ເລ ທິ ເມ, ດ້ວຍນ້ຳໃຈອັນເມດຕາໃນທຸກໆບົດກະວີຂອງນາງ.

ຫຼັງຈາກຮຽນຈົບຊັ້ນມັດທະຍົມຕອນປາຍ, ເລທິເມ ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກອງກຳລັງອາສາສະໝັກຊາວໜຸ່ມ. ຫຼັງຈາກການໂຮມປະເທດເຂົ້າກັນ, ນາງໄດ້ສຶກສາຢູ່ໂຮງຮຽນຂຽນສ້າງສັນ ຫງວຽນຢູ, ເຮັດວຽກໃນວົງການນັກຂ່າວຕັ້ງແຕ່ປີ 1970, ແລະຕໍ່ມາໄດ້ກາຍເປັນບັນນາທິການໃຫຍ່ຂອງວາລະສານ Cua Viet.

ເລ ທິ ເມ ໄດ້ເຜີຍແຜ່ບົດກະວີ, ບົດກະວີມະຫາກາບ ແລະ ບົດຂຽນຫຼາຍສິບບົດ, ລວມທັງ: *ລະດູການລໍຖ້າດວງຈັນ* (ບົດກະວີ, 1980), *ຂອງຂວັນສຳລັບຄົນຜູ້ໜຶ່ງ* (ບົດກະວີ, 1990), *ຢູ່ຄົນດຽວ* (ບົດກະວີ, 1990), *ດວງຈັນເທິງດິນຊາຍ* (ເລື່ອງສັ້ນ, 1987), *ຄວາມຝັນຂອງຍິງໜຸ່ມ* (ບົດກະວີ, 1996)... ເລ ທິ ເມ ໄດ້ຮັບລາງວັນ ສະມາຄົມນັກຂຽນຫວຽດນາມ ໃນປີ 1990 ສຳລັບບົດກະວີຂອງນາງ *ຂອງຂວັນສຳລັບຄົນຜູ້ໜຶ່ງ*.

ຊຸດບົດກະວີ ແລະ ເລື່ອງສັ້ນຂອງນັກຂຽນ ເລ ທິ ເມ - ຮູບພາບ: PXD

ບົດກະວີຂອງ ເລ ທິ ເມ ອຸດົມສົມບູນໄປດ້ວຍຄວາມເປັນຜູ້ຍິງ, ປະກອບດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກສ່ວນຕົວ, ຄວາມແຕກຕ່າງທາງດ້ານອາລົມທີ່ລະອຽດອ່ອນ ແລະ ອ່ອນໂຍນ, ບາງຄັ້ງກໍ່ສຳຜັດກັບຄວາມສັບສົນທີ່ເຊື່ອງໄວ້ທີ່ຍາກທີ່ຈະສະແດງອອກຢ່າງເຕັມທີ່. ໃນບົດກະວີ "ລະດູການລໍຖ້າດວງຈັນ," ຜູ້ຂຽນໄດ້ຂຽນວ່າ:

ຈົດໝາຍຈາກອ້າຍຂອງຂ້ອຍ, ແຈ້ງໃຫ້ລາວຮູ້ວ່າລາວກັບມາ.

ໃຫ້ດວງຈັນຂຶ້ນຕາມທີ່ໄດ້ສັນຍາໄວ້.

ໃນອາກາດທີ່ປອດໂປ່ງ, ດອກໝາກຖົ່ວມີກິ່ນຫອມ.

ເມກເລີ່ມມີສີອ່ອນໆ.

ດວງຈັນເຄິ່ງດວງໄດ້ອຽງໄປຂ້າງໜຶ່ງ.

ລະເບີດສັ່ນສະເທືອນດວງຈັນ.

ເຮືອຢູ່ໄກໆ

ທ່າມກາງພູຜາປ່າດົງດິບຂຽວອຸ່ມທຸ່ມ.

ບໍ່ວ່າຈະເປັນເວລາສັນຕິພາບ ຫຼື ສົງຄາມ, ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຜູ້ຍິງຍັງຄົງອ່ອນໂຍນ, ມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນ, ແລະ ເລິກເຊິ່ງ, ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອ່ອນໂຍນຂອງຜູ້ຍິງ, ເຖິງແມ່ນວ່າໃນຊ່ວງເວລາລໍຖ້າທີ່ຍາວນານທີ່ວັດແທກໃນວົງຈອນຈັນທະຄະຕິ. ການລໍຖ້ານີ້, ຄືກັບບົດເພງທີ່ຍືດເຍື້ອຍາວນານ, ເຮັດໃຫ້ຄວາມສຸກຂອງການພົບ ແລະ ເຫັນໜ້າກັນຫາຍາກ ແລະ ມີຄ່າ; ເຖິງແມ່ນວ່າຫຼັງຈາກການພົບກັນ, ມັນກໍ່ຮູ້ສຶກຄືກັບຄວາມຝັນ, ບາງຄັ້ງກໍ່ບໍ່ໜ້າເຊື່ອ. ນີ້ແມ່ນສະພາບທາງຈິດໃຈ ແລະ ອາລົມທີ່ສົງຄາມນຳມາສູ່ຜູ້ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໂດຍກົງ ຫຼື ໂດຍທາງອ້ອມ.

ລາວໄດ້ຫິ້ວກະເປົ໋າກັບບ້ານ.

ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ທ້ອງຟ້າຖືກອັດແໜ້ນເຂົ້າກັນ.

ຄວາມສຸກຂອງນາງໄດ້ຈາງຫາຍໄປ.

ຄືກັບດວງຈັນທີ່ກຳລັງຂຶ້ນໃນເວລາກາງເວັນທີ່ແຈ່ມໃສ

ພວກເຮົາໄດ້ພົບກັນໃນຊ່ວງເດືອນເຕັມດວງ.

ເຈົ້າຍັງໜຸ່ມຄືທ້ອງຟ້າ.

ກອດຂອງລາວອ່ອນໂຍນ.

ອຸດົມສົມບູນດ້ວຍສຽງກ່ອມລູກໆຢູ່ປາກ

ເມື່ອລາວບໍ່ຢູ່, ໂລກເບິ່ງຄືວ່າກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານ, ຂາດບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ມີແຕ່ຄວາມປາຖະໜາ ແລະ ຄວາມຮັກເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່; ແຕ່ເມື່ອລາວກັບຄືນມາ, "ໂລກເບິ່ງຄືວ່າຫົດຕົວລົງ." ຄວາມແຕກຕ່າງທາງດ້ານອາລົມເຫຼົ່ານີ້, ປ່ຽນແປງໄປຕາມການເວລາ ແລະ ສະພາບຈິດໃຈ, ສະທ້ອນຢູ່ໃນບົດກະວີ - ໃນຊ່ວງເວລາຂອງຄວາມຄາດຫວັງ, ໃນຊ່ວງເວລາຂອງຄວາມສຸກ, ແຕ່ຍັງຄົງອ່ອນໂຍນຈົນກວ່າຈະຮອດເວລາທີ່ຕ້ອງຈາກກັນ.

ມື້ອື່ນພວກເຮົາຈະກ່າວຄຳອຳລາອີກຄັ້ງ.

ດວງຈັນສ່ອງແສງຜ່ານທົ່ງນາເຂົ້າ.

ດວງດາວເກົ້າພັນດວງໃນຄືນແລ້ວຄືນເລົ່າ

ຢອດໄຟລົງໃນຫົວໃຈ.

ຂ້ອຍກຳລັງລໍຖ້າເຈົ້າຢູ່, ຂ້ອຍກຳລັງລໍຖ້າ.

ດວງຈັນທີ່ສວຍງາມ... ໃບໜ້າ

ທຸກໆເຊົ້າຂ້ອຍຕິດຕາມລາວ.

ຕະຫຼອດສົງຄາມ.

ຮູບພາບຂອງຜູ້ຍິງໃນບົດກະວີແມ່ນຮູບພາບຂອງຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນສະໄໝສົງຄາມ; ແມ່ນແຕ່ຄວາມປາຖະໜາ ແລະ ຄວາມປາຖະໜາທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດຂອງເຂົາເຈົ້າກໍຕິດຕາມຜູ້ຊາຍໄປໃນສະໜາມຮົບ. ຄວາມປາຖະໜາຍັງເດີນທາງໄປກັບເຂົາເຈົ້າ, ບໍ່ໄດ້ຢູ່ເຮືອນຄືກັບທີ່ມັນເຄີຍເປັນ. ບົດກະວີເຫຼົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ນຶກເຖິງຜົນງານວັນນະຄະດີຕ່າງປະເທດທີ່ໄດ້ຮັບລາງວັນໂນແບລທີ່ມີຊື່ສຽງ, ເຊິ່ງໂດດເດັ່ນຈາກຫົວຂໍ້ຂອງມັນ, "ສົງຄາມບໍ່ມີໃບໜ້າຂອງຜູ້ຍິງ." ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນອາລົມພິເສດແທ້ໆທີ່ພົບເຫັນພຽງແຕ່ໃນສົງຄາມ, ໂດຍສະເພາະໃນສົງຄາມຂອງປະຊາຊົນທີ່ຍືດເຍື້ອ, ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຫຍຸ້ງຍາກນັບບໍ່ຖ້ວນ, ແລະ ຜູ້ຍິງແມ່ນຜູ້ທີ່ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມຮູ້ສຶກເຫຼົ່ານັ້ນຫຼາຍທີ່ສຸດ.

ເມື່ອເຖິງເວລາທີ່ບົດກະວີ "ແມ່ນ້ຳໝູ່ບ້ານ" ຖືກຂຽນຂຶ້ນ, ນັກກະວີໄດ້ຄົ້ນຫາ ແລະ ທົດລອງວິທີການສະແດງອອກທີ່ແຕກຕ່າງກັນແລ້ວ. ໃນຂະນະທີ່ຍັງເປັນເພດຍິງ, ມັນເປັນຄວາມເປັນຜູ້ຍິງທີ່ມີຄຸນນະພາບທີ່ແປກປະຫຼາດ, ຍ້ອນວ່າຄຳກອນທີ່ຄົມຊັດ ແລະ ຄົມຊັດໃນບົດກະວີເຮັດໃຫ້ມັນເບິ່ງຄືວ່າເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ, ມີອາລົມທີ່ຍັບຍັ້ງຫຼາຍຂຶ້ນ, ແລະ ເຂັ້ມຂຸ້ນຫຼາຍຂຶ້ນ:

ຫີນສີແດງ, ແຫຼ່ງກຳເນີດແມ່ນ້ຳ, ຫີນຊາຍ

ຕາຂອງຕົ້ນໄມ້ເຈັບດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາ, ໂດຍບໍ່ມີນໍ້າຕາ.

ຂ້ອຍໄດ້ກັບຄືນໄປບ້ານຂອງພໍ່ຂ້ອຍເພື່ອອາບນໍ້າໃນນໍ້າຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງລາວ.

ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນມັນກໍ່ຄືກັບກ້ອນຫີນຮ້ອງໄຫ້.

ໃນຈິດວິນຍານຂອງຂ້ອຍ, ໃນຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍ

ເມື່ອນ້ຳຖ້ວມໄຫຼລົງມາ, ດວງຈັນກໍ່ອຽງລົງມາເທິງ Thach Han.

ບົດສຸດທ້າຍໄດ້ປະກົດຂຶ້ນເປັນຄຳສາບານທີ່ແກະສະຫຼັກໄວ້ໃນຫີນຂອງແມ່ນ້ຳ Thach Han ໃນບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງພວກເຮົາ:

ຂ້ອຍກັບຄືນໄປບ້ານ ແລະ ປູກເສົາໄວ້ໃນບ່ອນທີ່ບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ.

ກະລຸນາອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ດື່ມ ແລະ ຫລຽວເບິ່ງຄວາມປາຖະໜາຂອງໝູ່ບ້ານຕໍ່ທ່າເຮືອ.

ເງົາຂອງໝູ່ບ້ານເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈອ່ອນເພຍລົງ.

"ເງົາຂອງໝູ່ບ້ານດູດເອົາຫົວໃຈ" ເປັນສຳນວນທີ່ສວຍງາມ, ສົດຊື່ນ ແລະ ເປັນກະວີທີ່ສ້າງຄວາມປະທັບໃຈທີ່ຍືນຍົງຕໍ່ບົດກະວີ ແລະ ຄວາມໝາຍຂອງມັນ.

ເລ ທິ ເມ ເປັນນັກກະວີມືອາຊີບທີ່ມີຊື່ສຽງໃນໂລກວັນນະຄະດີມາເປັນເວລາດົນນານ. ນາງໄດ້ຂຽນຢ່າງກວ້າງຂວາງກ່ຽວກັບ ແຂວງກວາງຈິ ແລະ ມີຜົນງານຫຼາຍເລື່ອງທີ່ໄດ້ຮັບການຕອບຮັບເປັນຢ່າງດີ ເຊັ່ນ "ແມ່ນ້ຳຮຽວ" ແລະ "ກັບຄືນສູ່ດົງຮ່າ." ເຖິງແມ່ນວ່າບົດກະວີສຸດທ້າຍກ່າວເຖິງເມືອງ, ແຕ່ຮູບພາບຫຼັກ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກຕົ້ນຕໍຍັງຄົງຢູ່ຄືຄວາມປາຖະໜາຫາບ້ານເກີດເມືອງນອນ ແລະ ຄວາມຫຼົງໄຫຼໃນເລື່ອງຄວາມຮັກທີ່ແຕກຫັກຍ້ອນສົງຄາມ. ຜູ້ຂຽນຍັງເປັນຕົວລະຄອນທີ່ມີເນື້ອເພງໃນບົດກະວີ, ກ້າວເຂົ້າສູ່ປະຈຸບັນ ໃນຂະນະທີ່ຈິດວິນຍານຂອງນາງປາຖະໜາຫາອະດີດ, ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເສຍໃຈ ແລະ ຄວາມໂສກເສົ້າທີ່ໂສກເສົ້າ. ບົດກະວີນີ້ຄືກັບສຽງຖອນຫາຍໃຈຫຼັງຈາກການເຕົ້າໂຮມຊາດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່, ແຕ່ສຳລັບຜູ້ຍິງ, ເຮືອແຫ່ງຄວາມຮັກໄດ້ສູນຫາຍໄປ, ປະໄວ້ຄວາມໂສກເສົ້າທີ່ເລິກເຊິ່ງ ແລະ ຍາວນານ, ດັງກ້ອງຢູ່ໃນໃຈຂອງຜູ້ອ່ານຄືກັບບົດກະວີຂອງຄວາມຮັກທີ່ບໍ່ເຕັມປ່ຽມ.

"ສິບສາມປີຕໍ່ມາ, ຂ້ອຍກັບຄືນໄປຫາດົງຮ່າ / ແມ່ນ້ຳຮຽວຍັງຄຶກຄື້ນໄປດ້ວຍຕະຫຼາດ / ດຽວນີ້ເດັກຍິງຫຼາຍຄົນຮ້ອງເພງກ່ອມລູກໃຫ້ແມ່ຂອງເຂົາເຈົ້າ / ແລະໃບໝາກຍັງຂຽວຢູ່ສຳລັບຜູ້ຊື້ / ຂ້ອຍໄດ້ຂ້າມແມ່ນ້ຳແລ້ວ, ຂ້ອຍສົນໃຈຫຍັງກັບຈຳນວນການເດີນທາງດ້ວຍເຮືອຂ້າມຟາກ? / ເປັນຫຍັງຄວາມໂສກເສົ້າຍັງຄົງຄ້າງຢູ່ເທິງທ່າເຮືອທີ່ລໍຖ້າຢູ່? / ເປັນຫຍັງຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍຍັງເຈັບປວດດ້ວຍຄວາມເສຍໃຈ? / ໃນຕອນນັ້ນມີຄົນຮ້ອງເພງໃຫ້ຂ້ອຍ..."

"ໂອ້, ແມ່ນ້ຳຮຽວ, ເດືອນມັງກອນສັນຍາວ່າຈະມີລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ/ດອກແອບປຣີກອດຍັງເບັ່ງບານ, ຍັງຄົງຢູ່ໃນຄວາມໜາວເຢັນຂອງຕອນແລງ/ສີທອງຄືກັບດວງອາທິດ, ຂ້ອຍຄິດເຖິງຄວາມສຸກແຕ່ຮ້ອງໄຫ້/ແກ້ມສີບົວອ່ອນ, ມືເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຫາກັນ/ໃນສະໄໝນັ້ນ, ເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ຄຳໝັ້ນສັນຍາດ້ວຍໃບໝາກ/ເຖິງແມ່ນວ່າຕະຫຼາດຕອນບ່າຍຈະຈືດຈາງລົງ ແລະ ລູກຄ້າກໍ່ກະຈາຍກັນໄປ/ປູນຂາວເລັກນ້ອຍໃສ່ປາກຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍກໍ່ເສຍໃຈຢ່າງລັບໆ/ຕຳນິຕົວເອງທີ່ຍິ້ມ ແລະ ກົ້ມໝວກ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສິ້ນສຸດການແຍກທາງຂອງພວກເຮົາ..."

ບົດກະວີນີ້ຄືກັບການສະທ້ອນຕົນເອງ, ການເວົ້າຄົນດຽວພາຍໃນທີ່ເລົ່າເລື່ອງລາວຂອງຊີວິດ, ເລື່ອງຄວາມຮັກຂອງຄວາມຮັກໃນໄວໜຸ່ມ. ຄົນເຮົາອາດຄິດວ່າ, "ຄວາມຮັກມີຢູ່ພາຍໃນແລ້ວ, ແຕ່ພາຍນອກຍັງລັງເລ" (ເລື່ອງຂອງ Kieu). ຄຳດຽວ, ແມ່ນແຕ່ການແນມເບິ່ງ, ອາດເປັນຄືກັບຄຳສາບານຂອງຄວາມຮັກນິລັນດອນ, ເປັນເສັ້ນດ້າຍຂອງຊະຕາກຳ. ແຕ່ບໍ່, ໜ້າເສຍດາຍ, ມັນບໍ່ແມ່ນແບບນັ້ນ. ເຫດຜົນແມ່ນຄືກັບໃນບັນທັດສຸດທ້າຍ: "ຕຳນິຂ້ອຍທີ່ຫົວຂວັນ, ກົ້ມໝວກຂອງຂ້ອຍຄືກັບການຈາກກັນ." ຄວາມຮັກທີ່ເບົາບາງຄືກັບເມກໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຊົງຈຳ, ບາງທີອາດເປັນພາບລວງຕາ, ເລື່ອນອອກຈາກການຈັບເພາະຊ່ວງເວລາຂອງຄວາມອາຍ, ຄວາມອາຍທີ່ເປັນເລື່ອງປົກກະຕິຂອງຍິງສາວ, ໂດຍສະເພາະຍິງສາວໃນບ້ານ. ດົນນານມາແລ້ວ, ມັນຍັງຫຼອກຫຼອນຫົວໃຈ, ບາງຄັ້ງກໍ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຮູ້ສຶກເສຍໃຈ... ຄວາມງາມຂອງບົດກະວີແມ່ນຢູ່ໃນຄວາມຈິງຂອງມັນ, ລັກສະນະທີ່ອ່ອນໂຍນແຕ່ລະອຽດອ່ອນແລະເລິກເຊິ່ງ. ອ່ອນໂຍນ, ແຕ່ຍັງເສົ້າສະຫຼົດໃຈແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາ.

ບົດກະວີຂອງ ເລ ທິ ເມ ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງຂະບວນການຮັບຮູ້ ແລະ ການສະແດງອອກຜ່ານບົດກະວີ, ສ້າງພາບພົດທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງນັກກະວີມືອາຊີບຜູ້ອຸທິດຕົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງຕໍ່ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຕົນຄື ກວາງຈິ.

ຟາມຊວນຢຸງ

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baoquangtri.vn/van-hoa/202605/le-thi-may-hon-hau-trong-tung-van-tho-5ae679f/