Vergeet de emmer niet...
Generaties geboren in de jaren 70, 80 en eerder kennen ongetwijfeld het volksvers: "Gisteren was ik water aan het scheppen bij de dorpsput / Ik vergat mijn shirt aan een lotusbloemtak." Dit vers weerspiegelt het werkende en productieve leven van de boeren in Noord-Vietnam, met de banyanboom, de rivieroever, de dorpshof en de ontluikende liefde tussen stellen in deze prachtige en eenvoudige landelijke omgeving.
Generaties boeren in het algemeen, en de San Diu-bevolking in de gemeente Thien Ke in het bijzonder, zijn in dat dorp opgegroeid, vol genegenheid en kameraadschap. Daarom bewaren San Diu-families tot op de dag van vandaag nog steeds vertrouwde voorwerpen uit hun dagelijks leven en productieactiviteiten, zoals wateremmers, waterkruiken, rijstvijzels, pottenstandaards, wanbakken en zeven... Al deze voorwerpen worden zorgvuldig bewaard door de ouderen en tentoongesteld en gepresenteerd op het Etnisch Cultuurfestival in Thien Ke, met trots op de eeuwenoude culturele schatten van hun volk.
De "Gàu sòng" (een soort wateremmer) is nauw verbonden met de landbouwmethoden van het Sán Dìu-volk.
Tijdens het festival introduceerde de heer On Van Long de landbouwwerktuigen die hij had verzameld en tentoongesteld op zijn kraam. Hij demonstreerde hoe water in de rijstvelden werd geschept en vertelde over de waarde en betekenis van de waterschep. Hij zei dat het zien van dit werktuig veel herinneringen aan vroeger oproept. Tijdens het plantseizoen, vooral bij droog weer, bleef elk gezin dag en nacht wakker om water in de velden te scheppen. De oude waterscheppen waren meestal van bamboe gemaakt en hadden de vorm van een trechter met een wijd uitlopende opening. Een grote bamboering verstevigde de rand en de zijkanten waren voorzien van een frame, met een bamboestang in het midden die de emmer verdeelde. Zonder pompen, alleen op menselijke kracht, was de sfeer van het water scheppen met deze emmers net zo levendig als een festival.
De tentoonstelling van oude gereedschappen en productiemachines van meneer On Van Long toont ook veel voorwerpen die geassocieerd worden met de oude houtkachels. Zo is er een onderzetter van bamboe en rotan om de bodem van de kachel te beschermen tegen zwart worden. Daarnaast staan verschillende zwartgeblakerde potten die gebruikt werden voor het koken van rijst en soep. Er zijn ook wanbakken, manden en containers voor het bewaren van maïs en het drogen van rijst; rijstdorszeven en groentemanden die door vrouwen werden gebruikt, allemaal geweven van bamboe. En tot slot is er de rijstvijzel, die niet alleen zorgde voor warme en voedzame maaltijden, maar ook voor veel stellen in San Diu de liefde bracht.
Tijdens het Etnisch Cultuurfestival in de gemeente Thien Ke werden diverse huishoudelijke artikelen tentoongesteld en geïntroduceerd.
Volgens meneer On Van Long is het leven nu heel anders dan vroeger, maar de eenvoudige gereedschappen en uitrusting herinneren de jongere generatie aan de moeilijke tijden die hun voorouders hebben doorgemaakt. Dat is geschiedenis, die geen enkele inwoner van San Diu ooit mag vergeten.
Mannen zeggen cultuur
De culturele ruimte van de San Diu-bevolking is ook indrukwekkend vanwege de rijke en diverse culinaire cultuur. Je vindt er niet alleen de unieke "chao im" (witte pap), maar ook een verscheidenheid aan gebak met de kenmerkende smaken van de bergen en bossen. Denk bijvoorbeeld aan "banh chung gu" (kleefrijstcake met een bult), "banh tro" (ascake) en "banh nep" (kleefrijstcake)...
Mevrouw Diep Thi Vong sneed elk stukje rijstcake zorgvuldig af en schikte ze op een bord. Ze zei: "De bultrugrijstcake is ook een heilige cake in de culinaire cultuur van de San Diu-etnische groep. Zoals de naam al doet vermoeden, bootst de bultrugrijstcake de vorm na van een vrouw die op het land werkt, het hele jaar door zwoegend in de zon en de regen. De vorm van de cake herinnert de San Diu-generatie aan hun veerkracht en harde werk in arbeid en productie. Daarom maakt elk huishouden op Tet (Vietnamees Nieuwjaar) rijstcakes om aan hun voorouders aan te bieden."
Bumpback kleefrijstcake (Bánh chưng gù) is een onmisbaar gerecht tijdens feestdagen en Tet (Vietnamees Nieuwjaar).
In de cultuur van de San Diu-bevolking wordt eten beschouwd als een voorgerecht, terwijl volksliederen en -dansen als een bedwelmend elixer zijn, met name Soọng cô. Soọng cô betekent in de San Diu-taal 'vraag-en-antwoordzang', met teksten in de stijl van zevenlettergrepige, vierregelige kwatrijnen, opgetekend in oude Chinese karakters en mondeling overgeleverd via folklore. Een San Diu-legende vertelt over een meisje genaamd Ly Tam Moi in een bepaald dorp, die zeer intelligent, mooi en bedreven was in vraag-en-antwoordzang, een vaardigheid die niemand ooit kon overtreffen. Drie getalenteerde jongemannen kwamen naar haar toe, maar konden niet met haar wedijveren, waardoor ze verdrietig en vol spijt achterbleef omdat ze hen niet in het dorp had uitgenodigd. Daarom zong ze dag in dag uit met een aangrijpende, verlangende stem, die geleidelijk de melodie van Soọng cô werd.
De thema's van Soọng cô-liederen draaien om het werkende leven, productie, familiegevoelens, vriendschap en romantische liefde. Meneer Ôn Văn Long, lid van de Sán Dìu Ethnic Culture Club, vertelde dat het zingen doorgaans stappen omvat zoals: zingen om elkaar te leren kennen, begroeten, drankjes en betelnoten aanbieden, gevoelens delen tussen man en vrouw, zingen bij zonsopgang en afscheidsliederen zingen.
Het zingen van Soọng cô is erg moeilijk, vooral om het goed te zingen. Dit komt doordat het ritme in Soọng cô stabiel is qua duur, het vocale bereik niet al te groot is, de toonhoogtes vloeiend in elkaar overgaan, met weinig abrupte hoogte- en dieptepunten en weinig abrupte veranderingen in versieringen. Dit is het inherente kenmerk dat Soọng cô onderscheidt van andere volksliederen van andere etnische groepen.
Leden van de San Diu Ethnic Culture Club oefenen het zingen van Soong Co.
Hij zei dat Soọng cô niet bloemrijk is, maar voortkomt uit de oprechte, eenvoudige gedachten en gevoelens van ieder individu. Vanaf zijn veertiende zongen hij en de jongens uit het dorp dag en nacht. Als er een bruiloft was, zongen ze de hele dag, van ongeveer acht uur 's ochtends tot elf uur of middernacht. Wanneer de familie van de bruidegom de bruid kwam ophalen, moesten ze in een vraag-en-antwoordstijl zingen met de familie van de bruid; alleen als ze wonnen, mochten ze de bruid meenemen. Zelfs tijdens de voorbereidingen voor de bruiloft (of die nu te uitgebreid of te beperkt waren) moesten ze in een vraag-en-antwoordstijl zingen om de familie van de bruid om begrip te vragen... Maar zingen was erg leuk en het versterkte de eenheid en de band binnen het dorp. Kleine conflicten werden opgelost dankzij de oprechte, hartverwarmende teksten van Soọng cô.
In de gemeente Thien Ke wonen momenteel meer dan 4400 mensen van de San Diu-stam, verspreid over de dorpen Van Song, Tan Phu, Lang Sinh en Thien Phong. Dit vertegenwoordigt ongeveer 54% van de bevolking van de gemeente. Volgens kameraad Truong Viet Hung, secretaris van het partijcomité van de gemeente Thien Ke, is de etnische cultuur van de San Diu zeer rijk en divers. Het behoud van deze cultuur is de verantwoordelijkheid van iedereen. De directe oplossing is het in stand houden van de effectieve werking van de San Diu Etnische Cultuurclub. De leden van de club zullen een cruciale rol spelen in het behoud van het cultureel erfgoed van de Soong Co, traditionele dansen, het onderwijzen van borduurtechnieken, en het in stand houden van rituelen, taal, traditionele kleding en volksspelen van de San Diu-stam.
De onmiddellijk genomen maatregelen ter bescherming van de San Diu-cultuur in de gemeente Thien Ke bieden een veelbelovende toekomst voor de verspreiding en verdieping van de San Diu-cultuur in de gemeenschap.
Bron: https://baophutho.vn/men-say-van-hoa-san-diu-225728.htm
Reactie (0)