ຍ່າງປ່າຢູ່ເທິງຍອດພູບັກມາ

ເກືອບ 30 ປີກ່ອນ, ນັກກະວີ ຫງວຽນຈ້ອງຕາວ ໄດ້ຂຽນບົດກະວີດັ່ງກ່າວໃນຄືນທີ່ລາວຕ້ອງອອກຈາກ ເມືອງເຫວ້ . ເມື່ອຫລຽວເບິ່ງແມ່ນ້ຳຫອມຈາກຍອດພູກິມຟຸ້ງ, ລາວໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ຈິດວິນຍານຂອງລາວ "ຕິດຄ້າງ" ໃນເມືອງເຫວ້ໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ. ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈຄວາມໂສກເສົ້າຂອງນັກກະວີຄົນນີ້ບາງສ່ວນ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເອງປ່ອຍໃຫ້ຈິດວິນຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າຕິດຄ້າງຢູ່ລະຫວ່າງແມ່ນ້ຳສີຂຽວ ແລະ ພູຜາສີຂຽວ, ທ່າມກາງກ້ອນເມກທີ່ລອຍຢູ່ເທິງຍອດພູແບກມາ.