ຄິດເຖິງນາງ - ຄົນທີ່ດົນໃຈ

ດ້ວຍເຫດຜົນບາງຢ່າງ, ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຂຽນປະໂຫຍກທຳອິດເຫຼົ່ານີ້, ທ່າມກາງຄວາມຊົງຈຳທີ່ສັບສົນ, ໃນໂອກາດທີ່ສຳຄັນ, 40 ປີຫຼັງຈາກເຂົ້າຮຽນມະຫາວິທະຍາໄລ ແລະ ເລີ່ມຕົ້ນການເດີນທາງທີ່ຮູ້ສຶກທັງ "ຄືກັບຊະຕາກຳ ແລະ ໜີ້ສິນ" ກັບອາຊີບການຂຽນ ແລະ ການສອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຮູບພາບທຳອິດທີ່ຜຸດຂຶ້ນມາໃນໃຈແມ່ນຊ່ວງເວລາທີ່ຜ່ານໄປຢ່າງໄວວາ, ຜ່ານໄປຄືກັບລົມພັດແຮງ ແຕ່ປະໄວ້ຄວາມສະທ້ອນຂອງບົດກະວີທີ່ຍັງຄົງຢູ່. ມັນແມ່ນຊ່ວງເວລາທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຖືຊຸດບົດກະວີທີ່ບາງໆ, ລະອຽດອ່ອນ, ແລະ ມີສະເໜ່ ທີ່ມີຫົວຂໍ້ທີ່ໜ້າສົນໃຈ - ຊຸດບົດກະວີ "ກະລຸນາຢ່າຫົດນ້ຳໃສ່ຂ້ອຍ" ໂດຍນັກກະວີ ແລະ ຄູສອນ Tran Thi Viet Trung (ນາມແຝງ Van Trung). ໂດຍສະເພາະ, ມັນແມ່ນເວລາທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອ່ານບົດນຳຂອງຊຸດບົດກະວີນີ້ໂດຍນັກກະວີ Ha Duc Toan ຜູ້ລ່ວງລັບໄປແລ້ວ, ປະທານສະມາຄົມວັນນະຄະດີ ແລະ ສິລະປະ Bac Thai ໃນທ້າຍຊຸມປີ 1980. ຂ້າພະເຈົ້າຈື່ໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ: "ບົດກະວີຂອງ Van Trung ເປັນແບບນັ້ນ, ມີຄວາມປາຖະໜາແຕ່ລະມັດລະວັງ, ເຂັ້ມຂຸ້ນແຕ່ອ່ອນໂຍນ, ທຸກທໍລະມານແຕ່ມີຄວາມຄິດໃນແງ່ດີ... ນັ້ນແມ່ນສາລະສຳຄັນທີ່ຂົມຂື່ນ - ສາລະສຳຄັນຂອງ Tran Thi Van Trung." ດຽວນີ້, ຫຼັງຈາກຫຼາຍກວ່າເຄິ່ງຊີວິດ, ຂ້າພະເຈົ້າຮັບຮູ້ ແລະ ເຊື່ອຢ່າງໜັກແໜ້ນວ່ານີ້ແມ່ນການສັງເກດທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ເລິກເຊິ່ງທີ່ສຸດກ່ຽວກັບບົດກະວີ ແລະ ບຸກຄົນທີ່ຄູສອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າສ້າງຂຶ້ນ - ນັກກະວີ ເຈິ່ນ ທິ ວັນ ຈຸງ.

ປຶ້ມບາງຫົວຂອງ ຮອງສາດສະດາຈານ, ທ່ານໝໍ ແລະ ນັກກະວີ ເຈິ່ນທິວຽດຈຸງ

1. ການເລີ່ມຕົ້ນຄວາມສຳພັນທາງດ້ານຄວາມຮັກ

ຕົວຈິງແລ້ວ, ຂ້ອຍຮູ້ຈັກນາງ ວັນ ຈຸງ ມາດົນແລ້ວ, ຕັ້ງແຕ່ຂ້ອຍຍັງນ້ອຍຫາກໍ່ເລີ່ມຮຽນມັດທະຍົມຕອນປາຍ. ຫ້ອງຮຽນຂອງພວກເຮົາແມ່ນປີທຳອິດທີ່ປ່ຽນຈາກຊັ້ນມໍ 8 (ປີສຸດທ້າຍຂອງມັດທະຍົມຕອນຕົ້ນ) ໄປເປັນຊັ້ນມໍ 10 ໃນໂຮງຮຽນມັດທະຍົມຕອນປາຍ, ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຜ່ານຊັ້ນມໍ 9 ຄືກັບດຽວນີ້. ຂ້ອຍຮຽນຢູ່ຫ້ອງຮຽນດຽວກັນກັບ ຕາມ ທານ, ນ້ອງຊາຍຄົນນ້ອຍທີ່ສຸດໃນຄອບຄົວຂອງນາງ ຈຸງ. ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຂ້ອຍໄປຢ້ຽມຢາມເຮືອນຂອງນາງເລື້ອຍໆ. ແນ່ນອນ, ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍມີໂອກາດໄດ້ພົບນາງ. ຄວາມປະທັບໃຈດຽວຂອງຂ້ອຍກ່ຽວກັບນາງແມ່ນຮູບຂອງນາງ ແລະນ້ອງຊາຍຂອງນາງໃນຊຸດເຄື່ອງແບບເຈົ້າໜ້າທີ່ທະຫານ, ຖ່າຍຢູ່ກຳປູເຈຍ. ໃນເວລານັ້ນ, ນາງເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານ ດ້ານການສຶກສາ ໃນປະເທດນັ້ນ. ໜ້າສົນໃຈ, ນ້ອງຊາຍຂອງນາງ (ນ້ອງຊາຍຂອງ ຕາມ ທານ), ເຈົ້າໜ້າທີ່ທະຫານ, ກໍ່ກຳລັງປະຕິບັດໜ້າທີ່ຕ່າງປະເທດຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຮູບຖ່າຍໄດ້ບັນທຶກຊ່ວງເວລາທີ່ສວຍງາມ, ການພົບປະກັນທີ່ມີຄວາມໝາຍ. ຄວາມປະທັບໃຈໃນເບື້ອງຕົ້ນຂອງຂ້ອຍແມ່ນວ່ານາງຍັງໜຸ່ມ ແລະສວຍງາມຫຼາຍ, ມີຜົມຍາວ, ຜົມຍາວ ແລະຕາທີ່ເຫຼື້ອມເປັນປະກາຍດ້ວຍຄວາມສະຫຼາດ, ທັງສະຫຼາດ ແລະ ຄືກັບຄວາມຝັນ. ນັ້ນແມ່ນທັງໝົດ. ຕໍ່ມາ, ເມື່ອຂ້ອຍຮຽນຢູ່ມະຫາວິທະຍາໄລປີທີສອງ, ນາງໄດ້ສຳເລັດວຽກມອບໝາຍຂອງນາງ ແລະ ກັບຄືນມາສືບຕໍ່ການເດີນທາງທີ່ມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນຂອງນາງໃນຖານະເປັນອາຈານສອນໜຸ່ມຢູ່ໃນວິທະຍາເຂດມະຫາວິທະຍາໄລ. ນາງໄດ້ສອນພວກເຮົາກ່ຽວກັບວັນນະຄະດີໂຣແມນຕິກໃນຊຸມປີ 1930-1945, ໂດຍຊ່ຽວຊານດ້ານກະວີໃໝ່. ມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະເພີ່ມວ່າໃນລຸ້ນຂອງພວກເຮົາ, ຮຽນມັດທະຍົມຕອນປາຍໃນຊຸມປີ 1970 ແລະ ຕົ້ນຊຸມປີ 1980 ໃນພາກເໜືອຂອງຫວຽດນາມ, ເກືອບບໍ່ມີໃຜຮູ້ຫຍັງກ່ຽວກັບກະວີໃໝ່. ພວກເຮົາສາມາດທ່ອງຈຳບົດກະວີຂອງໂຮ່ຈິມິນ, ໂຕຮືວ, ຊອງຮົ່ງ, ບົດກະວີຕ້ານຝຣັ່ງ (ຍົກເວັ້ນ *The Purple Sim Flower* ຂອງຮືວລວານ, *Tay Tien* ຂອງກວາງຢຸງ, ແລະ *On the Other Side of the Duong River* ຂອງຮວ່າງແຄມ... ໃນເວລານັ້ນ, ບົດກະວີເຫຼົ່ານີ້ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຮັບການປະເມີນຄືນໃໝ່ ຫຼື ລວມເຂົ້າໃນປຶ້ມແບບຮຽນ), ແລະ ບົດກະວີຕ້ານອາເມລິກາ; ແມ່ນແຕ່ໃນການແຂ່ງຂັນນັກຮຽນທີ່ມີພອນສະຫວັນລະດັບແຂວງ, ຂ້ອຍໄດ້ວິເຄາະ ແລະ ຊື່ນຊົມບົດກະວີ "The Pillar of Support" ຂອງເລດຶກທໍ, ເຊິ່ງເປັນບົດກະວີທີ່ມີຫົວຂໍ້ສຳຄັນທີ່ຄູສ່ວນໃຫຍ່ຂອງພວກເຮົາໃນເວລານັ້ນບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍ. ແຕ່ຂ້ອຍໄດ້ຍິນພຽງແຕ່ສອງສາມປະໂຫຍກຈາກບົດກະວີທີ່ມີຊື່ສຽງເຊັ່ນ: "The Sound of Autumn" ຂອງ Luu Trong Lu ແລະ "Hurry" ຂອງ Xuan Dieu, ບໍ່ຕ້ອງເວົ້າເຖິງ Nguyen Binh, Han Mac Tu, ຫຼືນັກກະວີກະວີໃໝ່ຄົນອື່ນໆ. ຂ້ອຍຈື່ໄດ້ວ່າ, ໃນຂະນະທີ່ກະກຽມສຳລັບການແຂ່ງຂັນນັກຮຽນທີ່ມີພອນສະຫວັນລະດັບຊາດ, ຄູຂອງຂ້ອຍເຄີຍອ່ານໃຫ້ຂ້ອຍຟັງສອງສາມປະໂຫຍກຈາກ Luu Trong Lu: "ຝົນຕົກລົງມາຢ່າງບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ/ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍປາຖະໜາຫາໃຜຜູ້ໜຶ່ງ/ດວງຈັນຕົກຢູ່ຫຼັງພູເຂົາແລະບໍ່ກັບຄືນມາ/ເປັນຫຍັງຝົນຈຶ່ງຕົກຫຼາຍແທ້/ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍປາຖະໜາບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ/ແຕ່ຂ້ອຍປາຖະໜາໃຜ..." ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເວົ້າ, ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຄົນທີ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບຫົວຂໍ້ຂອງ "ຄວາມຮັກ, ຄວາມກຽດຊັງ, ສົງຄາມ, ແລະຄວາມສຸກ," ດຽວນີ້ໄດ້ຮັບການປະຕິບັດຕໍ່ຄວາມສຸກແບບໃໝ່ຂອງບົດກະວີໂລແມນຕິກ, ເປັນສິ່ງທີ່ໜ້າຕື່ນເຕັ້ນ. ແຕ່ບໍ່ວ່າຂ້ອຍຈະອ້ອນວອນຫຼາຍປານໃດ, ຄູຂອງຂ້ອຍປະຕິເສດທີ່ຈະອ່ານມັນອອກສຽງຢ່າງແນ່ນອນ. ຂ້ອຍລໍຖ້າຈົນຮອດເວລາພັກຜ່ອນ, ເປີດກະເປົ໋າຮຽນຂອງຄູຢ່າງລັບໆ, ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະຊອກຫາ "ຂຸມຊັບສົມບັດ" ຂອງບົດກະວີ. ໜ້າເສຍດາຍ, ມີພຽງແຕ່ສອງສາມປະໂຫຍກເທົ່ານັ້ນ, ທີ່ຄູໄດ້ຮັບມາ. ສ່ວນທີ່ເຫຼືອແມ່ນບົດກະວີ "ປະຕິວັດ" ທັງໝົດ; ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດຊອກຫາປະໂຫຍກທີ່ຄ້າຍຄືກັນໄດ້ເລີຍ. ຂ້ອຍຢາກອ່ານບົດກະວີໃໝ່ຕັ້ງແຕ່ມື້ນັ້ນຈົນກວ່າຂ້ອຍຈະມີໂອກາດໄດ້ຮຽນກັບນາງ.

ຮອງສາດສະດາຈານ - ປະລິນຍາເອກ ເຈິ່ນ ທິ ຫວຽດ ຈຸງ.

ປຶ້ມຫົວທຳອິດທີ່ຂ້ອຍໄດ້ອ່ານຈາກນາງກ່ຽວກັບບົດກະວີໃໝ່ບໍ່ແມ່ນ "ນັກກະວີຫວຽດນາມ" ທີ່ມີຊື່ສຽງ (ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ອຍຍັງບໍ່ທັນໄດ້ອ່ານມັນໃນຕອນນັ້ນ), ແຕ່ເປັນປຶ້ມທີ່ພິເສດຫຼາຍ. ຂ້ອຍຍັງຈື່ຄຳເວົ້າຢູ່ໜ້າປົກ: "ນັກກະວີຫວຽດນາມກ່ອນສົງຄາມ, ເຫຼັ້ມທີ 1, ສະບັບທີສອງ, ຈັດພິມໂດຍ Sống Mới, Saigon, 1968." ປຶ້ມຫົວນີ້ຖືກຈັດພິມໃນປີເກີດຂອງຂ້ອຍ. ບໍ່ຕ້ອງສົງໃສເລີຍວ່າຂ້ອຍດີໃຈຫຼາຍ. ເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ, ຂ້ອຍຢູ່ໃນຫ້ອງສະໝຸດພ້ອມກັບປື້ມບັນທຶກຂອງໂຮງຮຽນ, ຖອດຄວາມໃນຊຸດບົດກະວີທັງໝົດຢ່າງລະມັດລະວັງ, ທຸກໆບົດກະວີ, ແມ່ນແຕ່ຄຳນຳ ແລະ ຄຳຫຼັງ. ຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບ Chế Lan Viên, ຜູ້ທີ່ "ປະກົດຕົວຢ່າງກະທັນຫັນໃນໂລກຂອງບົດກະວີຄືກັບປະກົດການທີ່ໜ້າຢ້ານກົວ"; ຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບ Nguyễn Bính, "ພອນສະຫວັນທີ່ມີພອນສະຫວັນຢ່າງມະຫັດສະຈັນ, ຄວາມໂສກເສົ້າອັນບໍລິສຸດຂອງຈິດວິນຍານຂອງຊົນນະບົດ," ແລະໂລກທັງໝົດຂອງບົດກະວີໃໝ່. ແລະແນ່ນອນ, ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຊົມເຊີຍນາງຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ. ນາງເບິ່ງຄືວ່າມາຈາກອີກໂລກໜຶ່ງ, ໄກແຕ່ສົດໃສ, ສຳລັບພວກເຮົາ - ນັກສຶກສາໃນຫໍບັນຍາຍມະຫາວິທະຍາໄລທີ່ຫ່າງໄກແຫ່ງນີ້. ສິ່ງທີ່ໜ້າຊົມເຊີຍຍິ່ງກວ່ານັ້ນກໍຄື ນາງຍັງຂຽນບົດກະວີຄືກັນກັບຂ້ອຍ, ໂດຍໄດ້ເລີ່ມຂຽນບົດກະວີໃນປີສຸດທ້າຍຂອງໂຮງຮຽນມັດທະຍົມຕອນຕົ້ນ. ບົດກະວີເລື່ອງທຳອິດຂອງຂ້ອຍໄດ້ຖືກຕີພິມໃນໜັງສືພິມທະຫານພາກພື້ນໜຶ່ງ, ອ່ານໃນລາຍການບົດກະວີຂອງ Voice of Vietnam, ເຊິ່ງໄດ້ຮັບອິດທິພົນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຈາກບົດກະວີໃໝ່, ແລະບາງທີອາດຈະໂດຍນາງໃນລະດັບໃດໜຶ່ງ.

2. ການເດີນທາງຂອງຄວາມເປັນເພື່ອນ

ຂ້າພະເຈົ້າຈົບການສຶກສາຈາກມະຫາວິທະຍາໄລຝຶກອົບຮົມຄູ Viet Bac ໃນປີ 1989, ໄດ້ສອນໄລຍະສັ້ນໆໃນເຂດ Loc Ninh-Song Be ທີ່ຫ່າງໄກສອກຫຼີກ, ຈາກນັ້ນໄດ້ເປັນອາສາສະໝັກໃນໂຄງການ "ແສງສະຫວ່າງວັດທະນະທໍາ" ໃນບ້ານຊົນເຜົ່າມົ້ງ, ສອນຢູ່ໂຮງຮຽນມັດທະຍົມ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນໄດ້ຍ້າຍໄປຮຽນຢູ່ສະຖາບັນອື່ນ. ສິ່ງນີ້ຍັງສືບຕໍ່ຈົນຮອດອາຍຸ 40 ປີກ່ອນທີ່ຈະຮຽນຕໍ່ປະລິນຍາໂທ. ແລະຢູ່ທີ່ນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພົບກັບນາງອີກຄັ້ງ. ນາງໄດ້ສອນຫຼັກສູດໜຶ່ງ. ໂດຍບໍ່ມີການລັງເລຫຼືທາງເລືອກອື່ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສະໝັກເປັນຜູ້ຄວບຄຸມຂອງນາງສໍາລັບວິທະຍານິພົນປະລິນຍາໂທຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ໃນລະຫວ່າງການພົບປະຂອງພວກເຮົາ, ນາງໄດ້ແນະນໍາວ່າ, ເນື່ອງຈາກການເຊື່ອມຕໍ່ຢ່າງໃກ້ຊິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າກັບແລະຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບຊົນເຜົ່າມົ້ງ, ຂ້າພະເຈົ້າຄວນສຸມໃສ່ການຄົ້ນຄວ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າກ່ຽວກັບວັນນະຄະດີຂອງຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ. ໃນເວລານັ້ນ, ບໍ່ມີໃຜຫຼາຍຄົນທີ່ສຶກສາດ້ານນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລືອກທີ່ຈະຄົ້ນຄວ້າວັນນະຄະດີມົ້ງ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນບົດກະວີມົ້ງ. ມັນປາກົດວ່າຫຼາຍປີທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເປັນອາສາສະໝັກໃນໂຄງການຮູ້ໜັງສືບໍ່ໄດ້ເສຍໄປ. ດ້ວຍປະສົບການຕົວຈິງຂອງຂ້າພະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນ, ແລະດຽວນີ້ມີໂອກາດອ່ານຢ່າງເລິກເຊິ່ງກ່ຽວກັບຊົນເຜົ່າມົ້ງ, ຂ້າພະເຈົ້າສົນໃຈຫົວຂໍ້ນີ້ຢ່າງແທ້ຈິງ. ວິທະຍານິພົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງດ້ວຍກຽດຕິຍົດ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບການຍອມຮັບເຂົ້າຮຽນໃນໂຄງການລະດັບປະລິນຍາໂທ (ໂດຍບໍ່ຕ້ອງສອບເສັງເຂົ້າຮຽນ). ໃນເວລານັ້ນ, ເນື່ອງຈາກສະພາບການຄອບຄົວ ແລະ ພັນທະໃນການເຮັດວຽກ, ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດໄປຮຽນຢູ່ຮ່າໂນ້ຍໄດ້. ຂ້ອຍໄດ້ສະແດງຄວາມປາດຖະໜາຢາກໃຫ້ລາວເບິ່ງແຍງຂ້ອຍ, ແລະ ລາວກໍ່ຕົກລົງ. ເບິ່ງຄືວ່າ, ຂ້ອຍເປັນນັກສຶກສາລະດັບປະລິນຍາໂທສາຂາວັນນະຄະດີຄົນດຽວໃນເມືອງໄທງວຽນທີ່ມີຜູ້ຄວບຄຸມພຽງຄົນດຽວ. ນີ້ແມ່ນຍ້ອນຄວາມເຂົ້າໃຈ ແລະ ການສະໜັບສະໜູນຂອງລາວ. ລາວສະເໝີໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກເປັນເອກະລາດແກ່ນັກສຶກສາໃນການຄົ້ນຄວ້າ ວິທະຍາສາດ ຂອງເຂົາເຈົ້າ. ດ້ວຍຄວາມເອົາໃຈໃສ່, ການໃຫ້ກຳລັງໃຈ, ແລະ ແຮງຈູງໃຈຂອງລາວ, ຂ້ອຍຈຶ່ງສຳເລັດວິທະຍານິພົນຂອງຂ້ອຍກ່ອນກຳນົດ. ລາວມີຄວາມລະມັດລະວັງໃນການຄົ້ນຄວ້າຂອງລາວ. ໃນສະພາບການຂອງການຂຽນວິທະຍານິພົນຂອງຂ້ອຍ, ການສອນຢູ່ມະຫາວິທະຍາໄລ, ການເຮັດວຽກໃນໂຄງການຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດລະດັບລັດຖະມົນຕີ, ການຂຽນບົດຄວາມ, ແລະ ການພິມເຜີຍແຜ່ປຶ້ມ, ບາງຄັ້ງຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າມີວຽກຫຼາຍເກີນໄປຍ້ອນການຂາດຄວາມເຂັ້ມງວດທາງວິທະຍາສາດ. ລາວເປັນຜູ້ທີ່ຊ່ວຍຂ້ອຍເອົາຊະນະຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ອຸປະສັກເຫຼົ່ານັ້ນດ້ວຍວິທີທີ່ທັງດີ ແລະ ມີທັກສະ. ບາງທີອາດເປັນຍ້ອນວ່າລາວເຄີຍເປັນຫົວໜ້າພະແນກວິທະຍາສາດ ແລະ ເຕັກໂນໂລຊີຢູ່ມະຫາວິທະຍາໄລໄທງວຽນ, ແລະ ຕໍ່ມາເປັນຜູ້ອຳນວຍການສຳນັກພິມມະຫາວິທະຍາໄລໄທງວຽນ, ການແກ້ໄຂແມ່ນທັກສະທີ່ລາວມີຄວາມຊຳນານຫຼາຍ. ໃນບັນດາຫຼາຍສິ່ງທີ່ລາວສອນຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຈື່ ແລະ ຊື່ນຊົມກັບຄວາມສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງການເກັບກຳ ແລະ ອ້າງອີງແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ. ອີງຕາມນາງ, ເມື່ອທ່ານອ້າງອີງແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ, ທ່ານຄວນພະຍາຍາມຊອກຫາແຫຼ່ງຂໍ້ມູນນັ້ນ ແລະ ຮັກສາມັນໄວ້ຢ່າງລະມັດລະວັງ ເພື່ອໃຫ້ມັນສາມາດນຳໃຊ້ເພື່ອການກວດສອບໄດ້ເມື່ອຈຳເປັນ. ໃນການຄົ້ນຄວ້າທາງວິທະຍາສາດ, ການລັກຂະໂມຍຂໍ້ມູນ, ບໍ່ວ່າຈະເລັກນ້ອຍ, ກໍ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ. ຄວາມຊື່ສັດທາງວິທະຍາສາດແມ່ນເງື່ອນໄຂເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ເປັນຂໍ້ກຳນົດບັງຄັບສຳລັບນັກຄົ້ນຄວ້າ. ຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້ຫຼາຍຢ່າງຈາກນາງກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້. ຕໍ່ມາ, ໂດຍໄດ້ເຫັນການໂຕ້ຖຽງກັນຫຼາຍຢ່າງໃນການຄົ້ນຄວ້າຂອງເພື່ອນຮ່ວມງານບາງຄົນ, ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈເລື່ອງນີ້ຢ່າງເລິກເຊິ່ງຍິ່ງຂຶ້ນ.

ທັງຂ້ອຍ ແລະ ນາງລ້ວນແຕ່ເປັນອະດີດນັກສຶກສາຂອງພະແນກວັນນະຄະດີ. ເມື່ອຂ້ອຍກັບມາສອນຢູ່ພະແນກນີ້, ນາງໄດ້ຍ້າຍໄປເຮັດວຽກດ້ານການຄຸ້ມຄອງຢູ່ສຳນັກພິມແລ້ວ. ພວກເຮົາມັກພົບກັນໃນລະຫວ່າງການບັນຍາຍຮັບເຊີນ ຫຼື ໃນຂະນະທີ່ນັ່ງຢູ່ໃນຄະນະກຳມະການປ້ອງກັນວິທະຍານິພົນ. ນາງຍັງຄົງຄືເກົ່າ, ມີຄວາມສຸກ ແລະ ເປີດໃຈສະເໝີ, ແຕ່ກໍ່ຍັງເອົາຈິງເອົາຈັງ ແລະ ຮຽກຮ້ອງຄວາມຕ້ອງການສູງຈາກນັກສຶກສາຂອງນາງ. ນາງເຕັມໃຈທີ່ຈະໃຊ້ເວລາຫຼາຍມື້, ແມ່ນແຕ່ຫຼາຍອາທິດ, ຊ່ວຍນັກສຶກສາທົບທວນ ແລະ ເສີມວິທະຍານິພົນຂອງເຂົາເຈົ້າຫຼັງຈາກການປ້ອງກັນ. ບາງຄັ້ງ, ມັນເປັນພຽງນັກສຶກສາທີ່ນາງກຳລັງທົບທວນ, ບໍ່ແມ່ນຜູ້ຄວບຄຸມຂອງນາງ. ເວົ້າງ່າຍໆ, ມັນແມ່ນເພື່ອຮັບປະກັນວ່າພວກເຂົາມີຜະລິດຕະພັນທີ່ "ສະອາດທີ່ສຸດ" ທີ່ເປັນໄປໄດ້ເພື່ອໃຊ້ເປັນເອກະສານອ້າງອີງສຳລັບຫໍສະໝຸດ. ນັ້ນຍັງເປັນວິທີທີ່ນາງຊ່ວຍນັກສຶກສາ, ລວມທັງຄົນລຸ້ນຫຼັງ.

3. ຄວາມມັກໃນການຂຽນ ແລະ ຄວາມມັກໃນຊີວິດ

ໂດຍການເຂົ້າຮ່ວມສະມາຄົມນັກຂຽນຫວຽດນາມໃນຖານະນັກວິຈານ, ນາງ ວັນ ຈຸງ ບໍ່ເຄີຍຢຸດຂຽນ, ໂດຍສະເພາະບົດກະວີ, ນັບຕັ້ງແຕ່ນາງເປັນນັກສຶກສາວັນນະຄະດີ. ຂ້ອຍໄດ້ອ່ານບົດກະວີເຊັ່ນ "ດອກໄມ້ອະມະຕະ" ແລະ "ເຖິງນັກກະວີ ແທ່ງຕົງ" ແລະ ປະທັບໃຈເປັນພິເສດເມື່ອຂ້ອຍເປັນນັກສຶກສາ. ຫຼາຍຄົນໃນຫ້ອງຮຽນຂອງພວກເຮົາໄດ້ສະແຫວງຫາອາຊີບການຂຽນ. ຫ້ອງຮຽນຂອງຂ້ອຍ (K20) ພຽງຫ້ອງດຽວໄດ້ຜະລິດນັກຂຽນສາມຄົນ (ສະມາຊິກຂອງສະມາຄົມນັກຂຽນຫວຽດນາມ), ເຊິ່ງເປັນສະຖິຕິທີ່ອາດຈະບໍ່ມີຫ້ອງຮຽນອື່ນໃດທຽບເທົ່າໄດ້ໃນ 60 ປີນັບຕັ້ງແຕ່ການສ້າງຕັ້ງມະຫາວິທະຍາໄລຝຶກອົບຮົມຄູຫວຽດບັກ (ປະຈຸບັນແມ່ນມະຫາວິທະຍາໄລຝຶກອົບຮົມຄູພາຍໃຕ້ມະຫາວິທະຍາໄລ ທາຍງວຽນ ).

ນາງ ວັນ ຈຸງ ມີວົງຄົນຮູ້ຈັກຢ່າງກວ້າງຂວາງ. ສ່ວນໜຶ່ງແມ່ນຍ້ອນນາງເກີດໃນຄອບຄົວທີ່ມີຄວາມຮູ້ຄວາມສາມາດ. ຕໍ່ມາ, ສາມີຂອງນາງ, ນັກສິລະປິນຜູ້ມີກຽດ ຫງອກ ດິ່ງ ແທ່ງ, ຍັງເປັນຄົນທີ່ມີສະເໜ່ຫຼາຍ. ເຮືອນຂອງນາງເຕັມໄປດ້ວຍກະຖາງດອກໄມ້ສົດທີ່ມີສີສັນສົດໃສສະເໝີ. ໃນຊ່ວງວັນພັກ ແລະ ເທດສະການ (ປີໃໝ່ຫວຽດນາມ), ດອກໄມ້ຈະຫລັ່ງໄຫຼມາຈາກເດີ່ນບ້ານເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ, ເຮັດໃຫ້ຫ້ອງຮັບແຂກເຕັມໄປໝົດ. ນາງມີຄວາມຮູ້ສຶກດ້ານຄວາມງາມທີ່ງົດງາມ. ສິ່ງນີ້ເຫັນໄດ້ຊັດເຈນໃນທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຕັ້ງແຕ່ການຈັດແຈງ ແລະ ການຕົກແຕ່ງຫ້ອງການຂອງນາງຈົນເຖິງເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ແລະ ວິຖີຊີວິດຂອງນາງ. ນາງມີຄວາມລະມັດລະວັງໃນທຸກໆການກົດປາກກາເມື່ອແກ້ໄຂຄວາມຜິດພາດຂອງນັກຮຽນ, ແລະ ໃນການພົວພັນກັບໝູ່ເພື່ອນ ແລະ ເພື່ອນຮ່ວມງານ. ການຢູ່ອ້ອມຂ້າງນາງສະເໝີເຮັດໃຫ້ຄົນຮູ້ສຶກສະບາຍໃຈ, ແຕ່ບໍ່ເຄີຍເປັນທຳມະດາ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ນາງສະເໝີສ້າງບັນຍາກາດແຫ່ງຄວາມສະຫງ່າງາມໃຫ້ກັບທຸກຄົນ, ໃນທຸກສະຖານະການ. ມັນເປັນຄວາມສະຫງ່າງາມທາງປັນຍາຢ່າງດຽວ, ບໍ່ແມ່ນການໂອ້ອວດ, ແຕ່ຍັງໄດ້ຮັບຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ຄວາມຊົມເຊີຍ.

ເບິ່ງຄືວ່າຕັ້ງແຕ່ຂ້ອຍຮູ້ຈັກນາງມາ, ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນນາງຈົ່ມ ຫຼື ຈົ່ມກ່ຽວກັບການສອນ ຫຼື ອາຊີບຂອງນາງເລີຍ. ທັດສະນະ ແລະ ທັດສະນະຂອງນາງເໜືອກວ່າຄວາມນ້ອຍໃຈ ແລະ ຄວາມອິດສາທີ່ແຜ່ຫຼາຍຢູ່ໃນສັງຄົມ ແລະ ໃນໂຮງຮຽນ. ການສຸມໃສ່ຄວາມສຸກແມ່ນວິທີທີ່ນາງສະສົມ ແລະ ຟື້ນຟູພະລັງງານຊີວິດຂອງນາງ.

ລາວເກີດໃນປີວວງ, ອາຍຸຫຼາຍກວ່າຂ້ອຍສິບສອງປີພໍດີ. ສິ່ງທີ່ໜ້າສົນໃຈແມ່ນລາວມີອາຍຸເຈັດສິບປີໃນປີດຽວກັນກັບທີ່ໂຮງຮຽນຂອງຂ້ອຍ (ເຊິ່ງຈະເປັນໂຮງຮຽນຂອງລາວຕະຫຼອດໄປ) ໄດ້ສະຫຼອງວັນຄົບຮອບ 60 ປີ. ມັນເປັນຄວາມສຸກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນມື້ທີ່ມີຄວາມໝາຍດັ່ງກ່າວ. ສຳລັບພວກເຮົາ, ລາວບໍ່ເຄີຍມີແນວຄວາມຄິດກ່ຽວກັບ "ໄວຊະລາ"; ລາວມີຄວາມສຸກແລະມີຊີວິດຊີວາສະເໝີ.

ສຳລັບຂ້ອຍ, ນາງເປັນນັກສິລະປິນມາໂດຍຕະຫຼອດ - ນັກສິລະປິນແຫ່ງຄວາມງາມທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຄວາມມັກສະເໝີ.

ມັນເປັນກຽດສັກສີ ແລະ ຄວາມພາກພູມໃຈສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າທີ່ໄດ້ເປັນໜຶ່ງໃນນັກຮຽນຂອງ ສາດສະດາຈານ ເຈີນ ທີ ວັນ ຈຸງ, ຄູສອນດີເດັ່ນ, ຮອງສາດສະດາຈານ, ປະລິນຍາເອກວິທະຍາສາດ, ແລະ ນັກກະວີ—ບຸກຄົນທີ່ເປັນແຮງບັນດານໃຈໃຫ້ແກ່ນັກຮຽນຫຼາຍລຸ້ນຄົນ.

ໄທງວຽນ, ລະດູການສອບເສັງ 2026

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baothainguyen.vn/van-nghe-thai-nguyen/202605/nghi-ve-co-mot-nguoi-truyen-lua-0f3310f/