ប្រាំពីរឆ្នាំក្រោយមក ពេលពិនិត្យមើលពាក្យបណ្ដាំឡើងវិញ មនុស្សគ្រប់គ្នាមានការងឿងឆ្ងល់។

ដោយ​ការ​មើល​ថែ​ម្តាយ​ចាស់​របស់​ពួកគេ​ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត គូ​ស្វាមីភរិយា​ជនជាតិ​ចិន​នេះ​បាន​ទទួល​ «អំណោយ» ដ៏​ធំ​ជាង​ទ្រព្យសម្បត្តិ​សម្ភារៈ​ណា​មួយ​ទៅ​ទៀត។

*ខាងក្រោមនេះគឺជាអត្ថបទរបស់អ្នកនិពន្ធ Dich Xuan Lieu ដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយនៅលើ 163.com (ប្រទេសចិន)។

គ្រួសារខ្ញុំមានបងប្អូនបីនាក់ ខ្ញុំជាកូនកណ្តាល ហើយទទួលបានក្តីស្រលាញ់ពីឪពុកម្តាយតិចជាងបងប្អូនពីរនាក់របស់ខ្ញុំ។

ឪពុកខ្ញុំជាមន្ត្រីរាជការ ឬដូចដែលពួកគេនិយាយនៅពេលនោះ គាត់គឺជា "បុរសម្នាក់ដែលស៊ីអាហាររដ្ឋាភិបាល"។ ម្តាយខ្ញុំជាគ្រូបង្រៀនវិទ្យាល័យ មានចរិតម៉ឺងម៉ាត់ និងមានមហិច្ឆតាខ្ពស់។

ដោយសារតែគ្រួសាររបស់ពួកគេមានជីវភាពធូរធារ ហើយឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេទាំងពីរសុទ្ធតែមានការអប់រំ និងមានឋានៈសង្គមខ្ពស់ ពួកគេបានដាក់ការរំពឹងទុកជាច្រើនទៅលើកូនប្រុសទាំងបីរបស់ពួកគេ។

ជាអកុសល ខ្ញុំមានសមត្ថភាពតិចជាងឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំ ដូច្នេះខ្ញុំទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់តិចជាង។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានលះបង់ពេលវេលារបស់ពួកគេដើម្បីអប់រំ និងបណ្តុះបណ្តាលប្អូនប្រុសច្បង និងប្អូនប្រុសតូចៗរបស់ខ្ញុំ ឲ្យក្លាយជាបុគ្គលឆ្នើម។

ឪពុកម្តាយខ្ញុំបានទិញរបស់ល្អបំផុតឲ្យយើងទាំងពីរនាក់ ដើម្បីបង្ហាញសមិទ្ធផលរបស់ពួកគេដល់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ ចំពោះខ្ញុំ អ្វីដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើគឺខំរៀន ហើយមិនធ្វើឲ្យឪពុកម្តាយខ្ញុំខ្មាស់អៀននោះទេ នោះជារឿងល្អរួចទៅហើយ។

កាលនៅក្មេង ខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើការជាកម្មកររោងចក្រនៅក្នុងស្រុក។ ទន្ទឹមនឹងនេះ បងប្រុសច្បង និងប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំទាំងពីរនាក់ត្រូវបានទទួលយកចូលរៀននៅសាកលវិទ្យាល័យ។ បន្ទាប់ពីបងប្រុសច្បងរបស់ខ្ញុំបានបញ្ចប់ការសិក្សា ឪពុកក្មេកនាពេលអនាគតរបស់ខ្ញុំបានរៀបចំឱ្យគាត់ធ្វើការនៅក្នុងអាជីវកម្មគ្រួសារ។

ប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ ទោះបីជាមិនមានតំណែងខ្ពស់ក៏ដោយ ក៏គាត់ទទួលបានជោគជ័យយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយឃើញអនាគតភ្លឺស្វាងរបស់ពួកគេ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍លាយឡំគ្នារវាងការកោតសរសើរ និងទុក្ខព្រួយ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំនៅតែបន្តខិតខំដើម្បីជីវិតកាន់តែប្រសើរឡើង។

ពេលខ្ញុំរៀបការ ឪពុកម្តាយខ្ញុំបានទិញផ្ទះមួយឲ្យយើងនៅជិតកន្លែងដែលខ្ញុំធ្វើការ។ ផ្ទះនេះតូចណាស់ មានបន្ទប់គេង និងផ្ទះបាយ ប៉ុន្តែវាខ្វះបន្ទប់ទឹក។ ដូច្នេះ ខ្ញុំ និងប្រពន្ធខ្ញុំត្រូវប្រើបន្ទប់ទឹកសាធារណៈនៅក្បែរនោះនៅពេលចាំបាច់ ដែលវាពិតជាមិនស្រួលទេ។

ពេលបងប្រុសរបស់ខ្ញុំរៀបការ ម៉ាក់បានទិញផ្ទះធំទូលាយមួយឲ្យពួកគេនៅខេត្ត។ ដោយឃើញប្រពន្ធខ្ញុំតូចចិត្តដែលប្តីរបស់គាត់មិនទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់ដូចបងប្អូនរបស់យើង ខ្ញុំបានលួងលោមនាងថា៖ «យើងរៀបការឆាប់ពេក ហើយនៅពេលនោះ ម៉ាក់និងប៉ាមិនមានលុយច្រើនទេ។ បងប្រុសរបស់ខ្ញុំរៀបការយឺតជាង ហើយនៅពេលនោះ ម៉ាក់និងប៉ាបានសន្សំប្រាក់បានច្រើន ដូច្នេះវាត្រឹមត្រូវហើយដែលអំណោយរបស់គាត់ធំជាង។ ក្នុងរយៈពេលពីរបីឆ្នាំទៀត ផ្ទះរបស់យើងនឹងឡើងថ្លៃ ហើយបន្ទាប់មកយើងអាចលក់វា ហើយទិញផ្ទះថ្មីដែលធំទូលាយជាងនេះ»។

ម្ភៃឆ្នាំក្រោយមក ក្រុមហ៊ុនដែលខ្ញុំធ្វើការបានបិទទ្វារ ហើយខ្ញុំក៏ក្លាយជាអ្នកអត់ការងារធ្វើ។ នៅពេលនោះ ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំពូកែខាងចម្អិនអាហារណាស់ ដូច្នេះយើងមានគម្រោងប្រើប្រាស់ប្រាក់សន្សំរបស់យើងដើម្បីបើកភោជនីយដ្ឋានមួយ។

នៅដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ២០០០ ជីវភាពរស់នៅរបស់ប្រជាជនបានប្រសើរឡើង ហើយមនុស្សកាន់តែច្រើនឡើងៗបានចាប់ផ្តើមរីករាយនឹងការញ៉ាំអាហារនៅខាងក្រៅ ដូច្នេះអាជីវកម្មរបស់ខ្ញុំ និងប្រពន្ធខ្ញុំបានរីកចម្រើន។ តាមរយៈការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់យើងផ្ទាល់ យើងរកបានប្រាក់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទិញផ្ទះធំមួយនៅក្នុងទីក្រុង។

ដោយសារតែយើងរស់នៅជិតផ្ទះឪពុកម្តាយខ្ញុំ ខ្ញុំនិងប្រពន្ធខ្ញុំតែងតែមកលេងជាញឹកញាប់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នេះបានក្លាយជារឿងធម្មតាសម្រាប់ឪពុកម្តាយខ្ញុំ។ ទន្ទឹមនឹងនេះ បងប្រុសច្បង និងប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំរស់នៅឆ្ងាយ ហើយមកលេងតែម្តងរៀងរាល់ពីរបីខែម្តង ដូច្នេះពួកគេត្រូវបានឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លាំង ហើយតែងតែត្រូវបានស្វាគមន៍យ៉ាងកក់ក្តៅ។ នៅពេលដែលខ្ញុំ និងប្រពន្ធខ្ញុំយកអំណោយមក គ្មាននរណាម្នាក់ប៉ះវាទេ ប៉ុន្តែអំណោយពីបងប្រុសខ្ញុំតែងតែត្រូវបានឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេសរសើរ និងសរសើរ។

កាលម្តាយខ្ញុំមានអាយុ 70 ឆ្នាំ គាត់មានជំងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាលភ្លាមៗ ហើយចាប់តាំងពីពេលនោះមក គាត់ក៏ដេកលើគ្រែដោយសារតែជំងឺខ្វិនពាក់កណ្តាលខ្លួន។ ឪពុកក្មេករបស់ខ្ញុំមានវ័យចំណាស់ ដូច្នេះគាត់បានជួលអ្នកថែទាំម្នាក់ឱ្យជួយមើលថែគាត់។

នៅពេលណាដែលយើងមានពេលទំនេរ ខ្ញុំនិងប្រពន្ធតែងតែទៅលេងម្តាយខ្ញុំ ហើយជួយឪពុកខ្ញុំធ្វើការងារផ្ទះខ្លះ។ ពីរឆ្នាំក្រោយមក ឪពុកខ្ញុំស្រាប់តែធ្លាក់ខ្លួនឈឺ ហើយទទួលមរណភាព។ ម្តាយខ្ញុំសម្លឹងមើលបងប្រុសច្បង និងប្អូនប្រុសពៅរបស់ខ្ញុំដោយភ្នែកពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹម។

គាត់ពិតជាចង់មករស់នៅជាមួយពួកគេណាស់ ប៉ុន្តែបងប្រុសរបស់ខ្ញុំបានងាកមកមើលបងថ្លៃស្រីរបស់ខ្ញុំ ដោយធ្វើពុតជាមិនដឹងខ្លួន។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ប្អូនប្រុសពៅរបស់ខ្ញុំបានបដិសេធដោយគួរសម ដោយលើកឡើងពីចម្ងាយ និងកាលវិភាគការងារដ៏មមាញឹក ជាហេតុផលដែលមិនអាចមើលថែម្តាយរបស់យើងបានត្រឹមត្រូវ។

ឮដូច្នេះ ម្តាយខ្ញុំមានអារម្មណ៍សោកសៅ និងខកចិត្តបន្តិច។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំ និងប្រពន្ធខ្ញុំសម្លឹងមើលមុខគ្នា ហើយនិយាយថាយើងនឹងនាំនាងមកផ្ទះវិញដើម្បីមើលថែនាង ដែលធ្វើឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ផ្អើល។

ម្តាយក្មេករបស់ខ្ញុំមិនបាននិយាយអ្វីទេ ខ្ញុំដឹងថាគាត់យល់ព្រម។ ប៉ុន្តែពូរបស់ខ្ញុំបាននិយាយឡើងថា "ម្តាយរបស់អ្នកមានកូនប្រុសបីនាក់។ យើងមិនអាចទុកកូនប្រុសទីពីរឱ្យមើលថែគាត់ជារៀងរហូតបានទេ។ បងប្អូនប្រុសទាំងបីមានកាតព្វកិច្ចមើលថែម្តាយរបស់ពួកគេ មិនថាពួកគេចង់ឬអត់នោះទេ"។

ម្តាយរបស់ខ្ញុំបានផ្លាស់ប្តូរផ្ទះរៀងរាល់បីខែម្តង។ ខ្ញុំ និងបងប្រុសទាំងបីរបស់ខ្ញុំបានប្តូរវេនគ្នាមើលថែគាត់។ សម្រាប់រយៈពេលបីខែដំបូង គាត់បានស្នាក់នៅផ្ទះបងប្រុសច្បងរបស់ខ្ញុំ បន្ទាប់មកនៅផ្ទះខ្ញុំ និងចុងក្រោយនៅផ្ទះពូពៅរបស់ខ្ញុំ។ ជាងមួយឆ្នាំក្រោយមក គាត់បានមកផ្ទះខ្ញុំជាលើកទីបី។ នៅពេលដែលគាត់ហៀបនឹងចាកចេញ គាត់បានកាន់ដៃប្រពន្ធខ្ញុំ ហើយបង្ហាញពីបំណងចង់នៅជាមួយយើងឱ្យបានយូរ។ ខ្ញុំ និងប្រពន្ធបានមើលថែគាត់អស់រយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំទៀត រហូតដល់គាត់ទទួលមរណភាពដោយសារជំងឺធ្ងន់ធ្ងរ។ ក្នុងអំឡុងពេលនោះ បងប្រុសច្បង និងប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំក៏បានមកលេងគាត់ម្តងម្កាលដែរ ប៉ុន្តែតែងតែចាកចេញយ៉ាងលឿន។

បន្ទាប់ពីពិធីបុណ្យសពរបស់ម្តាយខ្ញុំបានបញ្ចប់ទៅ ពូរបស់ខ្ញុំ និងមេធាវីរបស់គាត់បានប្រកាសថា គាត់បានបន្សល់ទុកនូវពាក្យបណ្ដាំមួយ ដែលធ្វើឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ផ្អើល។ វាបានបង្ហាញថា ទោះបីជាឈឺក៏ដោយ គាត់បានធ្វើការរៀបចំចាំបាច់ទាំងអស់ ដើម្បីធានាបាននូវការស្លាប់ដោយសន្តិភាព។ យោងតាមពាក្យបណ្ដាំរបស់ម្តាយខ្ញុំ ប្រាក់ដែលគាត់ទទួលបានពីការលក់ផ្ទះចាស់របស់គាត់ — ជាង 1 លានយន់ — រួមជាមួយនឹងសៀវភៅសន្សំរបស់គាត់ ត្រូវបានប្រគល់ជូនខ្ញុំ និងប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ។

សំបុត្របណ្តាំមិនបាននិយាយអំពីបងប្រុសច្បង និងប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំទេ។ រឿងនេះធ្វើឱ្យពួកគេខឹងយ៉ាងខ្លាំង ហើយពួកគេបានចោទប្រកាន់ខ្ញុំ និងប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ រួមជាមួយពូរបស់យើង ពីបទឃុបឃិតគ្នា និងប្រើល្បិចកលដើម្បីរឹបអូសទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់គ្រួសារ ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងមើលថែម្តាយរបស់យើង។

ពេលមានជម្លោះកើតឡើង មេធាវីរបស់ម្តាយខ្ញុំបានដកពាក្យបណ្ដាំរបស់គាត់ចេញ ហើយពន្យល់ពីខ្លឹមសាររបស់វា។ ពាក្យបណ្ដាំនោះបានបញ្ជាក់ថា ដោយសារតែខ្ញុំ និងប្រពន្ធខ្ញុំជាកូនដែលគោរព និងមើលថែគាត់យ៉ាងល្អនៅក្នុងឆ្នាំចុងក្រោយរបស់គាត់ គាត់បានបន្សល់ទុកទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់គាត់មកឲ្យយើង។

ឮដូច្នេះ បងប្រុសច្បង និងប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ហើយពួកគេទាំងពីរនាក់ក៏ស្ងាត់ស្ងៀមដោយភាពខ្មាស់អៀន។ ចំពោះខ្ញុំវិញ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍រំជួលចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ យ៉ាងណាមិញ ម្តាយរបស់ខ្ញុំទីបំផុតបានទទួលស្គាល់សេចក្តីសប្បុរសរបស់ខ្ញុំ និងស្វាមីរបស់ខ្ញុំ។ នេះប្រហែលជាសុភមង្គលដ៏អស្ចារ្យបំផុតដែលខ្ញុំធ្លាប់មានក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។

ប្រភព៖ https://giadinh.suckhoedoisong.vn/me-thien-vi-anh-em-trai-nhung-ve-gia-chi-co-toi-cham-care-7-years-after-seeing-the-widow-everyone-is-shocked-17225032016571498.htm