Na początku kwietnia, jeśli staniesz na wysokim zboczu góry w Ta Xua i spojrzysz rano w dół na morze chmur, zobaczysz, że nie są już gęste i wirujące jak zimą, lecz cieńsze, lżejsze i leniwie unoszą się niczym jedwabne wstęgi rozciągnięte nad doliną. Niektórzy twierdzą, że kwiecień to pora roku, w której chmury oddychają, kiedy warstwy chmur nie przesłaniają już wszystkiego, lecz zaczynają ustępować miejsca słońcu, a zieleń stopniowo powraca na zbocza wzgórz.
W górskich wioskach kwiecień nie jest porą tętniących życiem festiwali, tak jak wczesna wiosna. Dźwięki fletów i bębnów stały się rzadsze, zastąpione znajomym rytmem życia zawodowego. Mężczyźni wychodzą w pole wczesnym rankiem, z motykami przewieszonymi przez ramiona, w wyblakłych koszulach, nadgryzionych latami. Kobiety siedzą na gankach, zręcznie tkając tkaninę rękami, od czasu do czasu zerkając na polną drogę prowadzącą do wioski, gdzie bawią się dzieci, a ich śmiech jest czysty i pogodny.
W kwietniu pola kukurydzy zaczynają się zielenić. Zieleń nie jest żywa, lecz delikatna i delikatna, niczym siła życiowa, która bezszelestnie się rozprzestrzenia. Po miesiącach przenikliwego zimna i długotrwałej mżawki gleba odżyła, a rośliny zapuściły korzenie. Rolnicy patrzą na rzędy młodej kukurydzy, a ich oczy błyszczą nadzieją – prostą nadzieją związaną z każdym zbiorem, każdą kroplą deszczu, każdym centymetrem ziemi.
W sadach Mai Son i Yen Chau rozpoczyna się sezon owocowania. Kwiaty opadły, pozostawiając grona delikatnych owoców, oblepiających gałęzie. Plantatorzy mango, longanów i śliw przechadzają się po sadach, starannie pielęgnując każdy kiść owoców. Niektórzy z nich poświęcili się swoim sadom od dziesięcioleci, doświadczając okresów całkowitego nieurodzaju z powodu przymrozków i gradobicia, a mimo to pozostają niezłomni, cierpliwie pielęgnując każde drzewo. Wraz z nadejściem kwietnia ponownie pokładają nadzieję w nadchodzących słodkich zbiorach.
Kwiecień to również czas, gdy strumienie zaczynają się oczyszczać. Dzieci z wioski zbierają się, by się bawić, łowić ryby i kraby. Delikatny szum płynącej wody miesza się ze śmiechem i pogawędkami, tworząc prostą, a zarazem ciepłą symfonię. W niektóre popołudnia starsi ludzie siedzą nad strumieniem, obserwując płynącą wodę i dzieląc się starymi historiami o trudnych czasach, głodzie i zmianach w swoim życiu, stopniowej poprawie i dobrobycie.
Na ulicach Son La kwiecień przynosi inny rytm życia. Drzewa wzdłuż ulic zaczynają nabierać głębszej zieleni, a ich liście stają się gęstsze, dając cień drogom. Przydrożne kawiarnie tętnią życiem wczesnym rankiem i późnym popołudniem. Ludzie siedzą tam, popijając kawę, obserwując przechodniów i czując coraz szybsze tempo życia. Budowa trwa, powstają nowe projekty, które przyczyniają się do transformacji miejskiego krajobrazu.
Dla tych, którzy są daleko, kwiecień to również wezwanie lub przypomnienie domu. Wspomnienia znajomych dróg, znajomych twarzy i kolejnych pór roku. Niektórzy dawno opuścili Son La, ale za każdym razem, gdy nadchodzi kwiecień, ich serca zamierają, jakby niewidzialna nić ciągnęła ich z powrotem w stronę gór i lasów.
Patrząc z szerszej perspektywy, kwiecień w Son La to migawka transformacji. Od wiosek po obszary produkcji towarów, od lokalnych destynacji turystycznych; od dobrze utrzymanych betonowych dróg po kolektywne modele ekonomiczne i spółdzielnie… Każda, nawet najmniejsza zmiana, przyczynia się do obrazu Son La, które rozkwita z dnia na dzień, zachowując jednocześnie podstawowe wartości kulturowe swoich grup etnicznych, takie jak tańce, bębny i gongi.
A może najcenniejsze w kwietniu są nie wielkie gesty, ale proste chwile. Poranek z delikatnym słońcem, wiatr szeleszczący na zboczach wzgórz, wzajemne nawoływanie się w wiosce. Te pozornie zwyczajne rzeczy tworzą wyjątkową Son La, miejsce, w którym każda pora roku odciska swój ślad.
Kwiecień wkrótce minie, ustępując miejsca wspaniałym letnim dniom. Słońce będzie ostrzejsze, a życie nabierze tempa. Ale to, co przynosi kwiecień – łagodność, spokój, nowe początki – pozostanie, jako część naszych wspomnień. I tak, pośród zgiełku i pośpiechu, ludzie nadal będą pielęgnować wspomnienia Son La, górskiego miasteczka, łagodnego, głębokiego kwietnia.
Źródło: https://baosonla.vn/xa-hoi/cham-vao-thang-4-vHroKFpDR.html
Komentarz (0)