Specjalne zajęcia z nauki czytania i pisania na wyżynach Ta Xua.

Głęboko w chronionym lesie gminy Ta Xua w prowincji Son La, droga do wioski Lang Sang jest w wielu miejscach wąska, ledwie na tyle szeroka, by zmieścił się na niej motocykl. Każdego wieczoru w tej odległej wiosce rozbrzmiewają dźwięki kobiet z plemienia Mong, które po raz pierwszy uczą się czytać i pisać. W wiosce Lang Sang kursy czytania i pisania dają nadzieję na zmianę tym, którzy spędzili życie pracując w polu motykami i nigdy nie trzymali w ręku pióra.

Báo Công an Nhân dân•17/05/2026

Uczniowie specjalni

Z centrum gminy Ta Xua, po ponad dwóch godzinach podróży krętymi zboczami przez chroniony las, dotarliśmy do wioski Lang Sang. Tutaj, każdego wieczoru, od poniedziałku do czwartku, o 19:30, w małej sali wiejskiej szkoły, 29 uczennic, wszystkie z grupy etnicznej Mong, pilnie ćwiczy pierwsze litery alfabetu.

Klasa stała się wyjątkowa, ponieważ niektóre z nich były babciami, inne nosiły swoje dzieci na plecach, a większość uczniów dzieliła tę samą „sytuację”: rano przyprowadzała dzieci do szkoły, po południu je odbierała, a wieczorem uczęszczała z nimi na zajęcia z czytania i pisania. Dziewczynki i chłopcy, którzy towarzyszyli matkom, byli uczniami pierwszej i drugiej klasy szkoły Lang Sang.

W małej klasie w wiejskiej szkole Lang Sang 29 uczennic, wszystkie należące do grupy kobiet Hmong z wioski, uważnie słucha, jak nauczycielka uczy je czytać i pisać.

Dłonie przyzwyczajone do motyk i maczet do karczowania terenu teraz niezręcznie uczą się posługiwać długopisami. Pośród spokojnego górskiego powietrza, ćwierkanie owadów miesza się z dźwiękami literowania dochodzącymi z małej, jasno oświetlonej klasy w sercu dziczy, czyniąc noc jeszcze bardziej wyjątkową. W umysłach tych wyjątkowych uczniów nauka czytania i pisania to nie tylko podpisywanie się czy czytanie dokumentów; to wiara w lepsze życie, pozwalająca im śmiało uwolnić się od niewidzialnych ograniczeń, które istniały od pokoleń.

Zajęcia odbyły się w filii szkoły podstawowej i średniej Hang Dong w wiosce Lang Sang. Dyrekcja szkoły przydzieliła dwóch nauczycieli do bezpośredniego prowadzenia zajęć.

Nauczyciel Luong Van Duong, nauczyciel w filii szkoły w Lang Sang, powiedział, że zaraz po utworzeniu klasy, on i nauczyciel Lo Van Huan zostali przez szkołę przydzieleni do bezpośredniego nauczania mieszkańców wioski. Początkowo uczniowie byli nieśmiali i niechętni do nauki, ale po pewnym czasie zaczęli regularnie uczęszczać na zajęcia i z zapałem do nauki. Nauczyciele również wytrwale pomagali mieszkańcom wioski nabrać pewności siebie, przyczyniając się do podniesienia poziomu edukacji w wiosce Lang Sang.

Nauczyciel Luong Van Duong był jednym z dwóch nauczycieli, którzy uczyli uczniów umiejętności czytania i pisania podczas zajęć.

Według pana Tran Viet Cuonga, dyrektora szkoły podstawowej i średniej w Hang Dong, zgodnie z polityką Komitetu Partii i Komitetu Ludowego gminy Ta Xua, a także w odpowiedzi na zapotrzebowanie mieszkańców na umiejętności czytania i pisania, szkoła opracowała plan otwarcia zajęć z czytania i pisania dla mieszkańców wioski Lang Sang. Głównym celem jest pomoc ludziom w nauce czytania i pisania, aby mogli zdobywać wiedzę i aktywnie rozumieć wytyczne Partii oraz politykę i prawa państwa. Zajęcia odbywają się wieczorami, aby dostosować się do dziennej pracy w rolnictwie.

Zasiewanie ziaren umiejętności czytania i pisania rozpala płomień nadziei w odległych wioskach.

Klasa specjalna w wiosce Lang Sang została utworzona decyzją Ludowego Komitetu Gminy Ta Xua w marcu 2026 roku. Do tej pory uczniowie stopniowo polubili naukę i uczęszczają na wszystkie zajęcia w ciągu tygodnia.

W tej klasie pani Song Thi Ly, mająca prawie 50 lat, była najstarszą uczennicą. Od dzieciństwa, przez ślub, narodziny dzieci i posiadanie wnuków, jej życie kręciło się wokół rolnictwa i małych ścieżek w wiosce. Jak wiele innych kobiet z plemienia Hmong w wiosce Lang Sang, nigdy nie myślała, że pewnego dnia będzie miała okazję pójść do szkoły.

Te ręce, przyzwyczajone do trzymania motyk i maczet do karczowania pól, teraz niezręcznie przyzwyczajają się do trzymania długopisów.

Niepiśmienna i słabo władająca standardowym wietnamskim, Ly wcześniej komunikowała się jedynie z rodziną i wioską. Na zajęciach jej zrogowaciałe dłonie drżały, gdy trzymała długopis, ale cierpliwie i starannie pisała każdą literę.

„Bycie analfabetą jest takie trudne; muszę polegać na innych we wszystkim. Teraz chciałabym po prostu umieć czytać i pisać, żebym mogła sama robić proste rzeczy, czytać książki i oglądać telewizję” – zwierzyła się pani Ly.

Pani Song Thi Khua powiedziała, że jej dziecko jest jeszcze małe i nie może go zostawić z nikim, więc zabiera je do szkoły każdego wieczoru. Na szczęście jej dziecko jest grzeczne i nie płacze. Dzięki wskazówkom nauczycieli, potrafi teraz lepiej czytać i pisać swoje imię. Życie w wiosce Lang Sang bardzo się zmieniło od czasu doprowadzenia elektryczności, a drogi są teraz wygodniejsze niż wcześniej. Dlatego ma nadzieję, że nauczy się czytać i pisać, aby życie jej rodziny jeszcze bardziej się poprawiło.

Nauczyciel Lo Van Huan, związany ze szkołą Lang Sang od ponad 15 lat, powiedział, że wielu uczniów początkowo nie potrafiło nawet trzymać długopisu ani płynnie wymawiać standardowego języka wietnamskiego, więc nauczanie musiało zaczynać się od najprostszych rzeczy. Za każdym razem, gdy nauczyciele widzą, że uczniowie potrafią pisać swoje imiona, zdania z podręczników czy płynnie czytać krótkie fragmenty, odczuwają ogromną radość i wzruszenie.

Nauczycieli w wiosce Lang Sang najbardziej poruszyło zaangażowanie mieszkańców w naukę. Po ciężkim dniu pracy w polu, wiele kobiet wciąż odważnie pokonywało leśne ścieżki, aby punktualnie dotrzeć na lekcje wieczorem. Niektóre pokonywały kilometry w zimnej mgle, inne niosły małe dzieci na plecach, ale nigdy nie opuściły ani jednego dnia w szkole.

Po ciężkim dniu pracy w polu, wiele kobiet wieczorem przemierza las, aby zdążyć na zajęcia.

Od zajęć z czytania i pisania po transformację wioski Lang Sang.

Wcześniej Lang Sang było odizolowaną wioską położoną w górach, gdzie życie mieszkańców było pełne trudności, a szlaki zdradliwe. Mieszkańcy wioski mieli ograniczoną świadomość, a edukacja była praktycznie niedostępna dla wielu rodzin, zwłaszcza kobiet.

Pani Thào Thị Dâu, przewodnicząca Stowarzyszenia Kobiet w wiosce Làng Sáng, powiedziała, że od 2018 roku w miejscowości prowadzono zajęcia z czytania i pisania, ale liczba uczestniczek była bardzo mała z powodu przestarzałego sposobu myślenia. Wielu mężczyzn uważało, że kobiety nie muszą uczyć się czytać i pisać, a jedynie pracować w polu i opiekować się dziećmi. Przedstawiciele gminy, Stowarzyszenia Kobiet i nauczyciele odwiedzali każdy dom, aby przekonać i wyjaśnić mieszkańcom, że nauka czytania i pisania pomoże im zmienić sposób myślenia i życia, umożliwiając im lepszą opiekę nad dziećmi i poprawę sytuacji ekonomicznej .

W ostatnich latach, dzięki inwestycjom rządowym, betonowe drogi połączyły wioskę Lang Sang z główną drogą Ta Xua - Hang Dong, do wioski doprowadzono elektryczność, do szkoły uczęszcza więcej dzieci, a świadomość ludzi stopniowo się zmienia.

Pan Do Van Xiem, przewodniczący Ludowego Komitetu gminy Ta Xua, powiedział, że dzięki lekcjom czytania i pisania mieszkańcy wioski zrozumieli, że umiejętność czytania i pisania pomoże im w dostępie do informacji, wykorzystaniu nauki i technologii w produkcji, poprawie jakości życia i zmianie przyszłości ich dzieci. Rosnąca liczba kobiet z plemienia Mong uczestniczących w lekcjach czytania i pisania pokazuje, że świadomość ludzi zmienia się na lepsze, a ich poziom intelektualny stopniowo się poprawia, co przyczynia się do skutecznej realizacji polityki Partii i Państwa oraz rozwoju gospodarki rodzinnej.

Według przewodniczącego Komitetu Ludowego gminy Ta Xua, aby utrzymać zajęcia z czytania i pisania, władze lokalne nawiązały współpracę z sektorem edukacji i szkoleń, Związkiem Kobiet oraz nauczycielami, aby promować i zachęcać mieszkańców do udziału w zajęciach. Władze gminy również przeznaczyły fundusze na wsparcie zajęć i kontynuują przeglądy oraz otwieranie kolejnych zajęć w odległych wioskach, gdzie wiele osób wciąż nie potrafi czytać i pisać.

W spokojnej ciemności wyżyn Ta Xua, w wiosce Lang Sang, wciąż rozświetlają się elektryczne światła, a dźwięki lekcji ortografii rozbrzmiewają echem. Niezdarne ruchy zrogowaciałych dłoni bezgłośnie rozpalają płomień wiary i nadziei na zmianę w życiu tych górskich kobiet, otwierając świetlaną przyszłość dla mieszkańców Ta Xua.