Het raam begint lichter te worden - Gedicht van PNThuong Doan

Illustratie: Van Nguyen

Zowel licht als duisternis
De ramen werden verlicht door licht dat zich vermengde met de ondergaande middagzon.
De diepgele kleur vervaagt.
De bladeren beginnen in slaap te vallen.

Het raam, als een schaakbord waarop het lot wordt bepaald, heeft zijn glimlach verloren.
raadsels over piepende ademhaling
Het gedempte geluid verbergt scherpe, pijnlijke doornen.

Het is hier zo stil.
In de verlaten gang was alleen het geluid van voetstappen te horen.
Laat je houten klompen niet klapperen.
geen geluid van schoenen
de zware, wiebelige kar

Het begon in de gang te waaien.
De thermometer, die 36 graden aangaf, is een paar graden gezakt.
De persoon ademt als een vis op het droge.
De sikkelmaan van de achtste dag van de maanmaand is vaag gebogen in een verre hoek van de hemel.
Ze kijken waarschijnlijk reikhalzend uit naar de amberkleurige wouw die boven het pas geoogste veld zweeft.

De geur van wijn en de geur van alcohol zijn niet hetzelfde.
Hij leek op de schaduw van de man die zojuist de donkere trap was afgelopen.

Meer ramen werden verlicht, vreemde schaduwen en vormen flikkerden in de schemering.
Een tornado heeft zojuist een pot met rozen van het balkon geblazen.
Morgen zal hier een ander soort bloem staan.
Mannen hebben nooit geweten hoe ze hun hart moesten leegmaken.

Bron: https://thanhnien.vn/o-cua-bat-dau-sang-tho-cua-pnthuong-doan-185260530181350876.htm