Υπάρχει ένας πολύ διαφορετικός Xuan Loi μέσα από τις μουσικές του συνθέσεις που βασίζονται σε ποιήματα.

QTO - Ο ποιητής Xuan Loi (από την κοινότητα Gio Linh, στην επαρχία Quang Tri) είναι ευρέως γνωστός για τα λυρικά, συγκινητικά και περιπετειώδη ποιήματά του που διατρέχουν μια ζωή. Οι ποιητικές του συλλογές, όπως "Φύλλα που καλούν την εποχή", "Σαν φωτισμένα", "Λόγια από βρύα, ψυχή από πέτρα" και "Γέρνοντας προς το τέλος", είναι αγαπημένες από τους αναγνώστες. Ωστόσο, υπάρχει ένας πολύ διαφορετικός Xuan Loi μέσα από τις μουσικές συνθέσεις των ποιημάτων του, ειδικά τα τραγούδια του ταλαντούχου μουσικού Quynh Hop. Δημοσιογράφοι από την εφημερίδα Quang Tri και το ραδιόφωνο και την τηλεόραση είχαν την ευκαιρία να συναντηθούν και να συζητήσουν αυτή την πολύ διαφορετική οπτική γωνία με τον ποιητή.

• Συνεντευξιαστής: Κύριε Xuan Loi, συγχαρητήρια για την πρόσφατη ένταξή σας ως μέλος της Ένωσης Συγγραφέων του Βιετνάμ . Πώς αισθάνεστε αυτή τη στιγμή; Ποιους νέους ορίζοντες θα ανοίξει αυτή η ευκαιρία για την ποίησή σας;

- Ποιήτρια Xuan Loi: Τα συναισθήματά μου αυτή τη στιγμή είναι δύσκολο να περιγραφούν, επειδή το παιδικό μου όνειρο επιτέλους έγινε πραγματικότητα. Αυτή είναι η απόδειξη μιας διαδικασίας εθελοντικής, παθιασμένης, ήσυχης και ακούραστης εργασίας στο ατελείωτο «πεδίο» των λέξεων, που ενθαρρύνθηκε από συναδέλφους καλλιτέχνες και συγγραφείς στον Επαρχιακό Σύνδεσμο Λογοτεχνίας και Τεχνών, το παράρτημα του Συνδέσμου Συγγραφέων του Βιετνάμ στην επαρχία, καθοδηγούμενο από βετεράνους συγγραφείς και ολόψυχα υποστηριγμένους από φίλους, οικογένεια και συγγενείς, ώστε να μπορέσω να έχω αυτή την τιμή.

Νιώθω ότι πρέπει να προσπαθώ να μαθαίνω και να ακούω περισσότερο όταν παίρνω την πένα μου, να σκέφτομαι και να συλλογίζομαι προσεκτικά, ώστε να μην απογοητεύω τους αναγνώστες όταν τελειώνω ένα ποίημα, ένα αυτοβιογραφικό σημείωμα ή ένα σύντομο θεατρικό έργο που επιμελούμαι, επειδή είναι ταυτόχρονα μια αναδημιουργία και μια περισυλλογή, μια αναζήτηση, ένας καθαρισμός του αγνού, σαν να φέρνω το φως της πίστης και της αγάπης στο σκοτάδι της ανθρώπινης καρδιάς.

Η ποιήτρια Xuan Loi (άκρη αριστερά) και η ποιήτρια Nguyen Tien Nen (άκρη δεξιά) - δύο νέα μέλη της Ένωσης Συγγραφέων του Βιετνάμ - ποζάρουν για φωτογραφία με την Πρόεδρο της Ένωσης Συγγραφέων του Βιετνάμ, Nguyen Quang Thieu. - Φωτογραφία: Παραχωρήθηκε από τον συγγραφέα.

• Συνεντευξιαστής: Μάλιστα, μέχρι τώρα, το κοινό δεν γνωρίζει πολλά για έναν πολύ διαφορετικό Xuan Loi στις μουσικές συνθέσεις των ποιημάτων του από τον συνθέτη Quynh Hop. Από πού προήλθε, λοιπόν, η σύνδεσή σας με τη γυναίκα συνθέτη, κύριε Ποιητή;

- Ποιητής Xuan Loi: Νομίζω ότι ήταν μια τύχη, μια απροσδόκητη ευκαιρία. Κατακλυσμένος από συγκίνηση κατά την πρώτη μου επίσκεψη στο νησί Con Co, έγραψα ένα ποίημα για το «Νησί της Τίγρης» μονομιάς και το απήγγειλα στην αντιπροσωπεία εκεί στο νησί. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι εκείνη την εποχή, η πρώην περιφέρεια του νησιού Con Co προετοιμαζόταν για τον εορτασμό της 50ής επετείου του ηρωικού νησιού. Λίγο αργότερα, μετέτρεψα το ποίημα σε «Μια μέρα μαζί στο νησί».

Ο φίλος μου ο ποιητής ήταν πολύ εξοικειωμένος με το διαδίκτυο εκείνη την εποχή. Βρήκε έναν ταλαντούχο μουσικό που ειδικευόταν στη σύνθεση τραγουδιών για τη θάλασσα και τα νησιά, με ένα ρεπερτόριο πάνω από 200 τραγούδια εκείνη την εποχή. Έστειλε κρυφά το τραγούδι στον μουσικό Quynh Hop... Πολλοί απροσδόκητοι παράγοντες συνδυάστηκαν για να βοηθήσουν τον μουσικό να ολοκληρώσει το τραγούδι.

Και είχαμε το "Μια μέρα στο νησί Con Co", ένα τραγούδι που συνδυάζει λυρισμό και ρεαλισμό, φύση και ανθρώπους. Το τραγούδι όχι μόνο εξυμνεί την ομορφιά των νησιών, αλλά τιμά επίσης την ανθεκτικότητα, την ανθρώπινη καλοσύνη και την αγάπη για την πατρίδα. Αυτό το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε ως μουσική υπόκρουση στην τελετή εγκαινίων του εθνικού στύλου σημαίας στο νησί Con Co στις 10 Ιουλίου 2017 και ονομάστηκε από τους χρήστες του διαδικτύου ως "Τραγούδι του νησιού Con Co σε καιρό ειρήνης"...

• Συνεντευξιαστής: Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι όταν ένα ποίημα μελοποιείται, αποκτά μια εντελώς διαφορετική «ταυτότητα». Νιώθετε έτσι για τα δικά σας ποιήματα που έχουν μελοποιηθεί και πώς ο συνθέτης Quynh Hop έδωσε μια «νέα ζωή» στα ποιήματά σας;

- Ποιήτρια Xuan Loi: Ναι! Η μουσικός Quynh Hop έχει μελοποιήσει μερικά από τα ποιήματά μου και μέχρι σήμερα υπάρχουν πάνω από 15 τραγούδια, όπως: "A Day on Con Co Island", "Finding My Way Home", "Purple Flower Road", "Suddenly", "Coconut Shadow", "Lonely Street", "River Cemetery"...

Κατά τη γνώμη μου, ένα ποίημα, όταν μελοποιείται, συχνά αποκτά μια εντελώς διαφορετική υπόσταση επειδή έχει εισέλθει σε μια νέα μορφή τέχνης — όπου οι λέξεις δεν υπάρχουν πλέον ανεξάρτητα αλλά αναμειγνύονται με τον ήχο για να σχηματίσουν μια μελωδία. Μεταβαίνει από την ανάγνωση στην ακρόαση. Η ποίηση είναι εγγενώς μια τέχνη της σιωπής· ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται τον ρυθμό και το νόημα μόνος του.

Όταν ένα ποίημα μελοποιείται, «δίνει φωνή», με φωνητικά, μουσικά όργανα και μια καθοδηγητική μελωδία, καθιστώντας τα συναισθήματα πιο άμεσα, πιο οικεία και πιο εύκολα διαδεδομένα. Το ποίημα δεν είναι πλέον απλώς ένα γραπτό κείμενο, αλλά γίνεται μια πολυδιάστατη καλλιτεχνική οντότητα—ένας συνδυασμός γλώσσας, ήχου και ερμηνείας. Αυτή η μεταμόρφωση δημιουργεί μια «νέα ταυτότητα» για το ποίημα.

Ο συνθέτης Quynh Hop κάποτε είπε: «Όταν ένα ποίημα μελοποιείται, δεν διατηρεί πλέον την αρχική του μορφή, αλλά γίνεται μια νέα εκδοχή — προσαρμοσμένη στη λογική της μουσικής , με ένα ρεφρέν και μια κορύφωση που ταιριάζουν στη δομή και τον ρυθμό του τραγουδιού. Τα τραγούδια είναι γενικά πιο εύκολο να διαδοθούν από τα ποιήματα. Όταν τραγουδιέται, ένα ποίημα μπορεί να φτάσει και να μείνει, ριζωμένο στις καρδιές ενός ευρύτερου κοινού».

Εκτός από τα ποιήματά του που μελοποιήθηκαν από τον συνθέτη Quynh Hop, ο ποιητής Xuan Loi είναι επίσης γνωστός ως ο συγγραφέας πολλών άλλων τραγουδιών, όπως: "Melancholy Summer Sunshine" του συνθέτη Le Anh, "Nhat Le Moon River" του συνθέτη Tran Tich, το οποίο κέρδισε βραβείο στον διαγωνισμό λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας προς τιμήν της 420ής επετείου από την ίδρυση της παλιάς επαρχίας Quang Binh, της 75ης επετείου από την Εξέγερση του Quang Binh και της 35ης επετείου από την αποκατάσταση της επαρχίας, "Birding Each Other in Da Lat" του συνθέτη Vo The Hung, "Irrigation - A Love Song" του συνθέτη Tran Kiem...

• Συνεντευξιαστής: Ανάμεσα στα τραγούδια που συνέθεσε ο μουσικός Quynh Hop βασισμένα σε ποιήματά του, το τραγούδι "Purple Flower Road", μελοποιημένο από το ποίημα "Purple", είναι πολύ δημοφιλές στο κοινό, ειδικά στους νέους: "Ο ροδαλός ήλιος κάνει τα αυτοκίνητα να σταματούν βιαστικά / Οι σκιές του μεσημεριού στο μονοπάτι της συνάντησης, τα βήματα σαν λωτό επιστρέφουν / Τα μωβ άνθη της μυρτιάς τρέμουν / Ένα απαλό αεράκι κάνει τα λουλούδια να πέφτουν στο πεζοδρόμιο...". Ποια ήταν τα συναισθήματά σας όταν ακούσατε για πρώτη φορά αυτό το τραγούδι;

- Ποιήτρια Xuan Loi: Το ποίημά μου "Purple" είναι ένα απαλό, συναισθηματικά πλούσιο λυρικό κομμάτι, όπου το μωβ χρώμα γίνεται το "νήμα" που διατρέχει όλο το κείμενο, ξυπνώντας αναμνήσεις αγάπης, νοσταλγίας και πιστότητας. Η σκηνή στο ποίημα μετατοπίζεται διακριτικά από το μεσημέρι στο απόγευμα, από το παρόν στην ανάμνηση. Ένας αγνός, διακριτικός έρωτας, που φέρει τη μοναδική ντροπαλότητα της νεότητας. Αυτό το συναίσθημα δεν είναι θορυβώδες αλλά ήσυχο, όπως το απαλό αλλά διαρκές μωβ χρώμα, που γίνεται σύμβολο μακροχρόνιας δέσμευσης, αθάνατων υποσχέσεων. Είναι μια ατελείωτη λαχτάρα, τόσο πραγματική όσο και ονειρική, τόσο κοντινή όσο και μακρινή.

Όταν άκουσα για πρώτη φορά το τραγούδι «Purple Flower Road», ένιωσα μια ξεχωριστή, αναζωογονητική «μετατόπιση» στον τόνο, χωρίς όμως να χάσει την αρχική της ουσία. Η απαλή νοσταλγία στο ποίημα έγινε πιο ανάλαφρη, πιο φωτεινή και πιο οικεία, όχι πλέον γεμάτη θλίψη αλλά κλίνοντας προς τη γλυκύτητα και την παρηγοριά.

• Συνεντευξιαστής: Μπορώ να κάνω μια γρήγορη ερώτηση; Ανάμεσα στα τραγούδια που έχει βάλει ο συνθέτης Quynh Hop στα ποιήματά σας, ποιο είναι το αγαπημένο σας;

- Ποιητής Σουάν Λόι: Για μένα, το πιο ξεχωριστό τραγούδι είναι το "Νεκροταφείο του Ποταμού", ειδικά κατά τη διάρκεια των εορτασμών για τους Αναπήρους Πολέμου και την Ημέρα των Μαρτύρων, όταν το τραγούδι τραγουδιέται ανάμεσα στο ρέμα των βετεράνων που επιστρέφουν για να επισκεφθούν τα παλιά πεδία των μαχών. Ακούγοντας: "Πώς μπορώ να ξεχάσω αυτή την ανθισμένη όχθη του ποταμού; / Τη λαχτάρα για τους νέους, αθώους στρατιώτες, σαν μαραμένα φύλλα χόρτου / Τη νύχτα, που παρασύρεται στο αιματοβαμμένο ποτάμι / "Νεκροταφείο του Ποταμού" χωρίς τάφους, χωρίς ονόματα", η καρδιά μου γεμίζει με αβάσταχτη θλίψη...

Το τραγούδι μοιάζει να μεταφέρει στον ακροατή την αγάπη μιας μητέρας, ένα πολεμικό μουσείο που δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυα που χύνονται στις μακριές νύχτες θυμούμενος τον γιο της και περιμένοντας τον σύζυγό της. Η μουσική και η ποίηση αντηχούν αρμονικά, αναδεύοντας την ψυχή με πολλά απερίγραπτα συναισθήματα παράλληλα με το "The River Cemetery".

• Συνεντευξιαστής: Ποια είναι τα σχέδιά σας για την ποιητική σας καριέρα στο μέλλον, κύριε Xuan Loi;

- Ποιήτρια Ξουάν Λόι: Σχεδιάζω να κυκλοφορήσω την επόμενη ποιητική μου συλλογή και αυτή τη στιγμή αναθεωρώ τη συλλογή μου με διηγήματα και απομνημονεύματα, προσπαθώντας να ολοκληρώσω το θεατρικό έργο που γράφω ακόμα και αφιερώνοντας το μυαλό μου στην ολοκλήρωση ενός επικού ποιήματος το συντομότερο δυνατό... Όλα αυτά αποτελούν μέρος του προσωπικού μου σχεδίου και στόχων.

• Συνεντευξιαστής: Σας ευχαριστώ, ποιητή, για αυτή την ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων!

Μάι Ναν (μεταγλωττισμένο)

Πηγή: https://baoquangtri.vn/van-hoa/202605/co-mot-xuan-loi-rat-khac-qua-cac-nhac-pham-pho-tho-2714771/