>>
Jako szanowana postać w społeczności, poświęcona całemu życiu idei „wychowywania przyszłych pokoleń”, pan Hoa zawsze wpajał swoim uczniom poczucie dumy z przynależności etnicznej. Po przejściu na emeryturę spodziewał się spokojnej starości, ale przypadkowa rozmowa z dziećmi z wioski głęboko go zaniepokoiła, gdy dowiedział się, że te dzieci, mimo przynależności do grupy etnicznej Tay, nie znają swojego języka ojczystego. „Tak mi ich żal!” – powiedział ponurym, pełnym smutku głosem: „Ludzie etniczni, którzy nie znają własnego języka, są jak drzewa bez korzeni”.
Obawy te nie ograniczały się do kilku odosobnionych przypadków. Głęboko świadomy wagi zachowania języka przodków, postanowił przeprowadzić badanie sytuacji we wsi Goc Bang, przy wsparciu szkół i władz lokalnych. Wyniki badania dodatkowo go zaniepokoiły: prawie 70% uczniów szkół podstawowych i ponad 40% uczniów szkół średnich w wiosce nie umiało ani mówić, ani czytać w języku tay.
Jednym z głównych powodów jest nastawienie wielu rodziców, którzy chcą, aby ich dzieci wcześnie opanowały język ojczysty, aby ułatwić im naukę. W związku z tym pan Hoa zdał sobie sprawę z konieczności podjęcia działań. Odważnie zaproponował, aby wiejski oddział Partii wydał rezolucję tematyczną dotyczącą odpowiedzialności członków Partii za zachowanie i nauczanie języka Tây młodszego pokolenia. Za zdecydowaną zgodą oddziału Partii i konsensusem mieszkańców wsi, wprowadzono bezpłatne lekcje języka Tây, które prowadził regularnie w każdą sobotę.
Nie tylko nauczał w oparciu o własną wiedzę, ale także stale się kształcił, poszerzając słownictwo i zgłębiając język tajski od osób znających się na rzeczy, aby wzbogacić i udoskonalić swoje lekcje. Z powodu braku standardowego programu nauczania, pan Hoa skrupulatnie „kompilował” swoje lekcje, opierając się na własnych, bogatych doświadczeniach życiowych – wspomnieniach z dzieciństwa, słodkich pieśniach sli luon i ludowych opowieściach tajskich przekazywanych przez dziadków. Był zarówno oddanym nauczycielem, jak i wspaniałym przyjacielem, cierpliwie prowadząc uczniów w każdym wieku, od maluchów dopiero uczących się języka, po rodziców pragnących na nowo nauczyć się języka ojczystego.
Poza nauczaniem języka, pan Hoa ożywił i włączył do zajęć unikalne, tradycyjne aktywności kulturowe, takie jak gry ludowe, śpiewy ludowe i śpiewy luon – tradycje kulturowe, które stopniowo zanikają. Od początkowego zaangażowania nauczyciela, mała klasa stopniowo stała się ważnym miejscem spotkań kulturalnych, gdzie cała społeczność łączy się, dzieli i pielęgnuje „duszę” swojej grupy etnicznej.
Jednak ta znacząca podróż „podtrzymywania płomienia” mogła trwać zaledwie trzy miesiące. Trudności, takie jak minimalne fundusze operacyjne, brak oficjalnych materiałów dydaktycznych i niewystarczające wsparcie zawodowe, stały się poważnymi przeszkodami. Co więcej, utrzymanie liczebności klas nie było łatwe, ponieważ uczniowie i ich rodzice byli zajęci regularną nauką i codziennymi obowiązkami związanymi z zarabianiem na życie. Siła i zasoby emerytowanego nauczyciela, niezależnie od jego zaangażowania, były niewystarczające, aby sprostać zadaniu wymagającemu ciągłych inwestycji i wsparcia z wielu źródeł.
Z tego powodu zajęcia języka tay prowadzone przez pana Sa Cong Hoa musiały tymczasowo zawiesić działalność. Zajęcia nie odbywają się już w każdą sobotę, ale obawy pana Hoa nigdy nie osłabły. Te trzy krótkie miesiące być może nie przyniosły przełomu w umiejętności posługiwania się językiem tay w społeczności, ale silnie uświadomiły jej wagę zachowania języka ojczystego. To również dowodzi, że potrzeba nauki języka tay w społeczności jest realna, wymaga jedynie bardziej odpowiednich i zrównoważonych metod, materiałów i zasobów wsparcia.
Patrząc w przyszłość, pan Sa Cong Hoa nadal ma nadzieję na bardziej długoterminowe i zrównoważone rozwiązanie dla języka tay. Nadal wyraża szczere pragnienie, aby wszystkie szczeble władzy poświęciły więcej uwagi ochronie języków mniejszości etnicznych. Proponuje konkretne rozwiązania: inwestowanie w systematyczne i specjalistyczne szkolenia nauczycieli języków etnicznych; badania nad włączeniem treści dotyczących języków etnicznych do głównego programu nauczania lub przynajmniej zajęć pozalekcyjnych w szkołach na obszarach zamieszkiwanych przez mniejszości etniczne; oraz regularną organizację wydarzeń kulturalnych, konkursów wokalnych, opowiadań i odczytów poezji w językach etnicznych w szkołach i społecznościach, aby stworzyć środowisko sprzyjające praktyce językowej i rozbudzić miłość i dumę z języka w młodszym pokoleniu.
Poświęcenie i inicjatywa emerytowanego nauczyciela Sa Cong Hoa stanowią żywy dowód zaangażowania i odpowiedzialności szanowanych postaci mniejszości etnicznych w obliczu zagrożenia erozji kulturowej. Jego historia to nie tylko historia klasy, która zakończyła działalność, ale głębokie przypomnienie o kruchości tradycyjnych wartości kulturowych w obliczu nowoczesności. To również pilne wezwanie do ciągłej współpracy i zaangażowania całej społeczności, a zwłaszcza wszystkich szczebli zarządzania, aby osoby z pasją, takie jak pan Hoa, mogły nadal świecić jasnym blaskiem, rozprzestrzeniając swoje wpływy i przyczyniając się do zachowania kultury etnicznej dla przyszłych pokoleń.
Van Thong
Źródło: https://baoyenbai.com.vn/16/349566/Giu-tieng-Tay-giua-dong-chay-hoi-nhap.aspx
Komentarz (0)