زندگی رویایی در لوکزامبورگ

مدت‌هاست که درباره دوک‌نشین بزرگ لوکزامبورگ می‌شنوم. این دوک‌نشین که در اروپای غربی واقع شده، مساحتی بالغ بر ۲۵۸۶ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد و تقریباً ۶۸۲۰۰۰ نفر جمعیت دارد. این تنها کشور در جهان است که هنوز سیستم دوک‌نشینی دارد.

نقطه‌ای کوچک و بی‌تکلف روی نقشه، اما یکی از ثروتمندترین کشورها. مرکز میراث فرهنگی جهان و محل تلاقی فرهنگ‌های متنوع اروپایی.

در طول تعطیلات پفینگستن، خانواده من تصمیم گرفتند از گیسن رانندگی کنند تا منطقه را کشف کنند . سفر تقریباً ۳۰۰ کیلومتری خیلی دور به نظر نمی‌رسید، زیرا ما از تپه‌های سرسبز و خرم، دره‌های زیبا با ردیف‌های مستقیم تاکستان‌ها، گل‌های زرد و پر جنب و جوش کلزا و رودخانه‌های پر پیچ و خم که مانند تابلوهای نقاشی در دو طرف جاده به نظر می‌رسیدند، عبور کردیم.

اولین توقف ما شهر ویاندن بود. این شهر زیبا درست در مرز شمالی با آلمان و در دره اور واقع شده است. این شهر محل قرارگیری یک قلعه معروف در لوکزامبورگ، قلعه ویاندن، است.

این قلعه که با شکوه بر فراز صخره‌ای مشرف به دره قرار دارد، بین قرن‌های یازدهم و سیزدهم ساخته شده است. این قلعه که با ترکیبی از معماری رومی و گوتیک طراحی شده است، به عنوان اقامتگاه اصلی لردها و کنت‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفت. در داخل قلعه، اتاق‌های جلسات، محل زندگی، اتاق‌های غذاخوری، اتاق‌های خواب، اتاق‌های شورا و حتی یک انبار شراب که برای جشن پیروزی‌ها استفاده می‌شد، حفظ شده است.

قلعه ویاندن از دور دیده می‌شود

تمام آثار باستانی به طور مرتب و زیبا چیده شده‌اند و تاریخ آنها به وضوح ذکر شده است.

از قلعه، می‌توانید گستره وسیعی از شهر سرسبز و باشکوه را ببینید. در دوردست‌ها، یک سیستم تله‌کابین برای کسانی که مایل به تجربه حس شناور بودن در هوا و تحسین قلعه از بالا هستند، خدمات ارائه می‌دهد. من که از قلعه نوی‌شوانشتاین در آلمان بازدید کرده‌ام، ویاندن را نیز به همان اندازه رمانتیک یافتم.

از ویاندن، تنها ۴۸ کیلومتر تا شهر لوکزامبورگ فاصله است. این شهر را می‌توان مرکز اصلی گردشگری در این کشور کوچک دانست که اغلب به عنوان قلب سبز اروپا از آن یاد می‌شود.

این شهر، ترکیبی از معماری باستانی و مدرن، موقعیتی بسیار مطلوب در ارتفاع بالا از سطح زمین دارد. پیش از این، این شهر بزرگترین قلعه باستانی اروپا بود، اما پس از تخریب آن، تنها بقایایی از آن باقی مانده است: دیوارهای شهر، برج‌های دیده‌بانی، روزنه‌ها، استحکامات و سنگرهای توپخانه زیرزمینی.

این پل‌ها از ویژگی‌های برجسته‌ی شهر لوکزامبورگ هستند. درست در مرکز شهر، پل قوسی سنگی آدولف به نمادی مشهور تبدیل شده است که روی کارت‌پستال‌های توریستی به تصویر کشیده می‌شود. این پل که به نام یک دوک بزرگ نامگذاری شده، بیش از ۱۰۰ سال قدمت دارد. از اینجا، می‌توانید به وضوح دو منطقه‌ی گردشگری مختلف را ببینید.

یک طرف آن، شهر بالایی (Ville haute) است. بسیاری از بناهای مهم در سال ۱۹۹۴ به عنوان میراث جهانی یونسکو شناخته شدند. در اینجا می‌توانید کلیسای جامع نوتردام، کاخ بزرگ، میدان آرم، میدان قانون اساسی، بنای یادبود ژل فرا و موارد دیگر را پیدا کنید. منطقه عابر پیاده پر از فروشگاه‌های زنجیره‌ای مشهور جهانی است، بنابراین می‌توانید در خیابان‌های شلوغ توریستی گشت و گذار کنید، خرید کنید (در روزهای هفته) و درست در همان خیابان‌های شلوغ توریستی غذا بخورید.

جاذبه‌ها نسبتاً نزدیک به هم هستند، بنابراین خانواده من بیشتر پیاده می‌رفتند. جای پارک برای گردشگران نیز بسیار راحت است، درست در مرکز شهر.

خورشید مثل عسل طلایی می‌درخشید و بستنی‌فروشی‌ها، کافه‌ها و باغ‌های آبجو در امتداد خیابان مملو از جمعیت بود. شاید این نوع هوای زیبا برای گشت و گذار و آفتاب گرفتن عالی باشد، که برای اروپایی‌ها ایده‌آل است. قیمت یک بستنی قیفی اینجا ۳.۵۰ یورو است. چشمان پسرم گشاد شد و فریاد زد: «چرا اینقدر گران است، مامان؟ قیمتش در آلمان بیش از دو برابر است!» مجبور شدم برایش توضیح دهم که میانگین درآمد سرانه اینجا جزو بالاترین‌ها در جهان است، بنابراین هزینه بالای زندگی قابل درک است.

روی پل ایستاده‌ام و به دیوارهای شهر در لوکزامبورگ نگاه می‌کنم.

متوجه شدم که خیابان‌ها تمیز هستند و گداهای کمی وجود دارند. استفاده از توالت‌های عمومی رایگان بود و شهرداری آب آشامیدنی فراهم کرده بود که برای گردشگران بسیار مناسب بود.

با نگاه کردن از پل آدولف به پایین و به سمت دره پتروس، ویل پایینی (ویل باس) را خواهید یافت. منطقه‌ای آرام در تضاد با شلوغی و هیاهوی ویل بالایی، برای گردشگرانی که فضای آرام را ترجیح می‌دهند، ایده‌آل است. در اینجا تونل معروف بوک کازماتس، به طول ۲۳ کیلومتر و عمق ۴۰ متر، با ظرفیت ۱۲۰۰ نفر قرار دارد. با وجود اینکه این تونل زیرزمینی نامیده می‌شود، بوک تمام امکانات لازم مانند اتاق‌های جلسات، آشپزخانه‌ها و نانوایی‌ها را دارد.

در بیرون، رودخانه‌ی ملایم آلزت پیچ و تاب می‌خورد. در هر دو کرانه، قلعه‌ها و ویلاهای جذابی وجود دارند که با آرامش در کنار هم قرار گرفته‌اند و درختان باستانی، پای ارگ قدیمی را در آغوش گرفته‌اند. از روی پل، دیوار دفاعی کورچین، با بخش‌های شیب‌دارش که به صخره چسبیده‌اند، مشرف به دره‌ای وسیع و سرسبز است. واقعاً باشکوه و زیباست! این بالکن، زیباترین بالکن اروپا محسوب می‌شود.

بعد از ظهر، خسته که شدیم، به منطقه‌ی بالایی برگشتیم. رستوران‌ها پر از آدم بودند و خیلی از آنها بیرون صف‌های طولانی داشتند. لوکزامبورگ یک کشور چند قومیتی است، بنابراین جای تعجب نیست که رستوران‌هایی از سراسر جهان در آنجا پیدا کنیم.

تأثیرگذارترین غذاها، غذاهایی با اصالت آلمانی، فرانسوی و ایتالیایی بودند که من فوراً از روی منو تشخیص دادم، مانند شراب، رول گوشت، خورش، پوره سیب‌زمینی، پاستای پخته شده، سوسیس، اسپاگتی، پیتزا...

زبان اصلی لوکزامبورگی است، اما به مردم محلی آلمانی، فرانسوی و انگلیسی نیز آموزش داده می‌شود، بنابراین تقریباً همه چیز را می‌فهمند. ما از اینکه پارکینگ بسیار ارزان بود، فقط حدود ۱ یورو در ساعت، شگفت‌زده شدیم. این قیمت در آلمان یا بسیاری از شهرهای توریستی دیگر باورنکردنی است.

نویسنده در قلعه ویاندن است.

قبل از رسیدن به این کشور کوچک - که بسیاری از مراکز قدرت اروپا و بزرگترین بانک‌های جهان در آن قرار دارند - تصور می‌کردم که آنجا شلوغ، خشک و خالی از عاشقانه است.

واقعاً اشتباه می‌کردم. این مکان گنجینه‌های فرهنگی و تاریخی ارزشمندی برای بشریت دارد. فقط با تحسین معماری باشکوه یا خیره شدن به رودخانه‌ی آرامی که از میان شهر باستانی دره در میان درختان سرسبز و انبوه جاری است، می‌توان دید که زندگی مردم اینجا واقعاً چقدر آرام و شاد است.

یک زندگی رویایی.

منبع