ວັດທະນະທໍາເມືອງທ່າເຮືອ
ຊາວຫວຽດນາມຢູ່ໂຮ້ຍອານອາໄສຢູ່ເຂດປາກແມ່ນ້ຳ ແລະ ເຂດແຄມຝັ່ງທະເລ, ຕົ້ນຕໍແມ່ນປູກເຂົ້າ ແລະ ຜັກ, ແລະ ປະກອບອາຊີບທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບແມ່ນ້ຳ ແລະ ທະເລ. ປະໂຫຍດຂອງການດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນເມືອງທ່າເຮືອ, ບວກກັບນະໂຍບາຍການຄ້າຕ່າງປະເທດເປີດກວ້າງຂອງເຈົ້ານາຍຫງວຽນ, ໄດ້ນຳໄປສູ່ການປ່ຽນແປງທີ່ສຳຄັນໃນອາຊີບ ກະສິກຳ ແບບດັ້ງເດີມຂອງຊາວເມືອງ.
ກ່ອນອື່ນໝົດ, ປະຊາຊົນເມືອງຮອຍອານໄດ້ຮຽນຮູ້ວິທີເຮັດນ້ຳປາຈາກຊາວຈຳ. ຫັດຖະກຳການສ້າງເຮືອທະເລ ແລະ ເຮືອບັນທຸກສິນຄ້າແບບດັ້ງເດີມສຳລັບການຂົນສົ່ງທາງແມ່ນ້ຳ ແລະ ທາງທະເລ ແມ່ນຕົວຢ່າງທົ່ວໄປ. ແມ່ນແຕ່ແນວຄວາມຄິດຂອງ "ກະສິກຳເປັນພື້ນຖານ" ກໍ່ຄ່ອຍໆໄດ້ຮັບ "ຄວາມມັກໃນການຄ້າ" ໃນບັນດາຊາວເມືອງທ່າເຮືອແຫ່ງນີ້.
ການຍ້າຍຖິ່ນຖານຂອງຊາວຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ຈີນ ເປັນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ (ຊາວຍີ່ປຸ່ນຫຼາຍກວ່າ 1,000 ຄົນໃນຕົ້ນສະຕະວັດທີ 17 ແລະ ຊາວຈີນ 6,000 ຄົນໃນທ້າຍສະຕະວັດທີ 17), ພ້ອມກັບນະໂຍບາຍຂອງເຈົ້ານາຍຫງວຽນໃນການສ້າງຕັ້ງບ້ານ ແລະ ເມືອງຕ່າງໆ ແລະ ສົ່ງເສີມການຕັ້ງຖິ່ນຖານເພື່ອການຄ້າ, ເຮັດໃຫ້ວັດທະນະທຳເມືອງທ່າເຮືອຂອງປະຊາກອນການຄ້າຄ່ອຍໆປົກຄຸມວັດທະນະທຳແຄມແມ່ນ້ຳຂອງຊຸມຊົນກະສິກຳ, ການປະມົງ ແລະ ຫັດຖະກຳ.
ວັດທະນະທຳເມືອງທ່າເຮືອໄດ້ກາຍເປັນທ່າອ່ຽງວັດທະນະທຳທີ່ໂດດເດັ່ນເປັນເວລາຫຼາຍສັດຕະວັດ, ປ່ຽນເມືອງໂຮ້ຍອານໃຫ້ກາຍເປັນເມືອງໃຫຍ່ທີ່ຄຶກຄື້ນບ່ອນທີ່ "ທຸກຢ່າງສາມາດພົບໄດ້" (ເລ ກຸຍໂດນ). ເຖິງແມ່ນວ່າໃນທ້າຍຊຸມປີ 1930, ທ່ານຫງວຽນຕວນໄດ້ສັງເກດເຫັນວ່າທ່າເຮືອໂຮ້ຍອານມີ "ປ່າໄມ້ທີ່ມີເສົາ ແລະ ເຮືອແອອັດຢູ່ຮ່ວມກັນ" (ໃນບົດຂຽນຂອງລາວ "ກວາດາຍ").
ແກນວັດທະນະທຳ ຮ່ອຍອານ - ດິ່ງຈຽມ ຍັງໄດ້ຮັບການຍອມຮັບວ່າເປັນສະຖານທີ່ພ້ອມກັບ ຕູຣານ ( ດານັງ ) ບ່ອນທີ່ວຽກງານເຜີຍແຜ່ສາສະໜາກາໂຕລິກໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປະເທດຫວຽດນາມ. ໃນເວລາດຽວກັນ, ມັນເປັນໜຶ່ງໃນທ້ອງຖິ່ນທີ່ໄດ້ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການສ້າງຕົວອັກສອນ ກວອກງữ ຂອງຫວຽດນາມ, ດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມບຸກເບີກຂອງຜູ້ເຜີຍແຜ່ສາສະໜາຕາເວັນຕົກ...
ນອກເໜືອໄປຈາກມໍລະດົກທາງວັດທະນະທຳທີ່ຈັບຕ້ອງໄດ້ທີ່ໄດ້ມາຜ່ານການພົວພັນກັບຊາວຈຳປາ ເຊັ່ນ: ເຮືອພື້ນເມືອງ, ນ້ຳສ້າງບູຮານ ແລະ ສະຖານທີ່ທາງໂບຮານຄະດີຂອງຊາວຈຳປາ, ປະຊາຊົນເມືອງຮອຍອັນຍັງໄດ້ເລືອກທີ່ຈະດັດແປງວັດທະນະທຳຫວຽດນາມໃນແບບທີ່ "ແຕກຕ່າງແຕ່ເຂົ້າກັນໄດ້" ກັບວັດທະນະທຳອື່ນໆ.
ໃນດ້ານສະຖາປັດຕະຍະກຳ, ພວກເຮົາສາມາດເຫັນຕົວຢ່າງທົ່ວໄປເຊັ່ນ: ເຮືອນ "ສາມເບາະ, ສອງປີກ" ຂອງຫວຽດນາມທີ່ມີຫຼັງຄາ "ຄານປອມ ແລະ ເສົາຄ້ຳ" ເພີ່ມເຂົ້າໃນແບບຈີນພາກໃຕ້; ຫຼັງຄາຖືກປົກດ້ວຍກະເບື້ອງຢິນຢາງແທນທີ່ຈະເປັນກະເບື້ອງເກັດປາ ຫຼື ກະເບື້ອງໂຄ້ງ; ເມືອງເກົ່າມີລະບົບເຮືອນບູຮານທີ່ "ລວມ" ແບບຫວຽດນາມ, ຈີນ, ແລະ ຍີ່ປຸ່ນໃນຮູບແບບພື້ນທີ່, ແບບສະຖາປັດຕະຍະກຳ, ແລະ ແມ່ນແຕ່ລາຍລະອຽດຂອງການແກະສະຫຼັກສິລະປະ.
ອີງຕາມນັກຄົ້ນຄວ້າ, ລະບົບຄານ "ເສົາທີ່ເຊື່ອງໄວ້ ແລະ ຄານຂວາງ" (ແບບຫວຽດນາມ) ຍັງຄົງມີຢູ່ຢ່າງມີເຫດຜົນຄຽງຄູ່ກັບລະບົບຄານ "ຄານຊ້ອນກັນ ແລະ ຄານຮອງຮັບທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ" (ແບບຈີນ) ແລະ ລະບົບຮາວ (ແບບຝຣັ່ງ) ພາຍໃນເຮືອນດຽວກັນ…
ການວາງແຜນຕົວເມືອງຂອງເມືອງໂຮ້ຍອານໃນສະຕະວັດທີ 19 - ໂດຍໃຊ້ຖະໜົນເລເລີຍເປັນແກນຫຼັກເພື່ອເຊື່ອມຕໍ່ກັບຖະໜົນສາຍອື່ນໆ, ເທິງເນີນພູທີ່ຮາບພຽງຈາກເທິງຫາລຸ່ມເພື່ອໃຫ້ນ້ຳໄຫຼລົງສູ່ແມ່ນ້ຳ - ຍັງເປັນການປະສົມປະສານທີ່ກົມກຽວຂອງວັດທະນະທຳຕາເວັນອອກ ແລະ ຕາເວັນຕົກ.
ແບບ Quang ໃນຊາວເມືອງ Hoi An
ໃນປະຫວັດສາດ, ເຖິງວ່າຈະມີການໃຊ້ຕົວອັກສອນຈີນໃນເອກະສານການບໍລິຫານ ແລະ ບັນທຶກປະຫວັດສາດເປັນເວລາດົນນານ (ຈາລຶກ, ຄຳອະທິຖານ, ຂໍ້ຄວາມທາງສາສະໜາ, ຂໍ້ຄວາມພິທີກຳ, ແລະອື່ນໆ), ແຕ່ປະຊາຊົນເມືອງໂຮ້ຍອານຍັງຄົງຮັກສາ "ສຳນຽງກວາງນາມ" ໃນພາສາເວົ້າຂອງເຂົາເຈົ້າຕະຫຼອດຫຼາຍສັດຕະວັດ. ປະຈຸບັນ, ແມ່ນແຕ່ຊຸມຊົນຈີນກໍ່ບໍ່ຄ່ອຍໃຊ້ພາສາຈີນໃນການສື່ສານຍົກເວັ້ນໃນຊ່ວງເທດສະການຕ່າງໆ.
ປະຊາຊົນໃນເມືອງຮອຍອານມັກຈະມີຄວາມສາມາດໃນການໂຕ້ຖຽງ ຫຼື ການໂຕ້ວາທີທາງສັງຄົມທີ່ດີກ່ວາບາງທ້ອງຖິ່ນອື່ນໆໃນແຂວງກວາງນາມ. ນີ້ອາດຈະເປັນຍ້ອນການແລກປ່ຽນວັດທະນະທໍາຢ່າງກວ້າງຂວາງ ແລະ ໂດຍກົງກັບຜູ້ຄົນຈາກວັດທະນະທໍາອື່ນໆ, ເຊິ່ງສົ່ງຜົນໃຫ້ມີຄວາມເປີດເຜີຍ ແລະ ຄວາມເປັນທໍາມະຊາດຫຼາຍຂຶ້ນ.
ໃນຕົ້ນສະຕະວັດທີ 17, ຜູ້ສອນສາດສະໜາຊາວອິຕາລີ Cristoforo Borri (1583-1632), ໃນຜົນງານຂອງລາວທີ່ມີຊື່ວ່າ "The Land of Cochinchina," ໄດ້ສັງເກດເຫັນວ່າ, ກ່ຽວກັບລັກສະນະຂອງເຂົາເຈົ້າ, "ເຂົາເຈົ້າມີຄວາມອ່ອນໂຍນ ແລະ ສຸພາບໃນການສົນທະນາຫຼາຍກວ່າຄົນຕາເວັນອອກຄົນອື່ນໆ... ສະຫຼຸບແລ້ວ, ເຂົາເຈົ້າມີນິໄສເຂົ້າສັງຄົມ, ສຸພາບ ແລະ ເປັນມິດກັບພວກເຮົາ..." ແລະ "ເຂົາເຈົ້າໃຫ້ຄຸນຄ່າທັງສິລະປະການຕໍ່ສູ້ ແລະ ວັນນະຄະດີຂຶ້ນກັບໂອກາດ."
ປະຊາຊົນເມືອງໂຮ້ຍອານ, ດ້ວຍລັກສະນະທີ່ມີຊີວິດຊີວາ ແລະ ເປີດກວ້າງແບບເມືອງທ່າເຮືອ, ໂດຍໄດ້ຮັບຮູ້ທັງຕາເວັນອອກ ແລະ ຕາເວັນຕົກຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍ, ມີຄວາມພູມໃຈທີ່ໄດ້ຜະລິດນັກສິລະປິນຍຸກໃໝ່ຫຼາຍຄົນຂອງດົນຕີຫວຽດນາມ, ເຊັ່ນ: ລາ ໂຮຍ ດ້ວຍເພງ "ລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ ແລະ ໄວໜຸ່ມ" ຂອງລາວ; ແລະ "ກຸ່ມວັນນະຄະດີ ຕື ລູກ" (ມາຈາກໂຮຍອານ) ໃນວັນນະຄະດີກ່ອນປີ 1945...
ຂະບວນການແລກປ່ຽນວັດທະນະທຳແບບເຄື່ອນໄຫວນີ້ຍັງ "ປິດບັງ" "ຜົນກະທົບທາງກົງກັນຂ້າມ" - ດັ່ງທີ່ນັກຂຽນ Nguyen Ngoc ໄດ້ກ່າວໄວ້. ປະຊາຊົນຂອງເມືອງ Hoi An ໂດຍທຳມະຊາດແລ້ວ "ຮູ້ເຖິງຂໍ້ຈຳກັດ" ເພື່ອຮັກສາເອກະລັກທາງວັດທະນະທຳຂອງເຂົາເຈົ້າໃນແບບ "ປານກາງ"/ເປັນກາງ. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ເນື່ອງຈາກເຂົາເຈົ້າມີຄວາມຄິດປານກາງເກີນໄປ, ເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງຢ້ານກົວຄວາມສ່ຽງ ແລະ ຂໍ້ບົກຜ່ອງ - ຕົວຢ່າງ, ໃນ ທຸລະກິດ, ເຂົາເຈົ້າລັງເລທີ່ຈະ "ເຮັດທຸລະກິດໃຫຍ່," "ເຮັດທຸລະກິດໃນທະເລເປີດ," ແລະ ຄ່ອຍໆຕົກຢູ່ໃນລັກສະນະ "ອະນຸລັກນິຍົມ".
ນັກຄົ້ນຄວ້າບາງຄົນໂຕ້ຖຽງວ່າ ປະຊາຊົນເມືອງຮອຍອັນມັກຈະມີນິໄສປະພຶດຕົວທີ່ "ມີຄວາມຮູ້ສຶກ" ໂດຍເຊື່ອວ່າ "ເຫດຜົນຮ້ອຍຢ່າງບໍ່ຄຸ້ມຄ່າກັບຄວາມຮັກແມ່ນແຕ່ອອນສ໌ດຽວ." ການດຳລົງຊີວິດພາຍໃນແນວຄິດທີ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກນີ້, ເຊິ່ງເກີດມາຈາກໄລຍະເວລາທີ່ຍາວນານຂອງການດຳລົງຊີວິດຮ່ວມກັນ, ສ້າງຄວາມບໍ່ໝັ້ນຄົງໃນການສົ່ງເສີມ ແລະ ພັດທະນາຄຸນຄ່າວັດທະນະທຳພື້ນເມືອງ.
ເຖິງວ່າຈະມີການປ່ຽນແປງໃນພຶດຕິກຳແບບດັ້ງເດີມ, ປະຊາຊົນເມືອງໂຮ້ຍອານຍັງຄົງສືບທອດວິທີຄິດ, ການເວົ້າ ແລະ ການກະທຳທີ່ມີຊີວິດຊີວາ, ເປີດເຜີຍ, ເປັນມິດ, ແລະ ກ້າຫານຂອງປະຊາຊົນແຂວງກວາງນາມ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, "ຄວາມຮັບຮູ້ກ່ຽວກັບຄວາມພໍດີ" ໃນທາງກົງກັນຂ້າມເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາມີຄວາມຮັບຮູ້ໃໝ່ - ຄວາມຮັບຮູ້ກ່ຽວກັບ "ການປ່ຽນແປງແບບປັບຕົວ". ນີ້ອາດເປັນສາເຫດຫຼັກທີ່ເຮັດໃຫ້ໂຮ້ຍອານອະນຸລັກ ແລະ ພັດທະນາຜະລິດຕະພັນທ່ອງທ່ຽວຈາກເຄື່ອງຫັດຖະກຳ ແລະ ສິລະປະພື້ນເມືອງ, ໃນຂະນະດຽວກັນກໍ່ກາຍເປັນເມືອງທີ່ມີຄວາມຄິດສ້າງສັນຂອງໂລກ.
[ໂຄສະນາ_2]
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baoquangnam.vn/vai-cam-nhan-ve-van-hoa-hoi-an-3139045.html
(0)