ລອງບຽນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຂົວເທົ່ານັ້ນ.

[ໂຄສະນາ_1]

ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ຂຽນທີ່ໄດ້ກ່າວມາຂ້າງເທິງນັ້ນໄດ້ຂຽນຈາກທັດສະນະຂອງຈິດໃຈຫວຽດນາມ, ດົງ ດີ, ໃນ *ລູກຫຼານຂອງຂົວລອງບຽນ* , ມອງເຫັນນະຄອນຫຼວງໃນສະພາບການຂອງໂລກາພິວັດ ແລະ ຄວາມທັນສະໄໝໃນແບບທີ່ເປັນເອກະລັກ.

Long Biên không chỉ là một cây cầu- Ảnh 1. — ປຶ້ມດັ່ງກ່າວຈັດພິມໂດຍ Tri Thuc Tre Books ແລະ ສຳນັກພິມຈຳໜ່າຍສະມາຄົມນັກຂຽນຫວຽດນາມ.

ຂົວລອງບຽນເປັນສະຖານທີ່ທີ່ເດັກນ້ອຍລຸ້ນຜູ້ຂຽນມີຄວາມຊົງຈຳທີ່ດີ. ມັນເປັນ "ສະຫວັນ" ສຳລັບການຫຼິ້ນຢູ່ໃຕ້ຂົວ, ມີເກມຕ່າງໆເຊັ່ນ: ຊ່ອນຫາ, ໂດດເຊືອກ, ແລະ hopscotch... ມັນຍັງເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ພວກເຮົາຂ້າມການງີບຫຼັບຕອນບ່າຍ, ຂຶ້ນໄປເທິງຂົວໄປຫາແຄມຝັ່ງຊາຍ, ແລະ ແອບເຂົ້າໄປໃນທົ່ງນາສາລີ ແລະ ມັນຕົ້ນເພື່ອລັກ ແລະ ປີ້ງມັນ...

ຂົວແຫ່ງນີ້ຍັງເປັນຫຼັກຖານສະແດງເຖິງການເຊື່ອມຕໍ່ພິເສດທີ່ຜູ້ຂຽນມີກັບບຸກຄົນໃດໜຶ່ງ. ໃນປຶ້ມຫົວນີ້, ໃນຂະນະທີ່ເຄິ່ງໜຶ່ງອຸທິດໃຫ້ແກ່ຄວາມຊົງຈຳໃນໄວເດັກ, ອີກເຄິ່ງໜຶ່ງແມ່ນກ່ຽວກັບຊີວິດຂອງຕົນເອງ. ໃນສາຍພົວພັນຂອງນາງກັບຊາຍຕ່າງປະເທດທີ່ນາງເອີ້ນຢ່າງຕະຫຼົກວ່າ "ຢາພິດຕາເວັນຕົກ," ຫລານຊາຍຂອງຄົນຝຣັ່ງຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການກໍ່ສ້າງຂົວລອງບຽນ, ນາງໄດ້ເປີດເຜີຍທັດສະນະທີ່ແຕກຕ່າງກັນຂອງຄົນຕ່າງປະເທດກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳ ແລະ ປະຊາຊົນຫວຽດນາມ. ສິ່ງນີ້ຢືນຢັນ ແລະ ຊີ້ແຈງຕື່ມອີກກ່ຽວກັບດ້ານບວກຂອງເທດສະການເຕັດ (ປີໃໝ່ຫວຽດນາມ), ແມ່ຍິງຫວຽດນາມ, ການຕ້ອນຮັບ, ແລະ ຄວາມເຄົາລົບນັບຖືຕໍ່ຄວາມເຊື່ອທາງສາສະໜາ. ແບບການຂຽນຂອງນາງບາງຄັ້ງກໍ່ເຍາະເຍີ້ຍ, ບາງຄັ້ງກໍ່ຄົມຊັດ, ບໍ່ພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ຫົວຂວັນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງກະຕຸ້ນໃຫ້ຜູ້ອ່ານຄິດໄຕ່ຕອງຢູ່ສະເໝີ.

ນອກເໜືອໄປຈາກຄວາມຊົງຈຳ ແລະ ເລື່ອງລາວສ່ວນຕົວແລ້ວ, ຂົວລອງບຽນຍັງເປັນຂົວເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງອະດີດ ແລະ ປະຈຸບັນ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ພວກເຮົາເຫັນພໍ່ ແລະ ແມ່ລຸ້ນຜູ້ສູງອາຍຸທີ່ໃຫ້ຄຸນຄ່າແກ່ປະເພນີ ແລະ ມາລະຍາດຄຽງຄູ່ກັບລຸ້ນໜຸ່ມທີ່ມີວິຖີຊີວິດ, ທັດສະນະໂລກ ແລະ ປັດຊະຍາຂອງຊີວິດທີ່ປ່ຽນແປງໄປ. ປຶ້ມຫົວນີ້ສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນບົດຂຽນກ່ຽວກັບຮ່າໂນ້ຍເທົ່ານັ້ນ; ມັນສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນຢ່າງຊັດເຈນເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງ ແລະ ການປ່ຽນແປງຂອງຍຸກສະໄໝ, ຈາກທັດສະນະຂອງພົນລະເມືອງໂລກ.

[ໂຄສະນາ_2]
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://thanhnien.vn/long-bien-khong-chi-la-mot-cay-cau-185250203221435067.htm