[E-magazine]: De warmte van de wisselende seizoenen

De dampende kop thee die mijn moeder dronk, droeg nog steeds de nasmaak van winter, lente, zomer en de seizoenen die ze in mij had gekoesterd en gecultiveerd, samen met de zoete geur van de zachte maartmaand.

In mijn dromen is maart de kapokboom in het dorp die nog slaapt, de witte grapefruitbloesems die nog sluimeren in de tuin, en de wielen van mijn moeders fiets, al bedekt met dauw, die over de hobbelige, stenige weg ratelen.

Ik herinner me die dagen nog goed, het gekraai van een haan in de verte, toen de lucht nog gehuld was in een zilverachtige mist, en mijn moeder opstond om het vuur aan te steken en kleefrijst te stomen in de keuken, waardoor de ruimte zich vulde met een roze gloed. Ik kende het geknetter van brandend hout, het gekletter van pannendeksels, het gespetter van water in de gootsteen en het geschuifel van mijn moeders voetstappen. Maar de geur van gekookte kleefrijst was altijd die speciale geur, die mijn kinderdromen zowel opwekte als kalmeerde. Toen het gekraak verstomde, fietste mijn moeder onvermoeibaar over de dorpsweg en zette haar kraam op bij het vertrouwde kruispunt.

De houten tafel stond schuin, wachtend tot mijn moeders hand zich eroverheen boog en er een glad kleed overheen spreidde, waarop mandjes kleefrijst en kopjes warme kruidenthee stonden uitgestald. Volwassenen, ouderen en kinderen verdrongen zich rond mijn moeders attente kraampje. De kleefrijstkorrels kleven aan elkaar en ritselden vrolijk terwijl mijn moeder ze zorgvuldig inpakte en aan voorbijgangers gaf. Mensen zeiden dat mijn moeders kleefrijst royaal van portie en redelijk geprijsd was, dus iedereen die van ver of dichtbij kwam, stopte even bij haar kraampje om een ​​pakje te halen om zich de hele dag warm en energiek te houden. Misschien was het omdat de hemel haar zo goedgezind was dat mijn moeders ziektes op de vingers van één hand te tellen waren. Of misschien was het omdat ze zichzelf niet toestond moe te worden, gebukt onder talloze zorgen en verantwoordelijkheden. Achter die vroege ochtendmandjes kleefrijst lag een veelheid aan hoop; mijn moeder hoopte een warm en comfortabel thuis te bieden en ervoor te zorgen dat haar kinderen niet te veel ontberingen hoefden te doorstaan. Ik vond het heerlijk om mijn moeder te zien glimlachen terwijl ze elk muntje uit de kleefrijst gladstreek. Hoewel het maar een klein bedrag was, betekende het veel voor me omdat het zorgvuldig bewaard was gebleven uit het zilte zweet van het leven van mijn moeder.

Het dorpskruispunt, hoewel niet bruisend van activiteit, diende als een toevluchtsoord voor verkopers met manden vol groenten en vis. Het leven van mijn moeder en mijn dorpsgenoten, hun strijd om te overleven, verliep er vredig en rustig. En die kleine hoek op het kruispunt herbergde talloze vreugden en verdriet, een plek waar mijn moeder over me waakte, waar ik ook ging. Mijn moeder was de warme omhelzing van mijn thuisland, die me met al haar liefde dicht tegen zich aan hield. De warmte van de wisselende seizoenen, de kleefrijst die ze klaarmaakte, vertegenwoordigden een moederliefde die ongeëvenaard was in de wereld, die me met een heldere geest en onwankelbare stappen vooruit leidde. In de keuken waren nog steeds sporen van mijn moeders aanwezigheid te vinden, de ochtenddauw bevochtigde nog steeds haar schouders en de kiezels van de landweg rolden nog steeds voort, zuchtend voor de wielen van mijn moeders leven. Die onvermoeibare, ronde wielen draaiden door de wisselende seizoenen.

De kleefrijst van mijn moeder uit ons geboortedorp verwarmde me tijdens mijn lange reis van de bamboebossen van mijn dorp naar de nieuwe stad. De geurige, kleverige rijstkorrels zingen, de maïs, bonen en pinda's voegen hun zachte aroma toe, de vertrouwde geur van brandend hout vult de lucht, de zachte glimlach van mijn moeder is er, en de liefde voor mijn thuisland is er ook... Ik weet niet hoeveel manden kleefrijst mijn moeder heeft gekookt, hoe vaak ze haar schaduw wierp op de kruispunten om me te helpen mijn dromen en aspiraties te bereiken. Ik huil in mijn dromen niet omdat ik bang ben voor de terugkeer van het verleden. Ik huil omdat ik het begrijp, omdat ik medelijden heb met het harde leven van mijn moeder, een leven dat ik me slechts vaag herinnerde en vervolgens vergat toen ik een kind was. De oude, versleten fiets leunt nu tegen de muur van het pakhuis. Mijn moeder haalt nog steeds af en toe de aluminium stoompan tevoorschijn om porties kleefrijst te koken als we met de feestdagen samenkomen. De kleefrijst van mijn moeder is nog steeds even zacht en smaakvol als altijd, de kleine keuken nog steeds gevuld met de geur van gekookte rijst en het geurige vuur. Ik herinner me de wisseling van de seizoenen uit mijn jeugd, zonder ook maar één moment te missen.

In de rijpe maand maart keerde ik terug naar mijn moeder en mijn ouderlijk huis. De dorpsweg was breed en nieuw, het kruispunt was verbreed en sloot naadloos aan op de omliggende wegen. Ik zag nog steeds een klein, knus hoekje voor me waar vroeger elke ochtend de theetafel en het mandje kleefrijst stonden. De oude kapokboom had zijn seizoenen met levendige rode bloesems al achter de rug en keek rustig toe hoe mijn thuisland veranderde. De zuiver witte pomelobloesems dwarrelden door de straatjes en mijn lieve moeder, in haar abrikooskleurige wollen jas, genoot van de dampende thee die ze dronk, nog steeds met de vage smaak van winter, lente, zomer en de seizoenen die ze in mij had gekoesterd en gecultiveerd, allemaal geurig in de zoete maand maart.

Inhoud: Moc Nhien

Foto: Bron: internet

Grafisch ontwerp: Mai Huyen

Bron: https://baothanhhoa.vn/e-magazine-hoi-am-giao-mua-282637.htm