภาพ: Thanh Production

สิ่งที่น่าสนใจไม่ใช่การผสมผสานระหว่างตะวันออกและตะวันตกที่คุ้นเคยในศิลปะร่วมสมัย แต่เป็นวิธีที่การแสดง "พลิกกลับ" ระบบสุนทรียศาสตร์ของบัลเลต์ต่างหาก

ผลงานนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากวัสดุพื้นบ้านของเวียดนาม เช่น ตะกร้าใส่ปลา พัดกระดาษ เสื่อดอกไม้ และกระดาษโด ซึ่งไม่ได้เป็นเพียงแค่ "การนำวัฒนธรรมมาสู่เวที" เท่านั้น แต่ยังเป็นการเปลี่ยนวัสดุเหล่านั้นให้กลายเป็นโครงสร้างการเคลื่อนไหวของร่างกายอีกด้วย

ในขณะที่บัลเลต์คลาสสิกของยุโรปมุ่งเน้นการเคลื่อนไหวขึ้นด้านบน ท้าทายแรงโน้มถ่วง แต่ใน "โด" ร่างกายกลับถูกดึงลงใกล้พื้นมากขึ้น

ด้วยจุดศูนย์ถ่วงที่ต่ำลง การเคลื่อนไหวแบบบิดตัว กลิ้ง และเลื่อน จึงกลายเป็นภาษาการเคลื่อนไหวหลัก ซึ่งชวนให้นึกถึงการทำงานอย่างเป็นจังหวะของชุมชน เกษตรกรรม ในอารยธรรมปลูกข้าว มากกว่าการกระโดดอย่างอุดมคติบนเวทีวิชาการ

正是ในแนวทางที่ "ยึดพื้นดินเป็นหลัก" นี้เองที่ก่อให้เกิดเอกลักษณ์ทางสุนทรียศาสตร์ที่แตกต่างออกไป บัลเลต์จึงไม่ใช่ศิลปะแห่งท้องฟ้าอีกต่อไป แต่กลายเป็นศิลปะแห่งความทรงจำ ความทรงจำทางวัฒนธรรมที่ถูกเก็บรักษาไว้ในร่างกายของผู้แสดง

โครงสร้างของงานชิ้นนี้ไม่ได้ดำเนินตามแบบแผนการเล่าเรื่องแบบตะวันตกทั่วไปที่มีความขัดแย้งส่วนบุคคลอย่างชัดเจน แต่กลับนำเสนอการเคลื่อนไหวแบบเป็นวัฏจักร มนุษย์ไม่ได้ต่อต้านกัน แต่ดำรงอยู่ด้วยความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกันกับสิ่งแวดล้อมและชุมชนของตน

ดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่อง "Dó" ใช้การเรียบเรียงใหม่จากชุดเพลง "สี่ฤดู" ของอันโตนิโอ วิวัลดี โดยแม็กซ์ ริชเตอร์ ซึ่งเปิดมิติทางอารมณ์แบบภาพยนตร์ที่เปี่ยมไปด้วยความลึกซึ้งและสอดคล้องกับความรู้สึกร่วมสมัย

การจัดเตรียมในรูปแบบนี้แสดงให้เห็นถึงวิสัยทัศน์ทางศิลปะที่ชัดเจน นั่นคือ การไม่ใช้ ดนตรี คลาสสิกเป็น "มรดกที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้" แต่เป็นสื่อที่มีชีวิต ซึ่งสามารถตีความใหม่ ปรับโครงสร้างใหม่ และนำไปวางไว้ในบริบททางวัฒนธรรมใหม่ได้

เมื่อนำมาพิจารณาในบริบทของ "โด" ดนตรีของวิวัลดีจะไม่ใช่เพียงแค่ "ดนตรีแบบยุโรป" อีกต่อไป แต่ดนตรีของเขาจะถูก "รับฟังใหม่" ผ่านจังหวะแบบตะวันออก: เป็นวัฏจักร อ่อนโยน และกินใจอย่างลึกซึ้ง

การแสดงนี้กำกับโดยHông Na Trần ร่วมกับนักออกแบบท่าเต้น Phan Lông ศิลปินผู้มีเกียรติ และศิลปิน Vũ Ngọc Khếi ภาพ: Thanh Production

ภายใต้การกำกับดูแลของผู้อำนวยการใหญ่ ฮวง นา ตรัน และผู้ออกแบบท่าเต้น ศิลปินผู้ทรงคุณวุฒิ ฟาน ลวง และศิลปิน วู ง็อก ไค การแสดงจะเผยออกมาดุจซิมโฟนีที่กระตุ้นประสาทสัมผัสหลายด้าน โดยที่การเคลื่อนไหวของร่างกายไม่ได้เป็นเพียงแค่การบอกเล่าเรื่องราว แต่เป็นตัวเรื่องราวเอง

ละครเรื่อง "โด" แสดงให้เห็นถึงทิศทางที่น่าทึ่ง คือ การเริ่มต้นจากมรดกทางวัฒนธรรม เปลี่ยนประเพณีให้กลายเป็นพลังขับเคลื่อนเชิงสร้างสรรค์ ก่อให้เกิดผลงานศิลปะที่มีเอกลักษณ์ของเวียดนามในยุคโลกาภิวัตน์

ที่มา: https://congluan.vn/vo-dien-do-dao-chieu-he-tham-my-cua-ballet-10334944.html