"Ambassadeur" Nguyen Thi Thu Loan (met bril) met Algerijnse vrienden in de Vietnamese ambassade in Algerije.
Zuster Nguyen Thi Thu Loan werd geboren in 1968 in de wijk Da Lat, provincie Lam Dong . Ze heeft gewoond, gestudeerd en gewerkt in verschillende landen, waaronder Frankrijk, Italië, Oostenrijk, Libië, Tunesië, Marokko en Jordanië. Bij toeval stuurde de congregatie van de Kleine Zusters van Jezus zuster Loan in 2015 naar Algerije, een land waar ze zich permanent wil vestigen. Gedurende de meer dan tien jaar dat ze in Algerije woont, hebben de genegenheid van de Algerijnse bevolking en de solidariteit van de Vietnamese gemeenschap haar gesterkt in haar missie om de liefde voor Vietnam in het algemeen, en de Vietnamese taal in het bijzonder, te verspreiden in dit verre Afrikaanse land.
De Vietnamese gemeenschap in Algerije is momenteel erg klein en bestaat voornamelijk uit Algerijnse arbeiders en een groep van 48 gezinnen met Algerijnse echtgenoten en Vietnamese echtgenotes. Het gaat om ongeveer 1000 personen die Algerijnen zijn met Vietnamese voorouders of gedeeltelijk Vietnamese voorouders hebben.
De meeste Algerijnen van Vietnamese afkomst emigreerden naar Vietnam nadat ze in 1964 met hun echtgenoten trouwden. Hun echtgenoten, soldaten van het Franse Vreemdelingenlegioen die door de Franse kolonialisten naar Vietnam waren gestuurd om daar te vechten, trouwden en werden schoonzonen van Vietnamezen. Slechts een klein aantal kinderen van de tweede generatie met een gemengde afkomst kan zich in het Vietnamees uitdrukken, terwijl de derde generatie nauwelijks nog Vietnamees spreekt.
Mevrouw Loan bezocht elk gezin, informeerde naar hun welzijn, maakte een praatje en deelde in hun dagelijkse vreugde en verdriet. Ze zei: "Alleen door communicatie kunnen mensen elkaar begrijpen en met elkaar in contact komen, en alleen door communicatie kunnen ze snel leren spreken. Op school en in het dagelijks leven leren ze Arabisch en Frans en communiceren ze ook in die talen. In mijn vrije tijd, in het weekend of tijdens vakanties, bezoek ik de gezinnen en praat ik met ze in het Vietnamees. Veel van de kinderen van de tweede en derde generatie met een gemengde afkomst hebben Vietnam bezocht, maar hun taalvaardigheid en begrip van het land zijn nog steeds zeer beperkt."
Mevrouw Loan is zeer gehecht aan de Vietnamese taal en wil de zuiverheid ervan bewaren. Daarom heeft ze kinderen van de tweede en derde generatie Vietnamezen in Algerije geholpen om Vietnamees te spreken en te schrijven, en hen begeleid bij het ontdekken van de Vietnamese cultuur door middel van traditionele kleding, schilderachtige plekjes en de Vietnamese keuken .
Toen Loan in 2015 in Algerije begon te werken, woonde ze in het stadje Béni-Abbes, in het zuidwesten van het land, midden in de Saharawoestijn. De enige taal die ze sprak was Frans, maar er waren maar weinig mensen die die taal spraken. Na verloop van tijd leerden de inwoners haar Arabisch en zij leerde hen Vietnamees. Toen ze eenmaal een redelijke woordenschat had, begon Loan de inwoners te vertellen over Vietnam en te luisteren naar hun verhalen over de geschiedenis van Algerije. Gaandeweg leerde ze de lokale bevolking ook hoe ze traditionele gerechten uit haar thuisland moesten bereiden, zoals Vietnamese worst, loempia's en gebakken nem (een soort Vietnamese worst), waarbij ze kip in plaats van varkensvlees gebruikte, en vooral hoe ze met eetstokjes moesten eten. Ze liet hen ook kennismaken met de traditionele Vietnamese áo dài-jurk en de kegelvormige hoed die Vietnamese vrouwen dragen.
In 2019 verhuisde Loan naar de hoofdstad van Algerije om daar te wonen en te werken. Naast haar administratieve werkzaamheden in het klooster is Loan ook vrijwilligster in een bibliotheek die regelmatig bezocht wordt door Algerijnse studenten.
Toen de jonge Algerijnen hoorden dat ze uit Vietnam kwam, begroetten ze haar opnieuw in het Vietnamees: "Hallo, hoe gaat het?/ Ik ben dol op Vietnam!/ Ik zou Vietnam zo graag eens bezoeken."
Op een dag gaven de leerlingen aan dat ze graag een Vietnamees lied wilden zingen tijdens het culturele uitwisselingsprogramma van de school. Loan leerde hen toen het lied "Een schilderij van het platteland" van Van Phung. Zo begon haar reis om Vietnamees te onderwijzen aan leerlingen in de Algerijnse hoofdstad.
In de daaropvolgende dagen bood Loan zich vol overgave aan om Vietnamees te onderwijzen aan Algerijnse studenten. Ze gaf aandachtige, individuele begeleiding aan iedereen die Vietnamees wilde leren. Dag na dag leerden de studenten...
Algerijnse studenten die bij Loan studeerden, leerden niet alleen in het Vietnamees communiceren, maar begrepen ook Vietnamese liedteksten, korte verhalen en geschiedenis.
Het was ook in deze bibliotheek dat mevrouw Loan toevallig professor Farouk ontmoette, die Engels doceerde aan de Bab Ezzouar Universiteit. Met zijn vier jaar ervaring als docent aan de Technische Universiteit van Hanoi en zijn liefde voor Vietnam, kwam hij elke dag naar de bibliotheek om met "lerares Loan" te praten, zodat hij het Vietnamees dat hij in Vietnam had geleerd niet zou vergeten. "Leraar Loan" las vervolgens langzaam en duidelijk elke zin en pagina van het Vietnamese boek voor en nam het op, zodat professor Farouk het als leermiddel voor het Vietnamees kon gebruiken.
Zuster Nguyen Thi Thu Loan vertelde over haar plannen om de Vietnamese taal en cultuur te verspreiden: "Ik geef geen les, maar ik help mijn Algerijnse vriendin om in het Vietnamees te communiceren. Ik sta altijd klaar om Algerijnen of mensen uit andere Afrikaanse landen te begeleiden die Vietnamees willen leren en spreken. Want waar ze zich ook bevinden, Vietnamese mensen en
Algerije is altijd een ware broeder geweest, net zoals toen ik voor het eerst in Algerije kwam en de woorden "Vietnam, Algerije khaowoa, khaowoa" hoorde - Vietnam en Algerije zijn broeders, ze zijn broeders...
Do Anh Ngoc
Bron: https://baophutho.vn/su-gia-lan-toa-van-hoa-viet-245069.htm
Reactie (0)