Βιετναμέζικη λογοτεχνία μετά το 1975:

Στις 6 Οκτωβρίου, στο Ανόι , η Ένωση Συγγραφέων του Βιετνάμ διοργάνωσε ένα σεμινάριο με τίτλο «Βιετναμέζικη Λογοτεχνία μετά το 1975: Επιτεύγματα, Προβλήματα και Προοπτικές» για να συνοψίσει και να εξετάσει τα επιτεύγματα, τους περιορισμούς και τη μελλοντική κατεύθυνση της βιετναμέζικης λογοτεχνίας.

Η σκηνή στο σεμινάριο. Φωτογραφία: L. Mai

Επιτεύγματα, αλλά όχι εξαιρετικά.

Στις εναρκτήριες παρατηρήσεις του στο σεμινάριο, ο ποιητής Nguyen Quang Thieu, Πρόεδρος της Ένωσης Συγγραφέων του Βιετνάμ, σημείωσε ότι μετά το 1975, οι πραγματικότητες της εθνικής ζωής ξεδιπλώθηκαν σε μια απίστευτα πλούσια και ποικίλη εικόνα. Από τη διαδικασία μεταρρύθμισης και εκβιομηχάνισης έως ακανθώδη ζητήματα όπως η διαφθορά και η περιβαλλοντική αλλαγή, όλα έγιναν άφθονες και ζωντανές πηγές υλικού για λογοτεχνική δημιουργία.

Η ποιήτρια Nguyen Quang Thieu, Πρόεδρος της Ένωσης Συγγραφέων του Βιετνάμ, εκφωνεί ομιλία. Φωτογραφία: N.Hoa

Η ποιήτρια Nguyen Quang Thieu παρατηρεί ότι, από το 1975, το πρόσωπο της βιετναμέζικης λογοτεχνίας έχει αλλάξει ριζικά καθώς τρεις πηγές συγκλίνουν: η λογοτεχνία από τον Βορρά, η λογοτεχνία από τον Νότο πριν από το 1975 και η λογοτεχνία του εξωτερικού. Συγκεκριμένα, η περίοδος Doi Moi (Ανακαίνιση) αποτέλεσε σημαντικό σημείο καμπής, επιτρέποντας την επαναξιολόγηση πολλών συγγραφέων και έργων που προηγουμένως είχαν παραβλεφθεί και ανοίγοντας την ποικιλομορφία στις τάσεις, την αισθητική και τη σημαντική επιρροή της μεταφρασμένης λογοτεχνίας.

Τα τελευταία 50 χρόνια, η βιετναμέζικη λογοτεχνία έχει επιτύχει σημαντικά επιτεύγματα τόσο στη δημιουργική γραφή όσο και στη λογοτεχνική κριτική. Αξιοσημείωτα επιτεύγματα περιλαμβάνουν την επιβεβαίωση της εθνικής ταυτότητας, την επέκταση του διεθνούς διαλόγου, την ανανέωση των ειδών και την ενίσχυση του επαγγελματισμού. Η ζωτικότητα της δημιουργικής γραφής αντικατοπτρίζεται στην ποικιλομορφία των ειδών και του περιεχομένου, στην εθνική ευαισθησία που είναι συνυφασμένη με τις ανθρωπιστικές φιλοδοξίες, στην αποδοχή των σύγχρονων επιτευγμάτων της λογοτεχνικής κριτικής και στην ωρίμανση της συγγραφικής κοινότητας.

Μετά το 1975, η λογοτεχνία παρέμεινε στενά συνδεδεμένη με τη ζωή, αντανακλώντας έντονα τους μετασχηματισμούς της χώρας, από τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις και τη διεθνή ολοκλήρωση έως κοινωνικά ζητήματα όπως η αστικοποίηση, η εκβιομηχάνιση, τα έθιμα και οι παραδόσεις, η εκπαίδευση, η οικογένεια και το περιβάλλον. Ταυτόχρονα, η ανάπτυξη της εκπαίδευσης, η κουλτούρα της ανάγνωσης, το εκδοτικό σύστημα, τα βιβλιοπωλεία και οι βιβλιοθήκες διεύρυναν την προσβασιμότητα στη λογοτεχνία. Πολλά λογοτεχνικά είδη, όπως η λογοτεχνία από ορεινές περιοχές, οι εθνοτικές μειονότητες, η παιδική λογοτεχνία και η νεανική λογοτεχνία, είχαν την ευκαιρία να προσεγγίσουν ένα ευρύτερο αναγνωστικό κοινό.

Ωστόσο, η ποιήτρια Nguyen Quang Thieu υποστηρίζει ότι οι συγγραφείς αυτής της περιόδου δεν έχουν ακόμη απελευθερωθεί από τη συμβατική σκέψη και δεν έχουν υιοθετήσει μια ασφαλή προσέγγιση στη δημιουργικότητα. Αυτό έχει οδηγήσει σε ένα κατακερματισμένο πορτρέτο της βιετναμέζικης λογοτεχνίας, αποτυγχάνοντας να επιτύχει τα έργα που «προσδιορίζουν τον χρόνο» και τα οποία αναμενόταν.

Πρόεδρος του εργαστηρίου. Φωτογραφία: N.Hoa

Σύμφωνα με τον Πρόεδρο της Ένωσης Συγγραφέων του Βιετνάμ, είναι καιρός κάθε συγγραφέας να αναλογιστεί το θάρρος του να επιδιώξει τη δημιουργικότητα στο έπακρο. Μόνο απελευθερώνοντας τη βιετναμέζικη λογοτεχνία από τα καθιερωμένα πρότυπα μπορεί να παράγει πραγματικά πρωτοποριακά και συγκινητικά έργα που συμβάλλουν στην πνευματική και αισθητική ανάπτυξη της κοινωνίας.

Μπαίνοντας στην εποχή της τεχνολογίας, ο ποιητής Nguyen Quang Thieu θίγει με ειλικρίνεια το ζήτημα της τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ) στη δημιουργική γραφή. Σύμφωνα με τον ίδιο, η ΤΝ μπορεί να κερδίσει μόνο όταν οι συγγραφείς χάσουν την ατομικότητά τους, τη δημιουργικότητά τους και τα προσωπικά τους συναισθήματα. Το όπλο ενάντια σε αυτή την απειλή είναι η νοημοσύνη, η ανεξάρτητη κρίση και η μοναδική ατομικότητα κάθε συγγραφέα.

Η ποιήτρια Nguyen Quang Thieu ελπίζει ότι το εργαστήριο θα αποτελέσει ένα μέρος που θα εμπνεύσει τους συγγραφείς να αντιμετωπίσουν άμεσα τις προκλήσεις, να ξεπεράσουν με θάρρος τους δικούς τους περιορισμούς και, με αυτόν τον τρόπο, να συμβάλουν στη σαφή διαμόρφωση του πορτρέτου της βιετναμέζικης λογοτεχνίας στο παγκόσμιο λογοτεχνικό τοπίο.

Στην εναρκτήρια ομιλία του στο σεμινάριο, ο συγγραφέας Nguyen Binh Phuong, Αντιπρόεδρος της Ένωσης Συγγραφέων του Βιετνάμ, τόνισε ότι η λογοτεχνία έχει την αξία της οικοδόμησης και του εμπλουτισμού της πνευματικής ζωής των ανθρώπων. Η λογοτεχνία γεννιέται για να βοηθά τους ανθρώπους να ζουν πιο αισιόδοξα, συμπονετικά, όμορφα και πιο «ανθρώπινα» μεταξύ τους. Για να επιτευχθεί αυτό, η λογοτεχνία πρέπει να πηγάζει από την πραγματικότητα της ζωής, να «αντλεί τροφή από αυτήν, να ριζώνει από αυτήν και να ρίχνει τη σκιά της πάνω της».

Σύμφωνα με τη συγγραφέα Νγκουγιέν Μπιν Φουόνγκ, τα 50 χρόνια δεν είναι μεγάλο χρονικό διάστημα στη ροή της ανθρώπινης ιστορίας, αλλά για τη λογοτεχνία είναι μια σημαντική περίοδος. Τα τελευταία 50 χρόνια, η χώρα έχει βιώσει πολλές αλλαγές και εξελίξεις και πολλά λογοτεχνικά έργα έχουν αναδυθεί από αυτήν την περίοδο.

Η συγγραφέας Nguyen Binh Phuong, Αντιπρόεδρος της Ένωσης Συγγραφέων του Βιετνάμ, εκφωνεί ομιλία. Φωτογραφία: L. Mai

Αυτό το συνέδριο αποτελεί μια ευκαιρία για ερευνητές και συγγραφείς να συμμετάσχουν σε έναν ειλικρινή, επιστημονικό και αντικειμενικό διάλογο σχετικά με τη βιετναμέζικη λογοτεχνία μετά το 1975 και, στη συνέχεια, να αναπτύξουν και να ενσωματώσουν τη βιετναμέζικη λογοτεχνία ώστε να είναι ισότιμη με τον κόσμο.

Η προσδοκία είναι να δημιουργηθεί ένα ανθρωπιστικό και συμπεριληπτικό λογοτεχνικό θεμέλιο.

Στο συνέδριο, από την οπτική γωνία της ιστορικής έρευνας, της λογοτεχνικής θεωρίας και κριτικής, καθώς και της δημιουργικής γραφής, οι σύνεδροι αξιολόγησαν και αναστοχάστηκαν την εξέλιξη της βιετναμέζικης λογοτεχνίας τα τελευταία 50 χρόνια.

Η ποιήτρια Tran Anh Thai παρατηρεί ότι η βιετναμέζικη λογοτεχνία μετά το 1975 έχει κάνει ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση του εκσυγχρονισμού, ενσωματώνοντάς την σταδιακά στην παγκόσμια λογοτεχνία. Ίσως ποτέ πριν στην ιστορία οι συγγραφείς δεν ήταν τόσο ελεύθεροι να εκφράσουν τις σκέψεις τους όσο κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ανανέωσης. Αυτή η ανανέωση ήταν ζωντανή, βαθιά, δυνατή και αποφασιστική, με αμέτρητες πλούσιες και ποικίλες μορφές έκφρασης που στόχευαν στη μεγιστοποίηση του βάθους της πνευματικότητας και των κρυφών γωνιών της ανθρώπινης ψυχής. Η λογοτεχνία έχει διεισδύσει σε κάθε γωνιά της καθημερινής ζωής. Έχει δώσει φωνή στις λύπες της ανθρώπινης ύπαρξης, στις μεγάλες φιλοδοξίες και στον πόνο της απώλειας, της απελπισίας και της απελπισίας μπροστά στις καταιγίδες της ζωής, με πολλές νέες και μοναδικές αποχρώσεις και συναισθήματα...

«Όλες αυτές οι προσπάθειες στοχεύουν στην τιμή της τέχνης, στην επαναφορά της λογοτεχνίας στη θέση που της αξίζει, στην καθημερινή ζωή, στο κοινό, προς την καλοσύνη, την ομορφιά και την ευγένεια, στη διαδικασία τελειοποίησης του χαρακτήρα του σύγχρονου ανθρώπου σήμερα και αύριο...», τόνισε η ποιήτρια Tran Anh Thai.

Ο καθηγητής Phong Le παρουσιάζει την εργασία του στο συνέδριο. Φωτογραφία: L. Mai

Ο καθηγητής Φονγκ Λε παρατήρησε: «Κοιτάζοντας πίσω στα τελευταία 30 χρόνια, από το 1990, η λογοτεχνική μας ζωή έχει δει την εμφάνιση νέων ονομάτων, και ο αριθμός τους έχει αυξηθεί με την πάροδο του χρόνου. Ωστόσο, φαίνεται ότι δεν έχουν ακόμη σχηματίσει μια συνεκτική ομάδα, σε ένα ταξίδι όπου είναι ξεχωριστοί ο ένας από τον άλλον, αλλά επίσης δεν γυρίζουν την πλάτη ο ένας στον άλλον· με αυτό που ονομάζεται αληθινή «δημιουργική ατομικότητα», που ορίζεται από την εσωτερική τους δύναμη, χωρίς να χρειάζεται να δημιουργήσουν «σοκ». Αποδεκτή όχι μόνο από λίγους κριτικούς ή προοδευτικούς συγγραφείς, αλλά από την πλειοψηφία των αναγνωστών».

Σύμφωνα με τον καθηγητή Phong Le, σχεδόν 40 χρόνια μετά την έναρξη της περιόδου Doi Moi (Ανακαίνιση), και ακριβώς 50 χρόνια μετά την εθνική επανένωση, μέχρι το 2025, υπήρξε η συντροφιά 4 (ή 5) γενεών συγγραφέων. Η επόμενη γενιά, η γενιά που είναι υπεύθυνη για την παραλαβή της παράδοσης στις αρχές του 21ου αιώνα, είναι διαφορετική από όλες τις προηγούμενες γενιές. Δεν αντιμετωπίζει σχεδόν καμία πίεση από την παράδοση ή την ιστορία, αλλά μόνο μία σημαντική και μοναδική πίεση: την πίεση των καιρών, στη διαδικασία της εθνικής ολοκλήρωσης, να αποφύγει να εκτραπεί από τις «γραμμές του τρένου ανάπτυξης». Αυτό θέτει υψηλές απαιτήσεις στη νέα γενιά συγγραφέων - σε εκείνους που βρίσκονται στην ηλικία των 20 και 30 ετών.

Ωστόσο, πολλές απόψεις επισημαίνουν επίσης ειλικρινά ότι η βιετναμέζικη λογοτεχνία μετά το 1975 εξακολουθεί να έχει περιορισμούς. Η ποιότητα των δημιουργικών έργων είναι άνιση και δεν συμβαδίζει με τις ανάγκες της ζωής. Υπάρχει έλλειψη μιας ισχυρής ομάδας λογοτεχνικών κριτικών. Ο αντίκτυπος του μηχανισμού της αγοράς είναι κυρίαρχος. Το περιεχόμενο των έργων δεν είναι πραγματικά εξαιρετικό από άποψη ταυτότητας και νεωτερικότητας. Και οι πολιτικές υποστήριξης και ο καθοδηγητικός ρόλος είναι ακόμη ασταθείς...

Τα έργα εξακολουθούν να ακολουθούν σε μεγάλο βαθμό μια συμβατική πορεία, χωρίς ριζοσπαστική εξερεύνηση, σπουδαία έργα και συγγραφείς ικανούς να ενσωματώσουν τη βιετναμέζικη λογοτεχνία στην παγκόσμια σκηνή.

Αντιμέτωποι με αυτή την κατάσταση, συγγραφείς, ποιητές και ερευνητές έχουν προτείνει πολλές λύσεις για την ανάπτυξη, όπως η προώθηση της εις βάθος κατάρτισης και της επαγγελματικής εξέλιξης, η δημοσίευση θεωρητικών και κριτικών έργων υψηλής ποιότητας, η βελτίωση των πολιτικών για την υποστήριξη της δημιουργικής γραφής και την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων, η ενίσχυση των προωθητικών δραστηριοτήτων και της ενημέρωσης του κοινού, η αύξηση της ποιότητας των βραβείων και της αναγνώρισης, και η επιλεκτική διατήρηση και αξιοποίηση των παραδοσιακών πολιτιστικών αξιών στη διαδικασία της διεθνούς ολοκλήρωσης... Όλα αυτά στοχεύουν στη δημιουργία ενός ξεχωριστού, ανθρώπινου, σύγχρονου και ολοκληρωμένου λογοτεχνικού τοπίου.

Πηγή: https://hanoimoi.vn/van-hoc-viet-nam-sau-nam-1975-phan-anh-sinh-dong-chan-thuc-nhung-buoc-tien-cua-dat-nuoc-718603.html