نزدیک کردن جوانان به سنت‌های گذشته.

بسیاری از جوانان در مسیر رشد و دنبال کردن پروژه‌های مورد علاقه‌شان، بازگشت به فرهنگ سنتی جنوب ویتنام را انتخاب می‌کنند. از خاطرات خانه‌ها و آداب و رسومشان گرفته تا زندگی روزمره‌شان، این منبع به پایه و اساسی برای آنها تبدیل می‌شود تا ارزش‌هایی را که در دوران رشد، روحشان را پرورش داده است، حفظ، گسترش و بازآفرینی کنند.

کاوش فرهنگی معابد روستایی جنوب ویتنام در معبد سون ترا (بخش تان دین، شهر هوشی مین) توسط گروهی از جوانان پروژه تانگ - آزمایشگاه فرهنگ برگزار شد.

از کیک‌های سنتی

پروژه «هنرها و صنایع دستی سنتی سال» از اواخر سال ۲۰۲۵، سفری را برای به اشتراک گذاشتن ارزش‌های سنتی از طریق خاطرات خانوادگی و کیک‌های سنتی ویتنام جنوبی آغاز خواهد کرد. در فوریه ۲۰۲۶، این پروژه با موزه کماندو سایگون - گیا دین (خیابان دانگ دونگ ۱۱۳A، بخش تان دین، شهر هوشی مین) همکاری خواهد کرد تا مجموعه‌ای از فعالیت‌ها را با تجربه آداب و رسوم تت (سال نو قمری) ویتنام جنوبی ترتیب دهد. این کیک‌های سنتی از مواد آشنایی مانند برنج چسبناک، آرد برنج چسبناک، ماش، نارگیل و غیره تهیه می‌شوند.

اگرچه به ظاهر ساده است، اما تهیه یک کیک برنجی چسبناک (بان تت) یا یک کیک برنجی کوچک چسبناک (بانه یت) برای تقدیم به اجداد، مستلزم آماده‌سازی دقیق است: از انتخاب برنج چسبناک، خیساندن لوبیا، بریدن برگ‌ها، جدا کردن نوارهای بامبو، تا پیچیدن کیک و کنترل دقیق آتش در حین پخت. هر مرحله، تجسم تجربه و معنا در شیوه زندگی خانواده است.

نگوین هوانگ می تران (۲۷ ساله، کارمند اداری، ساکن بخش شوان هوا) که در کلاس پیچیدن بان تت شرکت کرده بود، گفت: «بان تت خیلی آشناست، اما این اولین باری است که خودم یکی از آنها را می‌پیچم. مواد اولیه به راحتی پیدا می‌شوند، اما پیچیدن آن به شکل یک رول بان تت زیبا کار بسیار پیچیده‌ای است. اگر آن را محکم نپیچید، بان تت به راحتی آب را جذب می‌کند و به سرعت خراب می‌شود. اگر آن را خیلی محکم بپیچید، هنگام پخت به راحتی ترک می‌خورد. سپس باید آب و حرارت را به دقت کنترل کنید تا بان تت به طور یکنواخت بپزد. فقط وقتی خودتان این کار را انجام دهید، زیبایی این غذای سنتی را کاملاً درک می‌کنید.»

پروژه «صنایع دستی سنتی سال» از خاطرات کودکی مین نگویت (بنیانگذار پروژه) در تهیه بان تت (کیک برنج چسبناک ویتنامی) با مادربزرگ و مادرش در هر تعطیلات تت سرچشمه گرفته است. مین نگویت به اشتراک گذاشت: «من همیشه حس جمع شدن تمام خانواده برای تهیه کیک‌ها را به یاد دارم. برخی برگ‌ها را می‌بریدند، برخی دیگر نوارهای بامبو را می‌شکافیدند، برخی برنج چسبناک را خیس می‌کردند و برخی دیگر لوبیاها را می‌شستند... وقتی همه چیز آماده می‌شد، همه در حالی که منتظر نوبت خود برای بستن کیک‌ها با نوارهای بامبو بودند، گپ می‌زدند، مرحله‌ای که برای یکدست و زیبا کردن کیک‌ها به مهارت نیاز دارد. من فکر می‌کنم جوانان امروزی نسبت به ارزش‌های سنتی بی‌تفاوت نیستند، اما به فرصت‌های بیشتری برای تجربه و درک آنها نیاز دارند. وقتی زیبایی و جذابیت هر کیک سنتی را درک کنند، این جوانان - نسل بعدی - خواهند دانست که چگونه ارزش‌هایی را که اجدادشان با زحمت پرورش داده‌اند، گرامی بدارند و حفظ کنند.»

یاد بگیر سرت را خم کنی.

پروژه Tàng - The Culture Lab که توسط گروهی از جوانان انجام شده است، با هدف بازآفرینی و گسترش ارزش‌های فرهنگی در زندگی معاصر انجام می‌شود. در طول دوره گذشته، این پروژه جلسات تبادل نظر زیادی در مورد فرهنگ معابد اشتراکی ویتنام جنوبی برگزار کرده و مشارکت بسیاری از جوانان را به خود جلب کرده است. اخیراً، در معبد Son Tra (بخش Tan Dinh، شهر هوشی مین)، یک جلسه تبادل نظر در مورد آیین‌های تهیه نذورات و موسیقی مراسم ویتنام جنوبی، بسیاری از جوانان را به یادگیری بیشتر جذب کرد. جوانان از طریق هر عمل عبادی و هر نذورات، درک عمیق‌تری از سنت‌های فرهنگی اجداد خود به دست آوردند که قدرت معنوی پایدار مردم ویتنام جنوبی را در طول نسل‌های متمادی حفظ کرده است.

پیش از این، آزمایشگاه فرهنگ تانگ، ارائه‌ای در مورد موسیقی آیینی ویتنام جنوبی، با تمرکز بر رقص عروسک سایه ویتنام جنوبی - یک میراث فرهنگی ناملموس که در سال ۲۰۱۶ توسط یونسکو به رسمیت شناخته شد - ترتیب داده بود. از قرن نوزدهم، ساکنان منطقه گیا دین، زندگی معنوی غنی‌ای را توسعه داده‌اند که با پرستش الهه‌هایی مانند با چوا نگوک، با چوا دونگ و با توی لونگ مرتبط است... موسیقی آیینی ویتنام جنوبی، جریانی عمیق در زندگی فرهنگی محسوب می‌شود که به دلیل ارتباطش با آیین‌های قربانی، به راحتی قابل دسترسی نیست. با این حال، این موسیقی پایه و اساس مهمی برای بسیاری از آهنگ‌های عامیانه و موسیقی سنتی ویتنام جنوبی در آینده تشکیل می‌دهد.

له مین نهو نگوک جوان (۲۲ ساله، ساکن بخش تان توآن) با تماشا و گوش دادن به صداهای سنتور، شیپور و طبل، همراه با اجرای رقص محلی "بونگ روی"، گفت: «قبلاً فکر می‌کردم "بونگ روی" یک آیین است و فقط برای نسل مسن‌تر، اما با آمدن به اینجا، جوانان زیادی را می‌بینم که به آن علاقه‌مند هستند. تجربیاتی از این دست به ما کمک می‌کند تا درباره ارتباط معنوی منحصر به فرد مردم جنوب ویتنام بیشتر بدانیم.»

به گفته ون تین، یکی از اعضای پروژه تانگ - آزمایشگاه فرهنگ، از یادگیری معنای آیین معبد روستا گرفته تا یادگیری نحوه پیچیدن کیک برنجی سنتی، بسیاری از جوانان به تدریج عمق فرهنگی سرزمینی را که در آن زندگی می‌کنند، لمس می‌کنند. در این تجربیات به ظاهر ساده، سنت خانوادگی، با تمام خاطرات و ارزش‌های معنوی آن، همچنان از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود.

ترازو

منبع: https://www.sggp.org.vn/dua-nguoi-tre-cham-vao-nep-nha-xua-post845076.html